ΕΙΡΉΝΗ ΚΑΙ ΠΌΛΕΜΟΣ

 

 

Πόλεμος και ειρήνη.

Γιατί πολεμούν οι άνθρωποι; Τι τους σπρώχνει να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο; Κανένας δεν το χει βρει ακόμα κι ας λένε πως είνα στο στο DNA μας. Αλλά και στην ειρήνη μήπως χαίρονται; βέβαια εγώ έβαλα την ειρήνη δεξιά, με τα ωραία χρώματα, με τη χαρά των κοριτσιών κι αριστερά ο πόνος και η οδύνη, η συμφορές που φέρνει ο πόλεμος. Δεν ξέρω γιατί πολεμούν οι άνθρωποι.

Σαντορίνη.

Κι όσα γινήκαν πίσω, φυκια ήταν

Η μνήμη του κάρβουνου αισιοδοξία του χτες

ποτέ δεν είχαμε τέτοια

που να πιστεύαμε ακράδαντα νενικημένοι όντες

από μια μοίρα παράξενη

που δεν ήταν η Τροπώ μηδέ η Λάχεση

αλλά ούτε και τώρα που μας έφθειρε του χρόνου η ντροπή επειδή

δεν καταφέραμε όσα ήθελαν οι γονείς και τ αδέρφια

Όποιος φτάσει στα σύνορα και δεν είναι ηττηθείς

δεν είναι πράσινο φύλλο

που θα πεσει κάποτε στη γης

τόση απελπισία δε χωρά σε ένα σακκούλι

Η εντύπωση μένει. Είχαν δίκιο οι ιμπρεσιονιστές. Αλλά που να το βρεις.

Αυτή η απείθαρχη μοναξιά και η γνώση πως ένα αντρικό κορμί περπατούσε μόνο του στη βρεγμένη άμμο, μου έδινε τη χαρά πως έκανα κάτι σπουδαίο. Κάτι που δεν μπορούν ή δε θέλουν να κάμουν οι άλλοι.

Αυτός που είπε πως όλες οι γυναίκες είναι ίδιες, θα έχει πάει μόνο με τη γυναίκα του. [Αφού καμιά δε μοιάζει με την άλλη.]

Το καταλαβαίνω, μα είναι απλοικό. Δεν υπάρχει ούτε το δέντρο,

ούτε το δάσος. Οι καταλληλότεροι των ανθρώπων δεν μπορούν ν απαντήσουν. Ο Πικαμπιά είχε μετατρέψει το φως σε χρώματα. Η πιο ωραία κατάσταση είναι τα χρώματα. Ο Σεξπηρ, έβαλε χρώμα στο λόγο.

ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΔΕΞΙΟΙ.Τρίχες! σιγά μην παίζει ρόλο πως η καρδιά είναι αριστερά για να γίνεις και συ αριστερός! αυτά είναι αφελείς ανοησίες που λέγαν κάποτε οι παππούδες μας! στην κυριολεξία οι άνθρωποι μεγαλώνοντας διαμορφώνονται από το οικείο τους περιβάλλον και μη μου μιλήσετε για τους μεγαλοαστούς που είναι αριστεροί γιατί θα κάνω εμετό.

Άλλο να το ζεις κι άλλο να το προσποιείσαι, παρ όλα αυτά και τα δυο όμως είναι μια πραγματικότητα. Εγώ ζωγραφίζω την πείνα κι άλλος πεινάει πραγματικά, εγώ παραμένω νηστικός ξέροντας ότι κάποτε θα φάω, ενώ ο άλλος δε γνωρίζει πως κάποτε θα φάει.

Θα μου πεις συγκρίνεις ανόμοια πράγματα και θα σου απαντήσω πως τίποτε δεν είναι ανόμοιο.

Όλα άπτονται της πραγματικότητας μας, όλα έχουν μια συνεχή αρμολόγηση, το καθένα είναι αποτέλεσμα μιας άλλης ενέργειας, η προσφυγιά του πολέμου, ο πόλεμος της απληστίας, των αδηφάγων ενστίκτων του ζώου που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος αλλά δεν είναι όλα κακά σ αυτή την ατέλειωτη σειρά που ορίζει τις αρχέτυπες πράξεις μας.

[ΣΚΕΨΕΙΣ μου παλιές που μοιάζουν με καινούργιες.]

 

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΉΜΑΤΑ

 

 

Για να φτιάξεις ένα αριστούργημα πρέπει να έχεις γεννηθεί Πικάσο ή να σε φτιάξουν Πικάσο; Ο Νταβίντσι, ας πούμε γνώριζε τι θα γινόταν με τη Μόνα Λίζα τους επόμενους αιώνες; το αριστούργημα λοιπόν στην τέχνη είναι δημιούργημα των επόμενων. Και τ αριστουργήματα ανά τον κόσμο είναι περίπου πεντακόσια. Εμείς δεν προλάβαμε ή δεν προλαβαίνουμε να φτιάξουμε το πεντακοσιοστό πρώτο. Είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε μετά το τέλος της εποχής τους.

Κοιτάχτε τώρα. Εγώ δε διαγράφω πρόσωπα, φίλους, κοινό, όπως θέλετε πείτε το. Αυτό είναι ένα απαύγασμα- συμπέρασμα- τόσων χρόνων που υπάρχουμε εδώ. Φυσικά έχουν διαγραφεί από μόνοι τους, περίπου παραπάνω από όσους φίλους έχω τώρα. Και επειδή πολλοί είναι εντελώς αμέτοχοι ή συνεχίζουν απλά να είναι γεγραμμένοι αυτό δεν είναι πρόβλημα δικό μου. Αντιλαμβάνομαι το πρόβλημα της διαδραστικότητας του διαδικτύου και, τελικά, μ αρέσει που κάποιος μετά από χρόνια μπορεί να πει μια καλησπέρα.

Μόνο ο Αινσταίν κατάφερε να βγάλει τη γλώσσα στον κόσμο.

Τελικά, σκέφτομαι γιατι να μου αρέσει αυτός ο παράλογος κόσμος που ζούμε. Ακόμα γιατί, αφού είναι τόσο σκατένιος να μη θέλουμε να τον εγκαταλείψουμε; ίσως επειδή είμαι ακόμα ζωντανός κι αυτό με κάνει άτρομο. Ίσως επειδή ξέρουμε πως δε θα ξαναυπάρξουμε ποτέ εδώ. Ίσως.

Και ο κομμουνισμός που εφαρμόστηκε στην πρώην Σοβιετική ένωση ήταν ένα τερατούργημα. Απορώ πως υπήρξαν άνθρωποι του πνεύματος που ύμνησαν αυτό το τερατούργημα που στην ουσία ήταν δημιούργημα του Στάλιν. Η ανθρώπινη φύση δεν αντέχει αυτού του είδους ισοπέδωση.

Το σύστημα που εφαρμόζεται σχεδόν σε μια παγκόσμια επικράτεια είναι προφανώς άδικο. Οι άνθρωποι που επέλεξαν το καπιταλ κοντρολ για τους φτωχούς πρέπει να επιλέξουν και το ταβάνι του μέγιστου ποσού που θα μπορεί να διαχειρίζεται ένας άνθρωπος. Που αυτό δεν θα μπορεί να υπερβαίνει τα εκατό τάλαντα για τους αρχαίους Αθηναίους, ίσως το ένα εκατομμύριο δολάρια για τους σημερινούς ανθρώπους. Αποτελούν μέγιστη προσβολή για την ανθρώπινη νόηση τα τεράστια ποσά που διαχειρίζονται εκατό-διακόσια άτομα στον πλανήτη. [Και ηλιθιότητα για κάποιους φτωχούς που ασχολούνται με το λαιφ στάιλ αυτών των ανθρώπων.] Αυτοί που θα υπερβαίνουν το ανάλογο προσωπικό λογαριασμό και μη μου πείτε πως δεν μπορούν να ελέγχονται, θα διώκονται αυτόματα και δεν πρέπει να υπάρχουν ασάφειες στο γράμμα του νόμου. [Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τι χρειάζεται ένας άνθρωπος να αμείβεται και να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια!]

 

ΣΥΚΟΦ'ΑΝΤΕΣ

 

 

 

Οι μικροί άνθρωποι είναι συκοφάντες. Στην αρχαία Αθήνα λέγαν έτσι όσους πρόσδιναν τους παράνομους εξαγωγείς σύκων. Το κακό με τους συκοφάντες, είναι που υπάρχουν άλλοι ευάλωτοι και τους πιστεύουν κι έτσι δημιουργούν μια ψεύτικη εντύπωση γύρω από πρόσωπα και καταστάσεις και εξ αιτίας αυτού χάνονται φιλίες αδερφικές και οικογενειακές καταστάσεις που τις περισσότερες φορές δεν επανέρχονται. Όταν σε κατηγορούν ψεύτικα είναι δύσκολο ν αποδείξεις την αντίθετη άποψη, όσο κι αν αυτό φαίνεται εύκολο.

