Ο Κυριάκος ήτανε κι ο Χάρης
μιας θλίψης ωραίας μοναξιάς
που εμείς της ζωής μας της άχαρης
νομίζαμε πως ξέραμε τα πάντα
δεν το περίμενα τόσο εύκολα
να φύγουν, τώρα που μόνο ανάξιας
άλλοι υπάρχουν τύποι εύχαρεις
που ξέρουν απαξάπαντα
Ο Χάρης και ο Κυριάκος ήτανε
δυο ποτά, ο ένας και ο άλλος
η φύση τους αδίκησε ο τόπος όλος
κι έφυγαν δίχως θλίψη μοναξιάς.
Λειψοί κι οι δυο μου λεγαν
πως φοβόταν την άδικη μοίρα
ο ένας που ήξερε κι ο άλλος πως όλα ήταν μηδέν
μ ένα θάρρος ατσάλινο ο Κυριάκος έσπαγε πόρτες
ο Χάρης μουντζούρωνε το σύμπαν
αργά καταλάβαινα πως είχαν δίκιο
μετάνιωνα που τους αδίκησα
αλλά δεν ήξερα πως είχαν τον δικό τους δρόμο
χωρίς επιστροφή για τίποτα
Αυτοί οι δυο λοιπόν ατσίγκουνοι
αφείδωλοι χρημάτων κι εξουσίας ίσως οι πιο άναρχοι άνδρες
ο Χάρης και ο Κυριάκος μιας χαψιάς, τίμιοι χωρίς σεβασμό σε καμιά πολιτεία
πέθαναν
Δεν κατάλαβα γιατί αυτοί οι δυο έφυγαν και ζούμε εμείς
ο Χάρης ήξερε τα πάντα
ο Κυριάκος δεν ήξερε τίποτε
πέθαναν και οι δυο από το κρασί
ο ένας και ο άλλος που ήξεραν τα πάντα
ο Κυριάκος το γέλιο κι ο Χάρης την απαισιότητα της ζωής
Τιμής ένεκεν μια μπουνιά στον έναν και στον άλλον
Κυριάκος και Χάρης της ίδια εξουσίας παιδιά
απίστευτης γλύκας ξέφρενης ζωής.
Ο Χάρης ήτανε και ο Κυριάκος
δυο τύποι νοσταλγίας αδέρφια
μ ένα ποτήρι ανάσκελα, στα ντέφια
απλά τους ήτανε ίδιος ο τάκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου