ΠΆΝΤΑ ΈΤΣΙ ΔΕΝ ΉΤΑΝ.

 

 

Μπορεί να είναι μια μέρα.
Μόνον αυτό.

Αγγίζουν τα φύλλα το ένα το άλλο

μπαίνουν μέσα τους κίτρινα φύλλα που

τα ζιψε ο!

Το φως δε φέγγει για όλα

μπορεί να θέλει να πει κάτι αυτό. Ω! το άσπρο φως

κρέμεται από το ταβάνι σα μια μύγα νεκρή

πηγαίνει κι έρχεται

έρχεται και πηγαίνει

πηγαινοέρχεται μια και καλή!

είναι ένα πλαϊνό ασανσέρ γεμάτο ερωτευμένους σκύλους

η πείνα και το φως μοιάζουν

είναι αχρείαστα όταν πεθάνεις.

Όμως πάντα έτσι δεν ήταν;

όταν λείπει το φως

το εφάμιλλο ψωμί, ε, πως;

Η σκόνη μπαίνει από παντού σαν απουσία χώρου.