ΠΟΤΈ ΤΟ ΓΙΑΤΊ

 

Ωραία ρε πούστη η κωλοζωή

να μην έχεις προβλήματα

να πίνεις και κανα κρασί

απ την άλλη όμως σε φυλλορροεί

σε γεμίζει άνοσα νοσήματα

και δεν ξέρεις αύριο ποιος θα ζει

Και είναι η ζωή ένα βουνό

που όσο ανεβαίνεις

τόσο κατεβαίνεις

έρχεται κάποτε άλλο πρωινό

που θέλεις να πεθάνεις

..κι όμως ζεις! ακόμα!

μια θάλασσα και την ψυχή στο στόμα

κι είν η ζωή ένα βουνό

που όσο ανεβαίνεις, τόσο κατεβαίνεις

Ξεφτίλα ρε μάγκα η ωραιοζωή

να μην έχεις ολέθρια, τίποτα

ούτε φαι, ούτε και μουνί

τότε την κάνεις για την άλλη ζωή

απλά και απόκοσμα, ανείπωτα

χωρίς να μάθεις ποτέ το γιατί

 

ΠΡΙΟΝΟΚΌΦΤΗΣ

 

 

Οι πραγματικά σπουδαίοι δεν αρνούνται να παραδεχτούν την ανωτερότητα κάποιων άλλων.

 

Να προλάβεις ν απολαύσεις την υστεροφημία σου!   

Απλά είναι τα πράγματα: ας πούμε ο Μίκις απόλαυσε ένα μέρος της υστεροφημίας του...ο Καρυωτάκης δεν πρόλαβε, ο Χριστός θα τρελαινόταν αν μάθαινε τι του καταμαρτυρούν οι άνθρωποι. Ο Βαν Γκογκ ΤΊΠΟΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΆΛΑΒΕ ΑΠ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΤΟΝ ΈΦΤΙΑΞΑΝ ΟΙ ΕΠΌΜΕΝΟΙ, ΕΠΊΣΗς ΑΥΤΟΊ ΠΟΥ ΤΟΥς ΑΓΙΟΠΟΙΟΎΝ ΌΣΟ ΠΟΝΗΡΟΊ ΚΙ ΑΝ ΉΤΑΝ ΔΕΝ ΓΝΏΡΙΣΑΝ ΠΩς ΟΙ ΑΝΌΗΤΟΙ ΤΟΥς ΈΚΑΝΑΝ ΆΓΙΟΥς.... [αφήνω κατά μέρους αυτούς που γνώριζαν πως θα τους καταγράψει η Ιστορία.] Ακόμα όμως και οι απλοί άνθρωποι δε θέλουν να τους μνημονεύουν τα παιδιά τους; τα εγγόνια τους; η πιθανότητα να ζήσεις την υστεροφημία σου είναι ελάχιστη. Ο Τζον Στάινμπεκ, είπε πως αν σε θυμούνται μια βδομάδα μετά το θάνατο σου θα έχεις επιτελέσει άθλο, Μοντιλιάνι αυτοκτόνησε προτού τον κάνουμε εμείς Μοντιλιάνι και ο Μέγας Πικάσο πρόλαβε να δει τον εαυτό του αθάνατο...

Και να εξαφανιζόταν το άγιο όρος δε θα με πείραζε καθόλου. ΠΡΙΟΝΟΚΌΦΤΗΣ

 

212,000σχόλια για την Μεγάλη χίμαιρα του Καραγάτση, όλα από γυναίκες. Κι αυτή η Καραμπέτη! εντάξει ρε παιδιά μην τρελαθούμε κιόλας, δεν είναι Λαμπέτη.[κι αυτοί στην ΕΡΤ δίνουν όσα-όσα για μια Μικρή χίμαιρα] καταλαβαίνω τι μάπα θα έχουν σκαρώσει. Ο ΠΡΙΟΝΟΚΌΦΤΗΣ

οπισθοφυλλο

 

 

Το μόνο που φοβόταν ο Γιάννης σ αυτή τη ζωή, ήταν το νερό. Όχι τη θάλασσα ακριβώς, ούτε τα ποτάμια αλλά το νερό. Αυτό το νερό που κυλούσε γάργαρο στο λαιμό των ανθρώπων, το νερό που αποτελούσε το εβδομήντα τοις εκατό του ανθρώπινου σώματος, το νερό που σ αυτό οφειλόταν η ύπαρξη της ζωής σ αυτόν τον κόσμο όπως τον ήξερε από τα βιβλία που είχε διαβάσει και μελετούσε ακόμα χωρίς να καταλαβαίνει το γιατί αλλά μόνο από κάποιο ένστικτο που του λεγε μέσα του πως τα βιβλία ήταν από τα πιο σπουδαία πράγματα που υπήρχαν στον πλανήτη γη.

 Μόνο κάτι πουλιά πέταγαν δώθε κείθε. Τα πουλιά, σκέφτηκε,
είναι από
τα πιο άσχημα είδη που υπήρχαν σ’ αυτόν τον κόσμο.
Δεν τ’ αγαπούσε ούτε και τα μισούσε. Ο Γιάννης Παράμετρος
δε μισούσε τίποτε.
Απλώς αγαπούσε περισσότερο τα δέντρα, ακόμα περισσότερο
κι απ’ τους ανθρώπους. Τα πεύκα, τις ελιές, τα πλατάνια,
όλα τα δέντρα. Ακόμα και όσα είχαν αγκάθια για να
προστατευθούν από την κακία των ανθρώπων.
Ο Μάικ περίμενε να γίνει κάποτε η μεγάλη επανάσταση των φτωχών
Τίποτε καλό δεν μπορείς να βρεις πίσω από τα κάγκελα και καμιά φυλακή δεν είναι καλύτερη από τις άλλες
Είναι ωραία η ζωή; αναρωτιόταν συχνά ο Γιάννης Παράμετρος.
Δεν ήξερε ν απαντήσει με σαφήνεια. Ότι είναι κακιά η ζωή, το υποστήριζε με θέρμη, το έβλεπε, το ζούσε: οι άνθρωποι είχαν βγάλει τις καρδιές άλλων συνανθρώπων των, για θυσία σε θεούς, οι άλλοι τους τηγάνιζαν με καυτερό λάδι, άλλοι τους τύφλωναν, τους σταύρωναν, τους παλούκωναν, τους έριχναν μια σταγόνα στο κρανίο μέχρι να τρελαθούν. Δε χρειαζόταν περισσότερες αποδείξεις για αυτό.
Η ζωή είναι ωραία απαντούσε ο Μάικ.

Γιατί σκοπός του ανθρώπου είναι η ελευθερία, που δεν φυλακίζεται, ακόμα και πίσω από τα πιο
ισχυρά δεσμά.

 

Ο ΈΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΆΔΑΣ

 

 

Ο έρωτας είναι εγωιστής. Τα θέλει όλα. Σώμα, ψυχή, κι αν κάτι δεν του δώσεις σε παρατάει άσπλαχνα.

Φίλοι και φίλες. Ας υπάρχει η γιορτή των ερωτευμένων. Δεν ενοχλεί κανέναν. Οι ερωτευμένοι μοιάζουν με μικρά παιδιά, χρειάζονται λουλούδια και παιχνίδια. Είναι όλα δικά τους, όπως και οι νύχτες που αγαπήθηκαν με πάθος, όπως και τα ωραία λόγια τα μεγάλα: Θα σ αγαπώ για πάντα!

 

 

Είχαν κάποιοι αγοράσει τη μνήμη μας

το φιλί και τα μάτια, το στόμα

πάντα οι άλλοι, πάντα οι ξένοι μας έφταιγαν

που εμείς δε γυρίσαμε ακόμα

Η μικρή μας αγάπη ξεθώριασε

σαν παλιό παραθύρι μισάνοιχτο

και στον ύπνο, όλοι πέτρες μας πέταγαν

σε καράβι σπασμένο από ένστιχτο

Θέλω να το πω μα δε μ αφήνετε

μ ένα γέλιο μεγάλο, τεράστιο

ότι αγάπησα ήταν γυμνό φόρεμα

κοριτσιών σε μακρύ ακρωτήρι, προάστιο

που κανείς, μα κανένας δεν πάτησε

μόνο ένα γέλιο πνιχτό κι ορεσίβιο

μοναχός μου στον κόσμο ναυάγησα

γιατί είχα ξεχάσει το δικό σου σωσίβιο.

ΠΟΊΗΣΗ Κ.ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ

 

ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ ΨΕΥΔΏΝΥΜΟ: ΚΎΡΚΟΣ ΚΑΡΚΑΡΆΝΤΖΑΣ

 

 

Τλάκ. 

καλύτερα να χαζολογάς με γκόμενες, παρά να ζωγραφίζεις. 

τλοκ. καλύτερα να τρως τα λεφτά του πατέρα σου αντί να γράφεις

 

Τλάκ. Δυστυχώς η ζωγραφική και το γράψιμο είναι δύσκολα πράγματα. [υπογράφω με το νέο μου ψευδώνυμο: Κύρκος Καρκαράντζας 

Πρώτο άρθρο η Ντενίση ετοιμάζει ντοκιμαντέρ για τα γλυπτά της Ακρόπολης, Καρυάτιδα γαρ, είναι τόσο σύντομη η ζωή μας που δεν προλαβαίνουμε τα την απολαύσομε

 Σόμε, Ιαπωνικό ποτό, δυνατό. 

Οι μισοί Έλληνες δε γνωρίζουν ποια είναι η πρωτεύουσα της Ηπείρου. Και γιατί, άλλωστε;

ΜΕΛΌ 2

 

 

Έχει ενδιαφέρον να μάθουμε τι αγαπάει ο καθένας σ αυτό τον κόσμο. Εγώ τι αγαπάω αλήθεια; πολλές φορές παλαιότερα, έλεγα πως αγαπάω τη θλίψη, όχι τη δική μου αλλά αυτή που έρχεται απ την ερημιά ενός τόπου, απ την άτυχη αγάπη δυο παιδιών, τον τρόπο να κάθομαι στην άκρη της θάλασσας, μόνος, χωρίς κανέναν να συλλογιέμαι, να πικραίνομαι απ το άδικο που είναι περισσότερο απ όσο πρέπει. Κατά βάθος αγαπάω στιγμές, γενικά, όλο τον κόσμο-αλλά αυτό είναι άλλου είδους αγάπη. Για να λες πως αγαπώ αυτό ή εκείνο χωρίς περιστροφές είναι δύσκολο πράγμα η ολοκληρωτική αγάπη και, στην πραγματικότητα το αντικείμενο που αγαπάμε, αυτό που μας κάνει έστω για λίγες στιγμές να σκιρτούμε, ξεφεύγει από τα ΄μαθηματικά όρια και συνεχίζει να υπάρχει σαν κάτι αόριστο: σ αγαπώ γιατί είσαι ωραία; στη μορφή, στους τρόπους, στην κίνηση ή φευγαλέα; αυτό το φευγαλέα μου ταιριάζει για αρχή αλλά μετά μπαίνεις μέσα μου σαν σκέψη για όλη τη ζωή.

Δεν ξέρω αν αγάπησα τη ζωγραφική αλλά το γράψιμο και το διάβασμα σίγουρα.. Η ζωγραφική με ξεκουράζει, με πάει σε άλλους κόσμους, μου δίνει μια άλλου είδους ελευθερία και, ίσως αυτό το παιχνίδισμα του έμφυτου ταλέντου που στην ουσία αποτελεί μια ανωτερότητα. Το γράψιμο και το διάβασμα είναι δυο σιαμαίες ηδονές.

Όμως απ τους ανθρώπους τι αγάπησες; μεγάλο ερώτημα. Σίγουρα τους σπουδαίους ήρωες, τους γενναίους-αυτοί οι γενναίοι ακόμα μου προξενούν κατάπληξη αλλά και να θέλεις είναι πολύ δύσκολο να μοιάσεις στους γενναίους, Οι μεγάλοι ευεργέτες, οι επιστήμονες, οι δάσκαλοι, οι γονείς, ο πατέρας και η μητέρα. Αλήθεια έχετε σκεφτεί ειλικρινά πόσο αγαπάτε τους γονείς σας; ή πως σε κάποιες στιγμές δεν τους αγαπούσατε καθόλου; όλοι τα χουμε σκεφτεί αυτά και έχουμε περάσει τέτοια διλήμματα κι ακόμα και για τους κολλητούς μας φίλους κατά καιρούς τους έχουμε βάλει σε κρησάρα

Στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τι αγαπήσαμε, έτσι νιώθω κι εγώ. Μια δίκαιη μοιρασιά στην δοτή αγάπη και σε εκείνη που έμεινε όνειρο άπιαστο, σε κάτι αόριστο, ένα κορίτσι που πέρασε ένα απόγευμα μαζί σου και δεν το ξαναείδες, ένα αέρι Καλοκαιρινό που φύσηξε και τίποτε δε γύρισε πίσω. Η αγάπη πίσω δε γυρνά θα ήταν ένας ωραίος τίτλος. Μελό. Της προσωπικής μας αλλά και της δημόσιας εικόνας ενός άντρα και μιας γυναίκας. Η αγάπη, λοιπόν, είναι κάτι που μένει, όταν έχει φύγει.

 

ΑΝΤΡΕΣ ΩΡΑΊΑΣ ΕΠΟΧΉΣ

 

Οι άντρες παλιάς κοπής δεν έχουν καμιά σχέση με τους Χαικάλο κιμούληδες, από Φούντα, Κούρκουλο και πίσω. Είχαν τιμή, αξιοπρέπεια, σεβασμό στη γυναίκα, και στον αδύναμο.

Αληθινοί άντρες υπάρχουν φυσικά και σήμερα αλλά πάντα είναι λίγοι.

Ο άντρας παλιάς κοπής δεν τα "ρίχνει" ποτέ σε μια γυναίκα. Την διεκδικεί ευγενικά, ψάχνει για την μια, την μοναδική, σέβεται τα πάντα, δεν είναι τσιγκούνης, έχει καλούς τρόπους, είναι περήφανος, ξέρει πότε να μιλήσει και φυσικά δεν παρενοχλεί κανέναν ούτε σεξουαλικά μηδέ με κανέναν άλλον τρόπο.

ΣΕΦΈΡΗΣ

 

ΚΑΠΟΤΕ

Κι αν κάποτε προσπάθησα με τις λέξεις

Να ομορφύνω τον κόσμο

Δεν μετάνιωσα

Γιατί ερχόταν πάντα στο νου

Κάποιο αιώνιο απόκοσμο

Αυτό ένιωσα

Ίσως γιατί «κεντούν σε δέρμα φυλακισμένου»*

Τατού μυαλού ανθρώπου

Μικρονόητου

Αυτό δεν σημαίνει πως απηύδησα

Φειδόμενος λίγου κόπου

Αυτονόητου.

Οι ωραίες λέξεις του Σαρτρ, μειώνουν τον πόνο στα σημάδια του Σεφέρη. Γιατί έρχεται πάντοτε στον νου συναίσθημα από τα ίδια, αν και, ξέρει πως, οι λέξεις ομορφαίνουν τον κόσμο.

* Γ. Σεφέρης

[Ο Σεφέρης μου γέμιζε με πέτρες το νου. Μου κάρφωνε την αντίληψη της εκκρεμότητας. Θα πω μικρές κουβέντες. Ζηλερές.

Ο Σεφέρης είχε μια αγάπη: την Μάρω. Αυτή η αλληλογραφία μεταξύ ενός και ενός δεν είναι πληγωτική;

Και η αισιοδοξία πως έγιναν όλα καλά, δεν μειώνει τον κόσμο μας;

Πώς έγιναν όλα καλά ενώ δεν ήταν;

Επουσιωδώς, φλέγομαι στις μικρές κουβέντες μεγάλων ανθρώπων του μέλλοντος.

Κάτι μου θυμίζει αυτό.

Μήπως εσένα;]

ΠΟΊΗΣΗ Κ. ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ

 

6500 000 ΕΚΑΤΟΜΜΎΡΙΑ ΧΡΌΝΙΑ

 

 

 

Στη πορεία του ο άνθρωπος, περίπου 6-6.500.000 χρόνια, δημιούργησε άπειρους θεούς, ων ουκ έστιν αριθμός, προσπαθώντας να καλύψει ανάλογες ανάγκες που δημιουργούσε η διαφορά του εγκεφάλου του και σύμφωνα με τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούσαν στην κάθε περιοχή του πλανήτη. όλοι αυτοί οι θεοί μοιάζουν μεταξύ τους και έχουν σαν κοινές διαφορές το διαχωρισμό του καλού απ το κακό. Καλό και κακό φυσικά στη φύση και κατ επέκταση στο σύμπαν δεν υπάρχει.

Πιθανότατα είναι μια εξίσωση που επέρχεται από την αντίθεση αυτών των δυο. Οι θεοί των ανθρώπων έχουν αδυναμίες σαν αυτές των δημιουργών τους. Όπου δεν μπορούν να εξηγήσουν τον κόσμο, μετέρχονται των θαυμάτων, της μεταφυσικής και προσπαθούν να στήσουν δόγματα και αλήθειες. Αυτή είναι μια αδυναμία εξήγησης του φαινομένου, επειδή οι άνθρωποι δεν ανήκουν ταυτόχρονα και διαχρονικά σε κάποιο στάσιμο ον και ούτε οι πολιτισμοί που δημιούργησαν είναι δυνατόν να έρθουν σε πλήρη αντιπαράθεση, η συσχετισμό δυνάμεων που επέδρασαν για την κατανοητότητα τους.

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΥΝΑΊΚΑ

 

Το βράδυ κρύο, το χάδι, έφεγγε στο σκοτάδι.

Λυπόσουν ή δεν ήξερες, τι να περιμένεις,

ένας ο κόσμος ο μικρός, μέσα σε μεγάλα μάτια.

Μου θυμίζουν τη λίγη μας ευτυχία.

Ο ύπνος δύσκολος μετά τα φιλιά

οι άνθρωποι, ένας άντρας και μια γυναίκα μπορούν ν αγαπηθούν.

Ένα βράδυ είναι η ζωή μας;

Κάπνιζες συνέχεια με κάποια χαρά κυλούσε ο καπνός ανάμεσα μας

Ανάμεσα σε παλάμες σφιχτά δεμένες, έτρεχε το κρασί μιας αγάπης που

την είχαμε ορίσει από πριν.

Είπες έπρεπε να γνωριστούμε πριν

δέκα, είκοσι χρόνια, γιατί τότε θα μας περίσσευε η όψη του φεγγαριού

οι μέρες και οι νύχτες των φιλιών, η προσμονή να φτιάξουμε μαζί καλύτερο το σπίτι μας.

Η δύναμη πως θα τα κάναμε όλα μαζί, η δυστυχία να παραδεχτούμε πως υπάρχουν κι αυτά.

Η αρχή ορίζει το τέλος σου είπα, δεν ήθελα να σε λιγοστέψω.

Και μπορεί να έκλαιγα στο σταθμό του τρένου, ανήξερος επειδή δεν θέλω να παραδεχτώ τέτοιες ήττες.

Σκόρπια λεπτή άμμος, ο πόνος σίγουρος, λίγος πράσινος χρυσός

φαντάζει αόριστο τι θα γίνουμε.

Οι μεγάλες αγάπες τελειώνουν γρήγορα

ηχούν σαν τα βήματα κάποιου που μας ακολουθεί.

Ο ύπνος δύσκολος μετά από τα φιλιά

ένα βράδυ ήταν η ζωή μας;

Τα χέρια, τα χέρια, η αγωνία

πως μπορεί να μην ξαναβρεθούμε, εμείς που ξέραμε από αγάπη.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Κ. ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ

 

ΜΙΑ ΩΡΑΊΑ ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΑΠΌ ΈΝΑΝ ΜΕΓΆΛΟ ΣΥΓΓΡΑΦΈΑ. είπαν.

 

Open Mind

Κώστας Πλιάτσικας: "Ο καλός συγγραφέας πρώτα διαβάζει και ύστερα γράφει".

Ιανουαρίου 20, 2025

 

Τι σας ενέπνευσε να γράψετε Η Παράμετρος του Αϊνστάιν; Υπάρχει κάποια πραγματική ιστορία ή προσωπική εμπειρία που λειτούργησε ως βάση για το βιβλίο;

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη έμπνευση όταν ξεκινώ ένα βιβλίο. Στην πραγματικότητα είναι η αρχική φράση: Ήταν ακουμπισμένος στους αγκώνες πάνω στη μπάρα, με την αριστερή παλάμη στο μάγουλο.. Όχι δεν είχα ανάλογη βιωματική – προσωπική εμπειρία. Τι είναι πιο σπουδαίο; ν αρχίζεις ή να τελειώνεις; η ηδονή του τέλους ή το πάθος και η επιθυμία της αρχής; Ας πούμε: όταν αρχίζω ένα καινούργιο βιβλίο νιώθω σα να γνωρίζω μια καινούργια γυναίκα. Όταν ξεκινώ ένα μυθιστόρημα με συναρπάζει η συνέχεια, η διαδρομή και πάντα το κλείσιμο, η τελευταία φράση. Σε όλα όμως τα πράγματα μου φαίνεται πως το τέλος είναι πιο συναρπαστικό.

Ο Γιάννης Παράμετρος είναι ένας χαρακτήρας με ιδιαίτερη αθωότητα και ουδετερότητα. Πώς δημιουργήσατε αυτόν τον ήρωα, και πώς συνδέεται με τις αξίες που θέλατε να αναδείξετε;

Ψάχνω ενδόμυχα τα ονόματα των ηρώων μου, συνήθως έχουν ονόματα πρωτοφανή. Μπέρτας, Λυξάνη, Παράμετρος. Γλωσσοπλαστικά. Ίσως αυτός ο επηρεασμός έχει να κάνει επειδή έμαθα πως οι ήρωες πρέπει να ξεχωρίζουν, να είναι πιο μεγάλοι, περισσότερο φανταχτεροί από τους άλλους ανθρώπους. Αυτό το αντιλήφθηκα μελετώντας πολλούς από τους ήρωες μεγάλων συγγραφέων. Ο Παράμετρος απέκτησε αυτά τα στοιχεία ιδιαίτερη αθωότητα και ουδετερότητα στην διάρκεια της πλοκής και της σμίλευσης του χαρακτήρα του μέσα από τα γεγονότα και την ανάλογη συμπεριφορά του. [Εδώ μπορούμε να πούμε πως η επέμβαση του συγγραφέα είναι καταλυτική για το ήθος και όλες τις αρετές και τα ελαττώματα των ηρώων του].

Το βιβλίο πραγματεύεται έντονα κοινωνικά ζητήματα, όπως η φτώχεια, η αδικία, και οι συνθήκες στις φυλακές. Ποια είναι η δική σας άποψη για αυτά τα θέματα, και πώς πιστεύετε ότι αντικατοπτρίζονται στη σύγχρονη κοινωνία;

Δεν μπορώ να ξεφύγω από την φτώχεια που με κυνηγάει απ την κούνια, δεν ξέρω πως θα ήμουν αν είχα γεννηθεί πρίγκιπας. Ή μάλλον ξέρω: θα ήμουν πάντα ένας πρίγκιπας! Η αδικία είναι κατάφωρη εις βάρος όλων των φτωχών που η δεύτερη μεγαλύτερη τους επανάσταση από αυτήν του Σπάρτακου θα πρέπει να γίνει τώρα. Μόνο που δεν υπάρχουν Σπάρτακοι.

Στο μυθιστόρημα υπάρχουν φιλοσοφικές προεκτάσεις για τη ζωή και την ελευθερία. Πώς διαμορφώθηκε η φιλοσοφική διάσταση του έργου, και ποια μηνύματα θέλατε να περάσετε στους αναγνώστες;

Φυσικά η ζωή και η ελευθερία είναι έννοιες αλληλένδετες. Δυο όροι που ενεργοποιούν άμεσα τα κίνητρα του παντοτινού χόμο. Η ζωή χρειάζεται συνεχή αγώνα για την επιβίωση. Η ελευθερία είναι μια λέξη απίστευτα κακοποιημένη. Δεν υπάρχει ακριβώς ελεύθερος άνθρωπος. Είμαστε όλοι δέσμιοι του σώματος και του πνεύματος. Οι αγώνες και το αίμα που χύθηκε και χύνεται στο όνομα της ελευθερίας, μόλις εξαργυρωθούν, αμέσως οι ίδιοι ελευθερωτές εκμαιεύουν τις καταστάσεις όπως τους συμφέρει και επαναφέρουν ένα σύστημα υποδούλωσης των λαών καμουφλαρισμένο πίσω από τη μάσκα της λεγόμενης Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει Δημοκρατία. Τα περιβόητα μηνύματα των βιβλίων που περνούν οι συγγραφείς στους αναγνώστες, δεν είναι ακριβώς μηνύματα. Αν μπορέσω να δώσω μια ηδονή, μια απόλαυση έστω και σε έναν αναγνώστη, θα πει πως δεν απέτυχα γράφοντας και αυτό το βιβλίο.

