Πόλεμος και ειρήνη.
Γιατί πολεμούν οι άνθρωποι; Τι τους σπρώχνει να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο; Κανένας δεν το χει βρει ακόμα κι ας λένε πως είνα στο στο DNA μας. Αλλά και στην ειρήνη μήπως χαίρονται; βέβαια εγώ έβαλα την ειρήνη δεξιά, με τα ωραία χρώματα, με τη χαρά των κοριτσιών κι αριστερά ο πόνος και η οδύνη, η συμφορές που φέρνει ο πόλεμος. Δεν ξέρω γιατί πολεμούν οι άνθρωποι.
Σαντορίνη.
Κι όσα γινήκαν πίσω, φυκια ήταν
Η μνήμη του κάρβουνου αισιοδοξία του χτες
ποτέ δεν είχαμε τέτοια
που να πιστεύαμε ακράδαντα νενικημένοι όντες
από μια μοίρα παράξενη
που δεν ήταν η Τροπώ μηδέ η Λάχεση
αλλά ούτε και τώρα που μας έφθειρε του χρόνου η ντροπή επειδή
δεν καταφέραμε όσα ήθελαν οι γονείς και τ αδέρφια
Όποιος φτάσει στα σύνορα και δεν είναι ηττηθείς
δεν είναι πράσινο φύλλο
που θα πεσει κάποτε στη γης
τόση απελπισία δε χωρά σε ένα σακκούλι
Η εντύπωση μένει. Είχαν δίκιο οι ιμπρεσιονιστές. Αλλά που να το βρεις.
Αυτή η απείθαρχη μοναξιά και η γνώση πως ένα αντρικό κορμί περπατούσε μόνο του στη βρεγμένη άμμο, μου έδινε τη χαρά πως έκανα κάτι σπουδαίο. Κάτι που δεν μπορούν ή δε θέλουν να κάμουν οι άλλοι.
Αυτός που είπε πως όλες οι γυναίκες είναι ίδιες, θα έχει πάει μόνο με τη γυναίκα του. [Αφού καμιά δε μοιάζει με την άλλη.]
Το καταλαβαίνω, μα είναι απλοικό. Δεν υπάρχει ούτε το δέντρο,
ούτε το δάσος. Οι καταλληλότεροι των ανθρώπων δεν μπορούν ν απαντήσουν. Ο Πικαμπιά είχε μετατρέψει το φως σε χρώματα. Η πιο ωραία κατάσταση είναι τα χρώματα. Ο Σεξπηρ, έβαλε χρώμα στο λόγο.
ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΔΕΞΙΟΙ.Τρίχες! σιγά μην παίζει ρόλο πως η καρδιά είναι αριστερά για να γίνεις και συ αριστερός! αυτά είναι αφελείς ανοησίες που λέγαν κάποτε οι παππούδες μας! στην κυριολεξία οι άνθρωποι μεγαλώνοντας διαμορφώνονται από το οικείο τους περιβάλλον και μη μου μιλήσετε για τους μεγαλοαστούς που είναι αριστεροί γιατί θα κάνω εμετό.
Άλλο να το ζεις κι άλλο να το προσποιείσαι, παρ όλα αυτά και τα δυο όμως είναι μια πραγματικότητα. Εγώ ζωγραφίζω την πείνα κι άλλος πεινάει πραγματικά, εγώ παραμένω νηστικός ξέροντας ότι κάποτε θα φάω, ενώ ο άλλος δε γνωρίζει πως κάποτε θα φάει.
Θα μου πεις συγκρίνεις ανόμοια πράγματα και θα σου απαντήσω πως τίποτε δεν είναι ανόμοιο.
Όλα άπτονται της πραγματικότητας μας, όλα έχουν μια συνεχή αρμολόγηση, το καθένα είναι αποτέλεσμα μιας άλλης ενέργειας, η προσφυγιά του πολέμου, ο πόλεμος της απληστίας, των αδηφάγων ενστίκτων του ζώου που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος αλλά δεν είναι όλα κακά σ αυτή την ατέλειωτη σειρά που ορίζει τις αρχέτυπες πράξεις μας.
[ΣΚΕΨΕΙΣ μου παλιές που μοιάζουν με καινούργιες.]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου