ΨΆΧΝΩ ΓΙΑ ΤΊΤΛΟ

 

 

Για να γίνεις καλύτερος στη ζωή, χρειάζεται, μελέτη, χρειάζεται όραμα, πρέπει να σκεφτείς αν πραγματικά έχεις κάποιο χρέος και πόσοι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν γι αυτό χωρίς μικρότητα; Οι περισσότεροι λένε απλά εγώ δε θα σώσω τον κόσμο.

Σπάτουλα. Τι λέξη κι αυτή. Χώρος προσώπων, χρώματα που δεν ανέχονται τη μοναξιά. Όλα θέλουν να πουν κάτι. Όλοι.

Η σπάτουλα. Σπαθίζει. Τις ιδέες, τον χρόνο πλάι στο σκούρο-μπλε, το κόκκινο παρέχει φθόνο. Οι ώχρες λίγες, έλειωσαν στο σωληνάριο. Η μοναξιά στο κόκκινο.

Ψάχνω για τίτλο;

Ένα πράγμα που δε μου αρέσει είναι ο ωχαδερφισμός και η ηττοπάθεια. Και υπάρχουν πολλοί γύρω μας που αρχίζουν αυτό το παραμύθι. Έλα, μωρέ έτσι είναι η ζωή, έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα πεθάνουμε, γιατί γράφεις, τι ζωγραφίζεις, για ποιον δουλεύεις, δεν έχει νόημα η ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι σου χαμηλώνουν το ηθικό, σε κάνουν να τα βλέπεις όλα μαύρα! λες και έχει έρθει το τέλος του κόσμου. Και να δεις που αρκετές φορές τα καταφέρνουν! Αυτό δε μ αρέσει καθόλου!

Τρία μόνο κακά πράγματα μπορούν να σου συμβούν στη ζωή: Να γεννηθείς ο Σαλαβαντόρ Νταλί, να μην έχεις γυναίκες, να πεθάνεις διά-άσημος σαν τον Κώστα Πλιάτσικα.

Προηγείται το έργο, έπεται ο αριστουργηματοποποιός; ή και αντίθετα; Μερικοί έχουν το όνομα! πολλοί άνθρωποι τους ξέρουν αλλά δεν γνωρίζουν το έργο τους! Πόσοι δεν ξέρουν το Gone with the wind- Όσα παίρνει ο άνεμος αλλά ελάχιστοι την Μάργκαρετ Μίτσελ; Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Πικάσο και λίγοι την Γκουέρνικα. Τον Μουνκ αμφιβάλλω αν τον ξέρουν ελάχιστοι αλλά την Κραυγη την αναγνωρίζουν πολλοί. Τον πύργο του Άιφελ ποιος δεν τον ξέρει; αλλά τον τον Γουσταύο Άιφελ;

Ποτέ μου δε μίσησα το άφταστο

Ήταν δηλητήριο που χρειάστηκα για λίγο.

Μα φύσηξε το πρώτο Φθινοπωρινό αεράκι

άλλαξε η όψη του βιβλίου..

Eίμαστε όλοι ίσοι και έχουμε τα ίδια δικαιώματα στη ζωή. Το πιστεύετε αλήθεια αυτό;

Νομίζω πως μια γυναίκα μοιάζει με μια μοτοσικλέτα. Κι ο άντρας με ένα αυτοκίνητο. Από σαραβαλάκι μέχρι πόρσε, Διαλέχτε. Εμένα πάντα μου άρεσαν οι μοτοσικλέτες, γι αυτό έχω οδηγήσει πολλές. Από παπάκι μέχει Χάρλει Ντάβινσον.

Και τι χρωστάμε στους άλλους. Νομίζω πως χρωστάω σε πολλούς. Στη μητέρα. Σε κάποιους δασκάλους. Σε κάποιους άγνωστους. Σε αρκετές ωραίες συντρόφισσες... και φυσικά της ...Μιχαλούς! [ποια ήταν η Μιχαλού;]

Οι υπερβολικά ζωόφιλοι είναι κατώτερα όντα.

Χαρούμενος είναι ένας άνθρωπος επειδή γεννήθηκε;

Πιο χαρούμενος ο πατέρας που τον γέννησε;

Ακόμα πιο χαρούμενος είναι ένας άνθρωπος που έχει να φάει;

Είμαι σοβαρός. Ίσως παραείμαι σοβαρός. Μπορεί να είμαι αναρχικός που εναντιεύεται στον εχθρό και στο θεό. Ο άντρας χρειάζεται ένα όπλο.

Κρησφύγετον η αφορμή για ζωή, αλληγορία ο μύθος της ζωής-η αφορμή τέχνης κέντρισμα.

Το χαμόγελο παντός υπέρτερον!

Ειναι πολλοί που μίσησαν τους έξυπνους ανθρώπους;

Οι φίλοι ανήκουν στο παρελθόν. Κατά βάθος δεν υπάρχει φιλία. Απλά μια συγκυρία καταστάσεων μας φέρνει κοντά. Αλοίμονο όμως στους νέους που δεν πιστεύουν στη φιλία! Οι διάσημοι δεν έχουν κανέναν πραγματικό φίλο κι έτσι η μοναξιά τους γίνεται απέραντη.

Γνωστοί υπάρχουν χιλιάδες. Κατά περίσταση κάποιοι ονομάζονται φίλοι. Νομίζω πως η λυκοφιλία στους καιρούς μας είναι πιο δυνατή.

Η σκέψεις μας εκφράζονται με συνδιασμό λέξεων. Άρα, πρέπει κανείς ν αγαπά τις λέξεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το σπουδαίο. Να, μια έκφραση, μια ιδέα, που χρειάζονται άλλες λέξεις για να αντιμετωπιστεί. [Παρεμπιπτόντως οι ιδέες εκρέονται εν είδη αδένων από τον εγκέφαλο μας.]

Πίσω απ το ύφασμα κρύβεται οριστικά η μετριοφάνεια μας. Η προσβολή της λήθης σαν απειλή της ευγένειας.

Μάλιστα.

Είμαστε πολύ ευγενείς.