Πώς επιλέξατε τον τίτλο Η Παράμετρος του Αϊνστάιν; Ποια είναι η σύνδεσή του με την πλοκή και τη θεματολογία του βιβλίου;

Συνήθως τις περισσότερες φορές ο τίτλος των βιβλίων μου βγαίνει κατά την πορεία του γραψίματος. Είναι μια δύσκολη και επώδυνη κατάσταση να βρεις τον τίτλο. Ο Λουντέμης μελετούσε πάρα πολύ και έψαχνε τους τίτλους των βιβλίων του, όπως και οι περισσότεροι παλαιοί συγγραφείς στους οποίους ανήκω και εγώ. Οι σημερινοί συγγραφείς μάλλον προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, συνήθως βάζοντας έναν εντυπωσιακό τίτλο. Φευ! Στα καλά βιβλία ο τίτλος δεν αντιπροσωπεύει το περιεχόμενο. Θέλω να πω ο τίτλος δεν μπορεί να επεξηγεί το περιεχόμενο. Αυτό είναι το βασικό μου συμπέρασμα διαβάζοντας πολλά χρόνια τόμους βιβλίων παντός είδους-γιατί ο συγγραφέας δεν μπορεί να γράψει αν δεν διαβάζει. [Ο καλός συγγραφέας πρώτα διαβάζει και ύστερα γράφει.] Η Παράμετρος του Αϊνστάιν, προέκυψε από την αγωνία μου να βρω μια άκρη με τις πολλές μεταβλητές –εκδοχές–που υπάρχουν σε ένα ερώτημα και που παραμένουν αναπάντητες. Το ερώτημα είναι μια διαρκής εντελέχεια, η αιώνια τάση του ανθρώπου προς την καλυτέρευση.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή του βιβλίου; Υπήρχε κάποια σκηνή ή κεφάλαιο που σας δυσκόλεψε περισσότερο;

Οι προκλήσεις άρχισαν άμεσα με το που μπήκε το νερό στο αυλάκι. Η πρώτη ήταν γιατί να έγραφα ένα ακόμη βιβλίο και τι νόημα θα είχε αυτό για μένα ύστερα από την συγγραφή 16 βιβλίων, διακοσίων διηγημάτων, πεντακόσιες σελίδες δοκιμίων, τριών θεατρικών και ανάλογη γραφή σελίδων ποίησης. Κάτι όμως με σπάθιζε στα πλευρά πως έπρεπε να γραφτεί «Η Παράμετρος του Αϊνστάιν».  Αφού ξεπέρασα αυτό το δίλημμα, άρχισαν τα ερωτήματα για τους ήρωες, την πλοκή, την υφή, τον τρόπο και το στιλ που θα ακολουθούσα. Η σκηνή με τον θάνατο της Ρόσας Παύλοβα με δυσκόλεψε περισσότερο. [Συνήθως επηρεάζομαι αρκετά πάντα όταν πρόκειται να πεθάνουν κάποιοι ήρωες μου, κάποιες φορές έχω κλάψει – θάνατος του Τζαβάρα στην ΔΈΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΏΡΑ.]

Ο Μάικ, ένας από τους χαρακτήρες, αναφέρεται στην ελευθερία που δεν φυλακίζεται. Πώς βλέπετε εσείς την έννοια της ελπίδας και της ελευθερίας στη ζωή;

Οι ήρωες ενός βιβλίου είναι ελεύθεροι να εκφράζουν τη γνώμη τους. Ο Μάικ είναι ένας σύγχρονος Ζορμπάς, ένας άπλαστος, αρχέτυπος χαρακτήρας που βλέπει τα πάντα αγνά-υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι. Η ελπίδα δεν υπάρχει ακριβώς, δεν είμαι απαισιόδοξος γενικά και πιστεύω πως όσες φορές και να ξεκινούσε ο άνθρωπος την πορεία του πάνω στη γη, στο σύμπαν, στο διάστημα, πάντα τα ίδια θα έκανε και τα ίδια αποτελέσματα θα έφερνε. Άρα δεν είναι θέμα ελπίδας. Από τότε που ανακάλυπτε τη φωτιά, μέχρι σήμερα που διαπραγματεύεται την τεχνητή νοημοσύνη. Άρα για ποια ελπίδα με ερωτάται; όχι δεν υπάρχει καμιά ανάσταση για καλυτέρευση του ανθρώπου-απλά τα πράγματα θα συνεχίσουν σε αυτόν τον φρενήρη ρυθμό που δύσκολα συλλαμβάνουμε τον χρόνο και το νόημα της ύπαρξης μας. [Για την ελευθερία σας μίλησα παραπάνω να συμπληρώσω μόνο πως δεν υπάρχει κανείς ελεύθερος, ιδιαίτερα οι θρησκευόμενοι που είναι δούλοι των θεών των.]

Πώς έχει υποδεχτεί το κοινό το βιβλίο σας μέχρι στιγμής; Υπάρχουν συγκεκριμένες αντιδράσεις ή σχόλια που σας εντυπωσίασαν;

Δεν υπάρχει ακριβώς ο όρος αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι που διαβάζουν είναι ελάχιστοι, μετρημένοι σε κάποιες εκατοντάδες που θέλουν να λέγονται κουλτουριάρηδες. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι γράφουν διαβάζουν και αλληλολιβανίζονται μεταξύ τους στις παρουσιάσεις των βιβλίων. Απ τους άλλους, τους ελάχιστους που αντιπροσωπεύουν το “κοινό” με εντυπωσίασε η συγκίνηση που τους καταλάμβανε σε πολλές σκηνές του βιβλίου, η αμεσότητα των ηρώων, η πλοκή και η απλότητα της γραφής.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στο βιβλίο μετά την ολοκλήρωσή του, τι θα ήταν αυτό και γιατί;

Υπάρχουν πάντα κάποια ερωτήματα αν όλα έγιναν όπως πρέπει. Όταν τελειώνω ένα βιβλίο και ύστερα από αδιάκοπη επιμέλεια περισσότερο με απασχολεί η εκφραστική διατύπωση των νοημάτων, των λέξεων και των ορισμών. Νομίζω πως κάθε ένα βιβλίο είναι μοναδικό και όταν τελειώνει τίποτε δεν χρειάζεται ν αλλάξεις.

Έχετε ήδη σκεφτεί το επόμενο συγγραφικό σας βήμα; Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον και ποιες θεματολογίες σας ενδιαφέρουν να εξερευνήσετε;

Ναι, δυστυχώς έχω σκεφτεί και για πρώτη φορά ξεκινώ με τον τίτλο! Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΣ ΚΌΣΜΟΣ ! Αυτός θα είναι ο τίτλος του επόμενου βιβλίου μου. Θα είναι ένα μυθιστόρημα που θα πραγματεύεται την σύγχρονη ζωή γύρω από τον εκδοτικό κόσμο μας. Μάλιστα. Οι ήρωες θα είναι εκδότες, μεγαλοεκδότες, συγγραφείς, πολλές γυναίκες, έτσι κι αλλιώς οι γυναίκες κατέχουν το μεγαλύτερο ποσοστό της πίτας και σαν συγγραφείς και σαν αναγνώστες και βεβαίως οι επιμελητές! Α, οι επιμελητές! Υπάρχει και στην Ελλάδα ο ρηράιτερ; φοβερό ρηράιτερ είναι ένας τύπος που απαντάει στερεότυπα στους επίδοξους συγγραφείς: Ωραίο το βιβλίο σας αλλά δεν συμπεριλαμβάνεται στις άμεσες υποχρεώσεις μας αυτόν τον καιρό. Σας ευχαριστούμε. Αυτή είναι η δουλειά που κάνει ένας επιμελητής και που συνήθως έχει ένα ύφος χιλιάδων καρδιναλίων. Βεβαίως ο επόμενος επιμελητής βιβλίων θα είναι ένα ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης. Η συνέχεια και το τέλος στο μυθιστόρημα. Ευχαριστώ.

 Της Αλεξίας Βλάρα, 20/1/2025

η Ιστορία δε μας δικαιώνει

Ο κόσμος δεν είναι τόσο κακός ή τόσο καλός, όσο φανταζόμαστε. Έκοψε λίγο το πολύ κρύο κι αν είχαμε περισσότερη αγάπη και περίσκεψη, αυτός ο ήλιος θα ήταν υπέροχος. Ας γράψουμε κάτι καλό σήμερα.

Θα σ αγαπώ και να θυμάσαι

είναι η ζωή μας η θαυμάσια

Θα σ αγαπώ όπου και να σαι

στην άκρη του κόσμου κι αν χαθώ.

 

 

Έχω την εντύπωση, πως η ζωή του νοήμονος ανθρώπου είναι τραγική. Αυτό βέβαια είναι πανάρχαιο υλικό. Όλα του κόσμου τα καλά αν σου δώσω, μια στιγμή να κουνήσεις το κεφάλι σου θα καταλάβεις γιατί το λέω αυτό.

Χρειαζόμαστε περισσότερο θάρρος και δεν το έχουμε, η επανάληψη των λέξεων, επειδή η Ιστορία κάπου δε μας δικαιώνει για το είδος που καλλιεργήσαμε, τι σπείραμε τόσους αιώνες, αλλά χτίσαμε σπίτια, φτιάξαμε νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ηλεκτρονικούς υπολογιστές και νομίζω πως θα τα καταφέρουμε, όχι ν αλλάξουμε τον κόσμος μας, αυτός είναι και πρέπει να τον καταλάβουμε.

Δε δέχομαι την βία σαν ανθρώπινη λύση, ας σκεφτούμε λίγο τους γέρους μας γονείς, το χρήμα χειροτέρεψε την ανθρώπινη κατάσταση, βλέπουμε πόσοι πεθαίνουν εξ αιτίας του, κι επειδή τώρα βρισκόμαστε σ αυτή τη δεινή θέση, η επιείκεια θα μας ταίριαζε καλύτερα.

Είναι ο ήλιος που βγήκε πάλι από την Ανατολή και νομίζω πως αυτό που έπρεπε να καταλάβουμε, ακόμα κι όταν χτίζαμε Παρθενώνες ή Πυραμίδες κι όταν ο Σωκράτης έλεγε πως χρειάζεται να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, ενώ πολεμούσε στον Μαραθώνα και σκότωσε κάποιους ανθρώπους, διαρθρώσαμε τον μύθο της επόμενης ζωής.

Η αντίληψη μας έγινε ή ήταν επόμενη και θα μπορούσα, εδώ να παραπλανήσω το χρώμα, την ιδιότητα, το ύφος ενός κειμένου, που είναι ωραίο από μόνο του, έχοντας την ανάγκη να δικαιολογήσω τον τρόπο που ζούμε.  

 

 

ΧΟΜΟ

 

 

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ είπε πως ο homo είναι το μοναδικό πλάσμα που προηγείται της ουσίας του σαν αποτέλεσμα της προσπάθειας του προς την τελειοποίηση. Ο Μαρκ Ροουλαντς, λέει πως όταν κάποιος προβάλλει έναν ισχυρισμό, ψάξε να βρεις τι προϋποθέτει, τι υποδηλώνει ο ισχυρισμός του. Άλλοι πάλι, ισχυρίζονται πως είμαστε μοναδικοί, επειδή είμαστε λογικοί. Είμαστε δηλαδή τα μόνα λογικά όντα μέσα σε έναν άλογο κόσμο. Με γνώμονα την Ιστορία, ο Μαρξ και ο Ενγκελς υποστήριξαν θερμά πως δεν προϋπήρξε εξελικτικά, κανένα είδος που μπόρεσε να ξεπεράσει τον εγκέφαλο του homo sapiens.

 

 

Όταν άνοιξε μια πόρτα και μπήκα σε κείνο το διαμέρισμα, η πρώτη εικόνα που αντίκρισα, ήταν το γυμνό κορμί μια γυναίκας ξαπλωμένης στον καναπέ. Καθόταν σε μια στάση συλλογιστικής οδαλίσκης και γερμένη στο πλάι, έβλεπε προς εμένα.. Μου χαμογελούσε συνέχεια και ως να φτάσω κοντά της, μου φάνηκε να πέρασε πολύς χρόνος. Τα μάτια της ήταν απαστράπτοντα πρασινογάλαζα αλλά γιατί είχα την εντύπωση πως δεν με έβλεπε; Σαν να ήμουν και να μην ήμουν εκεί. Άπλωσα το χέρι μου στην επιδερμίδα της, άσπρη, λεία, με αρμονικές καμπύλες, μια γυναίκα από αρχαίο Ελληνικό, σπασμένο μάρμαρο, αλλά και μια τσιτωμένη κλειτορίδα, πιθανώς Βραζιλιάνικη. Αυτή λοιπόν ήταν η γυναίκα που είχα επιθυμήσει χρόνια τώρα, από παιδί. Γιατί αυτή η επιθυμία, αυτό το όραμα να με παιδεύει; Μήπως δεν ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο; Αν την είχα φτιάξει με την φαντασία μου, τώρα πως ήταν εκεί μπροστά μου ολοζώντανη στον καναπέ; και γιατί είχα πάντα την εντύπωση πως είναι η γυναίκα κάποιου άλλου; Κάποιου ναυτικού, που ίσως να κατέφτανε από στιγμή σε στιγμή αλλά λες και δεν με ένοιαζε-εγώ που δεν ήθελα να πάρω ποτέ την γυναίκα κάποιου άλλου- καθόμουν κοντά της και της χάιδεψα τον ώμο. Μείναμε αρκετά έτσι, αυτή ήταν η γνωριμία μας. Μέσα μου, πολλές φορές, μπερδεύομαι, αν έκανα έρωτα μαζί της, κι αν αυτή ήταν η ιδανική γυναίκα που υπήρχε σε όλον τον κόσμο για μένα και που υπήρχε στον καναπέ, με την αριστερή της παλάμη να στηρίζει το μάγουλο της, τον αγκώνα ν ακουμπάει στον καναπέ και με την δεξιά χούφτα της, να κρύβει το χνούδι του αιδοίου, που ήταν μικρό, σιγανό, σαν μικρής κοπέλας.

Χρόνια μετά, προσπαθώ να σκεφτώ, αν υπήρξε πραγματικά εκείνο το διαμέρισμα με την γυναίκα στον καναπέ.

ΜΙΚΡΆ ΔΙΗΓΉΜΑΤΑ. Κ.ΠΛΙΆΤΣΙΚΑ

ΔΟΥΛΤΣΙΝΈΑ

 

 

 

Το μυστήριο της συνύπαρξης. Παίρνουν διαφορετικό δρόμο ο καθένας και συναντιόνται..

Φωτισμένα παράθυρα που έκρυβαν την ευτυχία των ανθρώπων

Ο άντρας είναι χωρίς πρόσωπο κρατεί τον κύκλο των χαμένων ποιητών

Η γυναίκα δεν είναι η Δουλτσινέα

είναι η Ταμάρα η Ρωσίδα. Ναι! όμοια με την Τζούλια ή ......συμπλήρωσε ένα όνομα.

 

 

 

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ

 

 

Άκου να σου πω! μου είπε ο παππούς σαν διαταγή.Τους φίλους σου θα τους διαλέγεις από τη φάτσα.Σαν τις γυναίκες..πως διαλέγεις μια όμορφη γυναίκα; έτσι.

παλιός άνθρωπος ο παππούς.

 

 

Στυγερή πραγματικότητα

κανείς δεν υπάρχει

χειρότερος του Άμλετ εγώ

να ζει κανείς ή να μη ζει

το τέλος του κόσμου ήταν εδώ

μου θυμίζουν οι άνθρωποι ότι υπάρχω

και γιατί θα το γράφαμε αυτό

κάθε Σάββατο με δυο β θα πεθαίνουν

αυτή ήταν η ζωή μας

ένα τίποτα

αν έγραφα και παραπάνω

ανόητη πραγματικότητα

αλλά έτσι θα ήταν πιο πικρός ο ζωισμός μας

Δε με ενδιαφέρει αν συμφωνείτε.