Εγώ είμαι αυτοδίδακτος ζωγράφος αλλά αυτό δε σημαίνει πως υπερασπίζομαι ότι οι άνθρωποι ζωγράφοι δεν πρέπει να σπουδάζουν! αλίμονο θα ήμουν ένας βλάκας, ίσα-ίσα που θεωρώ τις σπουδές σε όλα τα επίπεδα έναν από τους σημαντικότερους συντελεστές του ανθρώπινου πολιτισμού. Κάνω μια μικρή επεξήγηση γιατί μερικοί νομίζουν πως επειδή από κάποιες συγκυρίες δεν πήγα στην καλών τεχνών πως είμαι ενάντιος στις σχολές[διαφωνίες επί μέρους μπορεί να έχω πολλές αλλά αυτό είναι άλλο], κάθε άλλο! και κάποιοι άλλοι μπερδεύουν την απόρριψη μου από το καλλιτεχνικό επιμελητήριο με τις σπουδές.. Ένας ζωγράφος όπως εγώ, -στο πέρασμα των χρόνων μελέτησα πάρα πολύ ιστορία τέχνης και συνεχίζω να μελετώ ούτως ώστε να αναπληρώσω το κενό . Ξέρετε πως στο υπουργείο εσωτερικών δεν υπάρχει το επάγγελμα του ζωγράφου και συγγραφέα;

Οι άνθρωποι έχουν ορίσει κάπως έτσι, ελεύθερα να μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με την τέχνη. Η διαμάχη με τους ακαδημαϊκούς και τους αυτοδίδακτους θα συνεχίσει να υπάρχει εσαεί χωρίς να αποδείχνεται κάποιο δίκιο υπέρ του ενός ή του άλλου μέρους και τα παραδείγματα είναι πολλά αλλά η παιδεία οφείλει να είναι σκληρή.

Δεν κάνω καμιά απολογία ούτε νιώθω μειονεκτικά που δεν έχω ένα πτυχίο μα είμαι περήφανος για όσα κατάφερα με την τέχνη χωρίς δασκάλους, μόνο με τα βιβλία, τα πινέλα και τις λέξεις.

Ξέρω πως πολλοί θα με μισήσουν και πιο πολλοί θα μ' αγαπήσουν.

Είμαι κοινωνικός άνθρωπος και δεν ανήκω σε ομάδες. Νομίζω πως ο ομαδοποιημένος άνθρωπος γίνεται άμορφος και αναγκασμένος να κάνει πράγματα που δεν θέλει.

Oι άνθρωποι που μας αγαπάνε πραγματικά είναι λίγοι. Σχεδόν κανένας παραπάνω απ τον εαυτό μας.

Τελικά, οι περισσότεροι από τους ανθρώπους είμαστε μιμητικά ζώα. Ελάχιστοι καταλαβαίνουμε την ψυχή μας και απλά παίρνουμε ή αντιγράφουμε εικόνες από κάποιους άλλους. [Μεγάλη παρατήρηση αυτή ρε μάγκα για την πρώτη Ιουνίου του 2016, που προσπαθώ να συλλάβω την ψυχή μου.]

Όσον αφορά τον Γκλέζο και τον Σιάντα, η ακραία ηρωική πράξη τους, φαίνεται πως συμπεριλαμβάνεται στα όρια του μύθου που πλάθουμε μετά από ένα μη σημαντικό γεγονός, κάποτε. Τώρα ο Γκλέζος στηρίχτηκε σ αυτό το απίθανο κομμουνιστικό μεταντελίριο των εποχών και έδρεψε ότι έδρεψε. Συμφωνώ πάντως πως σαν τέτοια-ηρωική πράξη- ελέγχεται από ασάφειες, όπως συμβαίνει στις εκάστοτε ανάλογες περιπτώσεις της ελληνικής ιστορίας: θάνατος Οδυσσέα Ανδρούτσου, δολοφονία του Καραΐσκάκη κλπ. Καλώς.

Κυριακή πρωί, έξω στο δέντρο ένα αηδόνι κελαηδάει. Πίνω τον καφέ, εφημερίδα δεν αγοράζω πια, πράγμα παράξενο για μένα που χρόνια τώρα δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς τη φυλλάδα-κι έπειτα σου λένε δεν αλλάζει ο άνθρωπος!

πιο ωραία μόνος

  

 

Πιο ωραία μόνος.

Κλάψε τη μοίρα σου
Επειδή σου έτυχε μια Μήδεια
η ηθική σου παρασπάει τ ανθρώπινα όρια .
Εμένα τα δικαιώματα μου υπερβαίνουν τους θεούς.
Εδώ δεν υπήρξε λάθος, παρά μόνον υπομονή.
Δεν ξέρω τι
το πιο δίκαιο είναι ν αδειάσουμε έναν χώρο-
ο καθένας μόνος του.
Κλάψε τη μοίρα σου
Η σύγκρουση με την πραγματικότητα
είναι σα να σε τσιμπάει σφήκα στο χείλος.
Το τέλος ήταν αναπόφευκτο
το τείχος ανίκητο.
Δραματικό είναι από μόνο του
κάτι που σκοτώνει την υγειότητα του σώματος.
Τελειώσαμε
εμένα δε μου πρέπουν ή δεν μου πάνε οι σχιζοφρένειες
Το παιχνίδι τελείωσε-άλλο το χάδι, το φιλί άλλο η ιδέα
να προσπαθήσουμε να μην είμαστε μαζί.
Στον χωρισμό δείχνεις ποιος είσαι
-ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΆΖΩ ΜΕ ΚΑΝΈΝΑΝ ΕΓΩ.