ΠΟΛΎ ΜΌΝΟΣ 3

 

 

...δεν ξεχνώ πως έζησα σε υπόγεια

με τοίχους σκληρούς, ασοβάτιστους

νύχτες ολάκερες παρέα με τη μαϊμού

δίπλα στις πουτάνες στην οδό Φυλής

και αλλού

στο Μπραχάμι σ έναν δρόμο Αλωπεκής

θυμάμαι μια γειτόνισσα

που γύρευε από εμένα το φιλί

Και δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο 
απ τον ασβέστη τις νύχτες που

δεν έχεις να φας, δεν έχεις να κλάψεις,
 γιατί είσαι μόνος. Πολύ μόνος'

Όμως η ζωή είναι μελόδραμα κι οι τοίχοι ξεθώριασαν

έξυσα από μέσα το τσιμέντο
 τα Καλοκαίρια που ταξίδευα στα νησιά 
και γυρνούσα πίσω τους Χειμώνες

παρέα με τη μαϊμού που γέρασε και ξεμωράθηκε

Έμεινα μόνος πάλι πίσω από ντουβάρια

έγραψα σ όλους τους τοίχους πως σ αγαπώ

αλλά εσύ δε γύρισες

και ήταν κάτι νύχτες πιο σκοτεινές από το μαύρο.

ποιήματα Κ. ΠΛΙΆΤΣΙΚΑ