Η πολλή ευτυχία με τρομάζει. Έχω συνηθίσει στη δυστυχία μου.
Ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να κλείσει ένα βιβλίο που το θεωρεί κακό και να μην το ξανανοίξει ποτέ. Να το πετάξει στα σκουπίδια. Ο συγγραφέας δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Μιλάμε πάντοτε για ένα βιβλίο που έχει γράψει αυτός. Η πρόθεση του συγγραφέα είναι να ψυχαγωγήσει το κοινό, να δημιουργήσει το ενδιαφέρον του κοινού, να κερδίσει χρήματα. Μπορεί να γίνει αθάνατος, διάσημος να μπει στην Ακαδημία, να φορέσει την τήβεννο. Όμως αυτός αγαπάει τις λέξεις, τη λογοτεχνία.
Ένας τρόπος υπάρχει για να γίνει επανάσταση στην Ελλάδα: Να βγει ένας τρελός κυβερνήτης που να κλείσει τα καφενεία.
Οι άνθρωποι πολεμούν ακόμα και με τα μάτια.
Αν αναλύσομε τη ζωή, είναι θέμα δεξιοτήτων, άσχετο αν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Αν μπορούσες να το κάνεις καλύτερα, τότε θα μιλούσαμε για σένα και όχι για τον μέγα Αλέξανδρο.
Μοναχικός.
Βάζει το κρασί στο χαμηλό τραπέζι. Ένα σεντόνι έχει στρωθεί αντί για τραπεζομάντιλο. Δυο φέτες μουχλιασμένο τυρί, το στριφτό τσιγάρο τρώει τα καπνισμένα δάχτυλα του δεξιού χεριού. Η τελευταία κόφτρα καίει στα χείλη, το πετάει και σκέφτεται το επόμενο. Σηκώνεται, μαζεύει απ το δάπεδο λίγο κρέας που δεν το τρώνε ούτε οι σκύλοι -το παραμύθι του αρχίζει- το ακουμπάει στη λαδόχαρτα με προσοχή. Λίγδες και μόχθοι στρώνονται στην εικόνα, μια ντομάτα άπλυτη ποιος ξέρεις από πότε, ένα σάπιο σκόρδο, το τρανζίστορ ουρλιάζει την ευθύτητα του, ναι, πρέπει να φάει σκόρδο, το σάπιο σκόρδο κάνει καλό στις αναμνήσεις, γλείφει τα δάχτυλα, το σώμα, την ψυχή του, ρουφάει κρασί, θυμάται τη φυλακή, χαμογελάει κάτω.
Ποτέ δε με ενδιέφεραν σημαντικά οι γιορτές και μάλιστα όσες έχουν σχέση με τις θρησκείες. Μου θύμιζαν πρωτόγονο που προσκυνάει τα τοτέμ. Από υποκρισία προς το σύστημα, όσο ήμουν μικρός, μετείχα αναγκαστικά σε κάποιες διεργασίες. Τώρα δε γιορτάζω τίποτα.
Τώρα αν με ρωτήσετε αν είμαι ευτυχισμένος με τη ζωή που κάνω, το σκέφτομαι αυτό χιλιάδες φορές, τις ατέλειωτες ώρες που ζωγραφίζω και γράφω, πάντα με ένα μπουκάλι αλκοόλ εκεί γύρω μου, θα απαντούσα συγχυσμένα κατ άλλους, ξεκάθαρα για μένα. Αν η υπερηφάνεια είναι μέρος της ευτυχίας μου, αυτό το νιώθω από παιδί, ότι δηλαδή ήμουν περήφανος για τον εαυτό μου, για το γέλιο μου, για τον τρόπο να μεταδίδω στον κόσμο μια χαρά και κατά βάθος υπεροπτικά, σέβομαι τη φύση που με γέννησε αυτόν που είμαι και όχι κάποιον άλλον. Αυτό είναι μια γενική μορφή της ευτυχίας μου που πλησιάζει επικίνδυνα στη δυστυχία, τόσες φορές που γινόμουν σκνίπα με τους φίλους, με τα αδέρφια, με τις κοπέλες, τόσες φορές που ερωτευόμουν κι άλλες τόσες που χώριζα από έναν άνθρωπο, από έναν φίλο γιατί έτσι τα έφερε η ζωή. Βέβαια, το παιχνίδι αποτελεί ένα μέρος της χαράς στη ζωή μου. Μου αρέσουν όλα τα παιχνίδια κι εννοώ εδώ όχι μόνο τα πνευματικά, απόλαυση είναι για μένα να παίζω με τις ώρες ρακέτα, να τρέχω στα βουνά και στις θάλασσες, το ποδόσφαιρο και ότι έχει σχέση με τον αθλητισμό, όπως οι πνευματικές ασκήσεις, το διάβασμα, το γράψιμο, η ζωγραφική.
στις άκρες των βιβλίων μου-σημειώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου