Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΑ ΣΑΔΙΣΤΙΚΉ ΕΠΑΝΆΛΗΨΗ

 


Δεν υπάρχει κάτι μοναδικό στην ανθρώπινη ζωή-όλα είναι μια σαδιστική επανάληψη. Σήμερα κερδίζω εγώ, αύριο χάνεις εσύ. Στην πραγματικότητα χαμένος πάντα μέσα σε μια δίνη καταστάσεων, η ιστορία αποδεικνύει την επαναλαμβανόμενη κίνηση του εκκρεμές, κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη μέγγενη. Το σφίξιμο είναι αργό, βασανιστικό, το καταλαβαίνεις αρκετά μεγάλος για να σοφιστείς πως να προλάβεις να ξεγελάσεις την ύπαρξη, για να ξεγελάσεις τον μεγάλο νικητή που είναι ο θάνατος μιας παράξενης ουτοπίας: πως είναι δυνατόν να ζεις για πάντα; ο τρόπος μιας καθημερινής πραγματικότητας που την μεγαλώνουν τα γεγονότα, ένας σκύλος έφαγε έναν άνθρωπο, μια κότα γέννησε ένα αυγό, ο Αντεντοκούμπο ανανέωσε το συμβόλαιο του έναντι πεντακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων, κάποιος φτωχός ποιητής αυτοκτόνησε. Βέβαια, όλα αυτά για να τα καταλάβεις είναι απεριόριστα δύσκολο, οι περισσότεροι των ανθρώπων αντιλαμβάνονται μόνο μια κίνηση: πως υπάρχουν για να βγάζουν χρήματα, να παράγουν δηλαδή μια ενέργεια εργοστασίου, ενός φουγάρου εργοταξίου που όταν κινδυνεύουν να πεθάνουν θυμούνται πως αυτό ρυπαίνει το περιβάλλον. Υποστηρίζω πως η ύπαρξη είναι τρομακτικά αδύναμη, μέσα σ έναν τόσο ανόητο κόσμο. 

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026

ΕΊΣΤΕ ΚΟΡΌΙΔΑ ΌΛΟΙ 2

 


Η ζωή μας είναι σαν να κατεβαίνεις στο σκοτάδι μια σκάλα και νομίζεις πως έχει ένα ακόμα σκαλί.  

 


Είστε κορόιδα όλοι, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλάδα. Οι νόμοι καταστρατηγούνται ανάλογα της μιας ή της άλλης ολιγαρχίας που διοικείται από εξωτερικούς παράγοντες. Τα πρόσωπα της φτηνής εξουσίας τύπου Τσίπρα, Καραμανλή κλπ, διοχετεύουν αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης με γνώμονα την επιδίωξη να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Κανένα ενδιαφέρον δεν έχει ποιος θα διαχειρίζεται το τηλεοπτικό μενού, τα πρόσωπα ούτως ή άλλως θα είναι περίπου τα ίδια. Εδώ ο κόσμος καίγεται και η μαϊμού χαϊδεύεται. Ας αφήσουν ελεύθερη την διεκδίκηση των μέσων ενημέρωσης όπως μπορεί να λειτουργήσει η αγορά χωρίς να θεωρούν αυτό το μεγαλύτερο γεγονός που απασχολεί τον Ελληνικό λαό. Προς το παρόν δε φαίνεται κανένα φίμωμα του τύπου, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες, το διαδίκτυο λειτουργούν και ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει τη μπούρδα του. Το πρόβλημα του Ελληνικού κόσμου είναι αλλού. Μην είστε κορόιδα, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλαδίτσα. 

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΌ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑΣ!

 


 

 Όποιος λέει πως ότι κάνει, το κάνει για το καλό της ανθρωπότητας, τι είναι;

 


Δε θέλω να γίνω το θύμα μιας ηλίθιας κοινωνίας αλλά όπως φαίνεται έχω γίνει. 


 

Δεν μπορείς να απέχεις απ την κοινωνία-πρέπει να είσαι μέρος ενός ενεργού συνόλου. 

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

ΣΤΗΜΈΝΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ Η ΖΩΉ ΜΑΣ

 

 


ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΧΡΩΜΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΣΚΑΤΑ..
[λίγο παλιό αλλά και σήμερα ισχύει]
Ιστορικά, έχει αποδειχτεί περίτρανα, πως σ΄αυτό τον τόπο, τα πάντα είναι ξεπουλημένα. Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο και λυπάμαι πολύ που χρειάστηκα πενήντα χρόνια για να το καταλάβω και είμαι σίγουρος πως πολλοί από σας θα συμφωνούν σ αυτό, αλλά και στο άλλο, πως οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Είναι τόσο πρόστυχη η κίνηση των πολίτικων μας ανά τους αιώνας που δεν είναι δυνατόν ν αλλάξει τώρα. Και για πιο λόγο άλλωστε; Το μόνο που τους ενδιαφέρει, όλους, μηδενός εξαιρουμένου, είναι η μάσα και η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος.[Ποιου δημόσιου, δηλαδή, του δανειστικού χρήματος.Τίποτε άλλο. Έτσι, η ψεύτικη εξουσία που έχουν τα κόμματα στην Ελλάδα, δεν έχει χρώμα. Έχει μόνο ένα όνομα: Το χρήμα και η δολιότητα ν αποκτηθεί με οιονδήποτε τρόπο. Πρόκειται περί αισχρότατης ιδιότητας, όλων των πολιτικών, μηδέ εξαιρουμένων της Δεξιάς, της Αριστεράς, των ανεξαρτήτων. Τα ιστορικά παραδείγματα, γι αυτό μου το πόρισμα, είναι άπειρα. Στέκομαι για λίγο στην λεγόμενη"αποστασία" του 1965. Γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης. "Η ταρίφα της εξαγοράς των βουλευτών της Ένωσης Κέντρου, ήταν εκατό με διακόσιες χιλιάδες δολάρια. Τσάμπα πράγμα δηλαδή, αν λογαριάσεις τα οφέλη της ολιγαρχίας από τη"Δημοκρατία" που επρόκειτο ν αγοραστεί στην κυριολεξία..Οι επιτελείς του σχεδίου της αποστασίας, ο Χοϊδάς από την πλευρά των ανακτόρων και ο Μητσοτάκης απ την μεριά του Κέντρου." Σήμερα η κατάσταση δεν έχει διορθωθεί καθόλου. Μάλλον έχει χειροτερεύσει. Το Παπανδρέικο εμφανίζεται στην πολίτικη σκηνή την δεκαετία του 40. Ήδη, άρχει σ αυτή την χώρα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εβδομήντα χρόνια.Το Σαμαράδικο τώρα αρχίζει. Δε θέλω να παραστήσω τον προφήτη, ίσα-ίσα δε μου αρέσουν καθόλου, οι προφητείες, αλλά τα πράγματα δείχνουν καθαρά πως δεν έχουν άλλη λύση στην παρούσα φάση. Παπανδρέου και Σαμαράς θα δεχτούν να σχηματίσουν κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές. Τι παρασκηνιακές ίντριγκες, τι μυστικές συγκεντρώσεις και πόσες είναι οι μεταξύ τους κωλιές, είναι αδύνατο να τις συλλάβει ανθρώπινος νους. Τη μια ο ένας δεν θέλει τον άλλον και αμέσως την επόμενη συναινεί. Την επόμενη, αυτός συνεργάζεται με αυτόν που μισεί. Εδώ, τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού τον Ανδρέα Παπανδρέου τον έφερε στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τον όρισε οικονομικό σύμβουλο στην εθνική τράπεζα! Κι ο κοσμάκης συνεχίζει να τσακώνεται γι αυτό το μπάχαλο, συνεχίζει να πιστεύει πως στις επόμενες εκλογές όλα θ αλλάξουν. [Στην Ελλάδα, μόλις δεν έχουμε τι να κάνουμε, διενεργούμε εκλογές.] Γιατί ο κοσμάκης αγαπάει την πατρίδα. Και το πρόβλημα της αγάπης για την πατρίδα είναι της μάζας. Ποτέ της αρχής.
[από τα Δοκίμια μου]

 

ΣΤΟ ΒΆΘΟΣ ΤΗΣ ΔΎΣΗΣ

 


Ήταν ένας μακρύς δρόμος στην Αριζόνα ή την Αμαλιάδα. Ξεκινούσε από ένα ύψωμα, έκανε μια μεγάλη καμπύλη, ίσιωνε στην άγονη σαβάνα, χανόταν στο βάθος της Δύσης, καθώς στένευε εντυπωσιακά, με προοπτική. Ψυχή δε φαινόταν πουθενά, άκρα ησυχία ενός πρωινού που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο, το άνυδρο τοπίο, οι γκρίζοι βράχοι, ακούνητες σκιές ακολουθούσαν το μάτι και ούτε τα βήματα του μοναχικού διαβάτη που βάδιζε στην άσφαλτο δεν έσπαζαν την απόλυτη ησυχία. Δε φορούσε παπούτσια; ή τα είχε καλύψει με πανιά; Ποιον φοβόταν σε τούτη την ερημιά; Ήταν ένας άνθρωπος μέσης ηλικίας με γένια και μαλλιά μεγάλα, άπλυτος, κακοντυμένος, νηστικός. Πόσες μέρες θα είχε να φάει; κι έπειτα; δεν τον ένοιαζε καθόλου ή δεν έμοιαζε να τον νοιάζει. Αυτός κάπου πήγαινε, είχε τον προορισμό του, που μπορεί να ήταν ένα μυστικό αφού σε κανέναν δεν είχε πει που πήγαινε. Σταμάτησε λίγο στην κατηφόρα, έβαλε το χέρι του αντήλιο, έψαξε πέρα μακριά στο βάθος του δρόμου, προσπαθώντας ν ανακαλύψει κάτι. Η αγωνία ζωγραφίστηκε στις ρυτίδες του. Δεν μπορεί; κάπου εκεί έπρεπε να βρίσκεται αυτό που έψαχνε δε χάνονται τόσο εύκολα οι άνθρωποι, έστω κι αν οι δρόμοι είναι τόσο μεγάλοι. Ξαναπήρε τα βήματα του σαν Ινδιάνος- ή μήπως ήταν ;- χωρίς να σκέφτεται τίποτε πια. Τι χρειαζόταν οι σκέψεις στην ερημιά;
Θα είχε φτάσει στη μέση του δρόμου και είδε λίγο πιο μακριά του έναν όγκο που έμοιαζε με ανθρώπινο κουφάρι ξαπλωμένο μπρούμυτα καταμεσής στην άσφαλτο. Πλησίασε γοργά προς τα κει, του φάνηκε σαν πεθαμένος, δεν σάλευε καθόλου, μπορεί και κοιμισμένος αλλά στη μέση του δρόμου; Κοιμούνται οι άνθρωποι καταμεσής στην άσφαλτο; Δεν κοιμούνται αλλά να που ετούτος βρισκόταν εκεί, λίγο μακριά του ακόμα κι έμοιαζε όντως να κοιμάται. Έφτασε ακριβώς από πάνω του, τον παρατήρησε όπως ήταν μπρούμυτα, τον γύρισε με το πόδι ανάσκελα. Φορούσε ένα κουστούμι ακριβό, μια γραβάτα πιο ακριβή, σφιχτή στο κολάρο του άσπρου πουκάμισου. Τα μάτια του ήταν κλειστά, τα μέλη του παραδομένα, χαλαρά αλλά δεν είχε την όψη του νεκρού. Ο διαβάτης έσκυψε, ακούμπησε το αυτί του στο μέρος της καρδιάς. Τίποτε. Τι τον ένοιαζε αυτόν; μπορεί να ήταν και νεκρός. Με αργές κινήσεις, έψαξε τις τσέπες του σακακιού, βρήκε το πορτοφόλι του. Ανασηκώθηκε, το άνοιξε, μερικά κέρματα, έπεσαν στο έδαφος, κύλισαν την κατηφόρα, τίποτε άλλο. Με βιαστικές κινήσεις τα πρόλαβε, τα πάτησε με το πέλμα του, τα μάζεψε, στην αγκαλιά του,- θα του ήταν χρήσιμα, πάντα τα χρήματα είναι πιο χρήσιμα από τους πεθαμένους. Τα έβαλε στην δικιά του τσέπη, έκανε μια γκριμάτσα σιχασιάς, έφτυσε προς το μέρος του ξαπλωμένου, πέταξε το πορτοφόλι δίπλα του. Με προσοχή τον ξαναγύρισε μπρούμυτα και πήρε πάλι ήσυχος το δρόμο του. Θα είχε ξεμακρύνει κανένα χιλιόμετρο στην ευθεία, όταν ξαναέστρεψε το βλέμμα του πίσω . Το κουφάρι ήταν ακόμα εκεί, μια μουντζούρα στην άσφαλτο, ένας απροσδιόριστος όγκος στον απροσμέτρητο κόσμο μας.

Συνεχίζεται


Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

ΠΡΙΟΝΟΚΌΦΤΗΣ...18

 για ψαγμένους 


Ότι ο Αλέξανδρος σκότωσε τον Κλείτο κανείς δεν το αμφισβητεί.
-Να ο Κλείτος Αλέξανδρε κι αυτός σκοτώνοντας τον, γύρισε σε δυο Έλληνες και είπε: δε νιώθετε σαν ημίθεοι ανάμεσα σε χτήνοι; Όταν συνήλθε ένιωσε τρομερές τύψεις όπως εμείς που δεν ήμασταν ποτέ βασιλιάδες.
 
 

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

ΠΡΟΒΟΚΆΤΣΙΑ 234

 


-Προβοκάτσια, ξέρεις τι είναι ρε; μου λέει.
-Ε, χμ, ναι κάτι ξέρω, λέω.
-Προβοκάτσια είναι πολιτικός και στρατιωτικός όρος..
-Δεν είναι βίαιη, προκλητική και δόλια ενέργεια;
Με κοιτάει με μισό μάτι.
-Είναι Λατινογενής όρος και προσβλέπει στην σύγχυση, στη βία, απέναντι σε πρόσωπα, ομάδες, συγκεκριμένο κοινωνικό σύνολο.
-Φτάνει ρε μαλάκα, του λέω. Μη με γεμίζεις μύγες. Εγώ ξέρω πως η προβοκάτσια αποσκοπεί στον κοινωνικό αποπροσανατολισμό. Αυτό ξέρω. Δεν είναι αλήθεια;
-Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά πρέπει να ξέρεις πως οι προβοκάτορες δημιουργούν ψευδείς ειδήσεις, υιοθετούν απόψεις με στόχο να πλήξουν, να βλάψουν, να εκδικηθούν.
-Ποιους να εκδικηθούν;
-Τους αντιπάλους, συνεχίζει απτόητος ο μαλάκας. [σηκώνει το πρόσωπο στον ουρανό] Το ισχυρότερο όπλο της μαχητικής προπαγάνδας είναι η προβοκάτσια που μπορεί να επηρεάσει την ψυχολογία της μάζας και να την οδηγήσει σε overkill..
-Ε, σιγά ρε! Όουπ, πήρες φόρα. Τι είναι αυτό το οβερ.. πως το πες;
-Τι να σου πω, ρε που είσαι όρνιο! με κοιτάζει με οίκτο. Ούτε Αγγλικά δεν ξέρεις ρε κακομοίρη που τα μιλάει και η κουτσή Μαριώ.
-Ποια είναι αυτή; τον μπερδεύω,
-Η Μαριώ; συνέρχεται. Άσε με ρε να σου εξηγήσω. Λοιπόν οβερκιλλ είναι η βίαιη δράση που μπορεί να καταστεί επικίνδυνη σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που διανύουμε τώρα.
-Χτες δηλαδή έγινε προβοκάτσια;
-Εμ τι θες να έγινε; με κοιτάζει αφ υψηλού υπεροπτικά. Σίγουρο, εκατό τοις εκατό. Μπάτσοι ντυμένοι κουκουλοφόροι δημιούργησαν αυτό που είδατε, με σκοπό να διαλύσουν τους αγανακτισμένους. Την μάζα. Σ αυτή που ανήκεις και συ.
-Είμαι μάζα εγώ;
-Ε, τι είσαι! [με κοιτάζει με σιχασιά]
-Και το κράτος; Το κράτος μου δεν με προστατεύει; Δηλαδή το κράτος η επίσημη Ελλάδα χτες, θες να πεις η κυβέρνηση ο Τσίπρας και λοιποί έδωσαν τέτοιες εντολές; Μα αυτό δεν είναι κράτος.
-Κάνεις λάθος. Αυτό είναι το κράτος. όπως όλα σου τα μάθανε στραβά, έτσι έμαθες κι αυτό. Μπούφος γεννήθηκες κορυδαλλός θα πεθάνεις.
-Γιατί Κορυδαλλός παρακαλώ;
-Είπα εγώ Κορυδαλλό;
-Τώρα δεν είπες;
-Ε, ναι, εκεί πρέπει να τους πάνε όλους αυτούς. Στον Κορυδαλλό. Όλους και προπάντων τους προβοκάτορες.
-Δηλαδή ο ένας στους δυο έλληνες είναι προβοκάτορας; ρωτάω γελώντας
-Ναι ρε τι γελάς; Ο ένας στου δύο. Εσύ κι εγώ.
-Μα εγώ είμαι ο εαυτό σου. Το μέσα σου. Δεν είμαστε δυο.
-Δυο είμαστε μη γελιέσαι. Γι αυτό έχουμε διχογνωμία και δεν συμφωνούμε ποτέ σαν λαός. Δεν συμφωνούμε ούτε με τον εαυτό μας

ΕΘΝΙΚΌΣ ΉΡΩΑΣ

 


-Ρε μαλάκα, μου λέει ο άλλος. Νιώθω αηδία και βαρεμάρα.
-Γράψε ένα τραγούδι, τον κοιτάζω με υψηλή ματιά
-Είσαι μαλάκας, τι να σου πω, έχεις ακούσει το τραγούδι των Πυξ Λαξ;
-Όχι του απαντώ. Έπρεπε;
-Χάνεις.
-Τι; λάδια; κοιτάζω γύρω μου.
-Παραείσαι μαλάκας! με υποτιμάει.
-Γιατί ρε φίλε; διαμαρτύρομαι ο μαλάκας
-Μη φωνάζεις, μου λέει. Εδώ μαλάκας είναι ο Πρέκας, ο Λαζόπουλος, ο Άδωνις, ο Βελόπουλος, ο Θεοδωράκης ...
-Τόσοι πολλοί; απορώ. Εγώ αυτούς τους έχω για Εθνικούς σωτήρες.
-Χαχα! σκάει στα γέλια. Δε φτάνει που είσαι μαλάκας, είσαι και νούμερο. Αλλά τέτοιος μαλάκας που είσαι τι να σου πω. Η μεγαλύτερη μαλάκω της Ελλάδας ξέρεις ποια είναι; με ρωτάει,
-Η Ήρα; τον αντιρωτώ κι ανοίγει το βλέμμα του.
-Όχι, απαντάει παρ ότι σε βρίσκω ψιλοδιαβασμένο, σου λέω όχι. Η μεγαλύτερη μαλάκω όλων των εποχών στην Ελλάδα είναι η Λιάνα η Κανέλλη.
-Τι λες; τον κοιτάζω με θαυμασμό. Για τη Μπουμπουλίνα τι γνώμη έχεις;
-Αυτή ήταν ψωλομαζώχτρα, άσχημη, κοντή και κακιασμένη, μου απαντάει.
-Μα, ήταν Εθνική ηρωίδα! τολμάω.
-Γιατί άμα είσαι Εθνικός Ήρωας απαγορεύεται να είσαι μαλάκας;
-Α, εσύ βρίζεις τα πάντα, πάω να φύγω γιατί φοβάμαι μη με κλείσουν μέσα.
-Μη φοβάσαι, με κοιτάζει πιο υποτιμητικά. Εσύ είσαι πολύ μικρός μαλάκας για να ασχοληθούν μαζί σου.

 

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

Η ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΗ ΠΡΌΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑΣ ΕΊΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΉ;

 

 


 Ας πούμε κάτι χωρίς να αναφερθούμε στους προγόνους [φτάνει πια αυτή η προγονολατρεία!] Δυστυχώς όμως δίχως το παρελθόν δεν υπάρχουμε, είναι απίστευτο αλλά ανήκουμε στο παρελθόν. Το τώρα είναι ελάχιστο και το μέλλον αόρατο. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Άλλο το να φαντάζεσαι κι άλλο να το έχεις ζήσει. Όμως, πάντα οι άνθρωποι θεωρούσαν αυτό που ζούσαν πως ήταν το κορύφωμα του ανθρώπινου πολιτισμού και πως ήταν τυχεροί που το ζούσαν! Το 1910 ο Μαρκ Τουέιν αναφωνούσε πως ότι συνέβαινε τότε με την βιομηχανική επανάσταση ήταν το κορυφαίο επίτευγμα του ανθρώπου. Φανταστείτε να ζούσε το σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη και όλες τις ανακαλύψεις μας, τι θα αναφωνούσε.
Βγαίνει, λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα πως πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως αυτό που συνέβηκε στην εποχή του, πως ήταν το ακατόρθωτο.

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026

ΟΙ ΠΑΝΤΡΕΜΈΝΕΣ

 


Με παίρνει μια στο τηλέφωνο.
-Είστε συγγραφέας; με ρωτάει.
-Μάλιστα, απαντώ.
-Τι γράφετε;
-Διάφορα. Διηγήματα, μυθιστορήματα...
-Γράφετε και σεξουαλικά; με διακόπτει.
-Γράφω! ξαφνιάζομαι. Γιατί;
-Ξέρετε εγώ είμαι παντρεμένη, μου λέει.
-Και τι φταίω εγώ;
-Θέλω να μου πείτε τι να κάνω για να μη μυρίζει το ψυγείο μου πεπονίλα!
-Να μη βάζετε το πεπόνι στο ψυγείο! και της το κλεισα.
Μετά από λίγο ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Το κοιτάζω σκωπτικά και το σηκώνω.
-Λέγετε.
-Ξέρετε, είμαι εγώ με το πεπόνι, μου λέει κλαίγοντας γοερά.
-Σιγά κυρία μου! τι έγινε και κλαίτε;
-Με χτύπησε ο άντρας μου, σας είπα είμαι παντρεμένη...
-Και γιατί σας χτύπησε;
-Πέταξα τα πεπόνια...
-Πόσα πεπόνια;
-Πέντε-έξι!
-Και γι αυτό σας χτύπησε; επιμένω.
Ξέρετε κάνει πεπονοθεραπεία! και μου το κλεισε

ΘΑ ΠΑΣ ΠΟΥΘΕΝΆ;

 


 

Τι μου ήρθε σήμερα με τον Μπλούμ; Με τον Τζόυς ήθελα να πω, ή τον Στήβεν, που τελικά κατεβαίνει και στον΄Άδη, συναντάει την Κίρκη ταις Λαιστρυγόναις και ταις Κύκλωπαις; Τίποτε σπουδαίο, βρέχει ασταμάτητα και ο σκύλος μου αρρώστησε. Το άτομο που κάθισε απέναντι μου ήτο ένας μεμψίμοιρος κόλαξ, κοκαλιάρης, με ένα τεράστιο μυτερό πηγούνι, πελώριο στόμα, στρογγύλους οφθαλμούς, βελονωτά μαλλιά και γένια μαύρα, κατάμαυρα, μπλάκ, πολύ μπλάκ, Αφρικάνος δεν ήταν, μάλλον Ευρωπαίος χλιδέστατος, κοκκινισμένος στα μούτρα από τη μπύρα, το ουίσκι ή ότι άλλο εύρισκε μπροστά του. Ο σκύλος μου τελικά ψόφησε, Τα κακάρωσε δεν έχω άλλον σκύλο, ούτε θα αγοράσω, αφού ο Αζώρ πέθανε χτες το πρωί και δεν ξέρω πότε θα τελειώσω την ανάγνωση του Οδυσσέα. Μα δεν τελειώνει ποτέ αυτή η ανάγνωση με πληροφόρησε ένας αναγνώστης του ιδίου θέματος με μένα. Είναι ένα ατέλειωτο βιβλίο, συνέχισε κι εγώ τον παράτησα στην άκρη του γκρεμού να σπαρταράει κάτω και πίσω από τις σελίδες του Οδυσσέα. Καλημέρα σας.. Καλή σας μέρα από την Ηγουμενίτσα όπου συνέχιζε την άθλια ζωή του ο μίστερ Πλιάτσικας.

-Θα πας πουθενά; Ρώτησε ο κύριος Πετρίδης Αντρέας, γραμματέας συνοικιακού περιπτέρου Δήμου.
-Έλα μέσα, έγνεψε πίσω από τη τζαμαρία της Έπαυλης μιας γωνιακής, καφετέριας, πολυτελούς.
-Όχι, δεν έρχομαι! Φώναξε με πείσμα. Έξωθεν του δρόμου, έξωθεν του παντός.

-Έλα μέσα! Πείσμωσε.
-Δεν έρχομαι, με απέβαλλαν.
-Ποιος; Κοίταξα γύρω τις σκιές των πρωινών σερβιτόρων.
-Ο κύριος Πετρίδης είναι υπότροπος, είπε ο ένας.
-Τι έκανε; Ρώτησε, ενώ συνέχιζε να γνέφει, έλα μέσα.
Ο μίστερ Πλιάτσικας εδέησε στην επιτροπή ανιάτων που κυβερνούσε τν κόσμο.
-Αφήστε τον, είπε. Με ευθύνη δικιά μου.
-Μα έσπασε τη βιτρίνα…
-Θα φτιάξουμε καινούρια!
Τα γκαρσόνια έγνεψαν, έλα, οι δυο φίλοι κοιτάχτηκαν, γέλασαν σαν δυο ποτάμια. Παράγγειλαν διπλά ουίσκι ανακατεμένα με μεσημεριανή βότκα.
-Κερνάω εγώ το βράδυ, έκλεισε το μάτι ο Πετρίδης. Είσαι φίλος. Σε ευγνωμονώ που με σπρώχνεις στον κατήφορο.
-Τι κερνάς; Ρώτησε με ενδιαφέρον.
-Δυο γυναίκες. Μια για σένα και μια για μένα.
Δεν του είχε τύχει να τον κεράσουν γυναίκα. Ηλίθιος ήταν; 

από την ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΉΣ 

 

 

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026

ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΌΤΙ ΘΈΛΕΤΕ ΑΛΛΆ ΔΙΑΒΆΣΤΕ!

 

 






Πήγα χτες το βράδυ σε μια έκθεση ζωγραφικής της Ελένης Παυλοπούλου, που την είχα γνωρίσει τυχαία την προηγούμενη μέρα. Ο χώρος είναι στην αίθουσα τέχνης της πρεσβείας της Βενεζουέλας στην Αθήνα και ήμουν περίεργος να δω τα έργα της μια και δεν έχω εμπιστοσύνη στην γυναικεία ζωγραφική, όχι από λόγους ρατσισμού ή αντιφεμινισμού αλλά από βασικές αιτίες ότι οι γυναίκες υστερούσαν ή υστερούν απέναντι στα ιερά τέρατα των αντρών στην ζωγραφική και μια από τις διαπιστώσεις μου ήταν πως η σύγχρονη ζωγραφική οδηγείται σε κάτι σαν απομίμηση, κάτι σαν φωτοσοπ, μια αντιγραφή μια τέλεια τεχνική εξάρτηση, σαν από κομπιούτερ ζωγραφισμένα ή εκτυπωμένα, έτσι που να λείπει το χέρι του ζωγράφου, απλώς να επιμένει η παράσταση της αντιγραφής, έτσι συμβαίνει σε παγκόσμιο σκηνικό, δηλαδή η ζωγραφική κατακτήθηκε από αυτόν τον τρόπο, της μίμησης, χωρίς έστω ένα λάθος, αν και η φίλη μου κάνει μερικά και ίσως αυτό την καθιστά λίγο επικίνδυνη για την παγκόσμια ζωγραφική, όμως τα έργα συνεχίζουν να είναι άψυχα, δεν ξέρω αν αυτό θέλουν να κάνουν και να οδηγήσουν οι σχολές καλών τεχνών, ήτοι να παράγουν αντίγραφα ρομποτικής τέχνης, κατά συρροή δολοφόνων της χαράς να σχεδιάζω επειδή γουστάρω, επειδή έτσι μου ήρθε πως το δέντρο είναι μεγαλύτερο από το βουνό, δίχως την τελειότητα μιας προτροπής γιατί η ζωγραφική δεν είναι φωτογραφία και χρειάζεται το λάθος του ανθρώπινου χεριού και, φυσικά, πιστεύω πως η καινούρια φίλη μου θα μου κακιώσει που σημειώνω αυτά, επειδή πρώτον δεν την ήξερα, δεύτερον επειδή είναι αναγνωρισμένη τεχνίτρια και τρίτον με την άποψη του ποιος είσαι εσύ που μας τα λες αυτά, αλλά εγώ σημειώνω τις σκέψεις μου χωρίς να παίρνω το μέρος του ζωγράφου ή του συγγραφέα αποφεύγοντας τις λακκούβες της γλυκανάλατης κολακείας και του ανόητου τι μεγάλος, τι σπουδαίος, και τι υπέροχα είναι τα έργα σας κυρία, και, κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι το μέγεθος ενός καλού και ενός κακού ζωγράφου που επιζητά επιμόνως την καταξίωση μέσω της τέχνης του και αυτό δεν είναι αντίνομο. 

ΆΘΕΟΙ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΠΛΟΥΣΊΩΝ.

 


 

Να σταματήσει να διδάσκεται το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία.

Ούτε προσευχές να γίνονται στα πρωινά. 
Οι ιστορίες των θρησκειών να διδάσκονται αντικειμενικά στο μάθημα της Ιστορίας.

Η εκκλησία να παραδώσει την περιουσία στο κράτος. Οι παπάδες και γενικά ο κλήρος να ενταχτούν στους Δημόσιους υπαλλήλους.

Να κλείσουν τα μοναστήρια και να υπάρχουν μόνο σαν μουσειακοί χώροι. 

  Για να γκρεμίσουμε τις εκκλησίες πρέπει να γίνει πόλεμος-όμως οι Χριστιανοισλαμιστές είναι πολλοί και οι άθεοι λίγοι. Τις γκρέμισαν στην πρωην Σοβιετική ένωση αλλά επάνήλθαν οι ηλίθιοι και τις ξανάχτισαν Για ν αλλάξει νοοτροπία ο λαός χρειάζεται ειδική παιδεία από τα νήπια.. Η φτώχεια δε θεραπεύεται έτσι γιατί πάλι κουμάντο θα κάνουν οι λίγοι, οι πλούσιοι. Την τεράστια περιουσία της εκκλησίας πάλι αυτοί θα την νέμονται. Μόνο με πόλεμο άθεων εναντίον πλουσίων μπορεί κάτι να κερδίσουμε. Χαίρε!  

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026

Στα σκοτάδια

 


Κώστα, γράφεις την αλήθεια, "σοκάροντας" ίσως όσους δεν τολμούν να τη δουν...κι όχι απαραίτητα ,με τις λέξεις που χρησιμοποιείς....όσο με την απόδειξή της σε ποιητικό-συγγραφικό συνειρμό...τη στιγμή που "πρέπει" και μάλιστα...οι αλλεπάλληλες "ολοκληρώσεις" έρχονται με γράμματα μεγαλύτερα σε μέγεθος όπως αντιστοιχεί στο βαθύτερο νόημα που έχουν και στο μήνυμα που μεταδίδουν. Η αλήθεια ντυμένη μέσα στο ψέμα...και το αντίθετο! Η απέχθεια αλλά και η έλξη για την ερωτική ανθρώπινη φύση....και γενικότερα ζωγραφίζεις μεταφορικά μέσα από το λόγο σου...και κυριολεκτικά μέσα από τους πίνακές σου....το μισητά αγαπημένο και αναπόφευκτο......όπου χαρακτηρίζει το είναι μας...και το σύμπαν (κόσμο) που μας περιβάλλει!! Θεωρώ πως είναι βαθύτατα σατιρικό με την έννοια των αρχαίων σατιρών Ελλήνων προγόνων μας, άκρως αληθινό....επιδοκιμαστικό...και καυστικότατο.....άξιον θαυμασμού ως έργο και ως ουσία!!! Σε συγχαίρω!!! Ελεάνα Τσεσμελή
Ούτε μια καλησπέρα δεν σας αξίζει...είσαστε όλοι κωλοπετσωμένοι αυτογίγαντες.. Μαντρώσατε τα λουλούδια στη γλάστρα και περιμένετε το τέλος των λουλουδιών.Να δούμε τι θα κάνετε την τελευταία γαρδένια.
Πριν από λίγο πέρασα απ την Ομόνοια με έναν φίλο. Είχα καιρό να περάσω. Έπαθα πλάκα. Λες κι έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια από τότε που πίναμε καφέ στο ΝΕΟΝ. Κι ο αιώνιος φίλος μου από δίπλα να λέει γελώντας, πως σε λίγο εδώ θα σταυρώνουν τους μαύρους...
Αν είσαι κλεισμένος στα σκοτάδια
έξω, νομίζεις πως είναι πάντα νύχτα.
Εντάξει. Τι θα συνέβαινε αν οι άνθρωποι δεν σκότωναν ανθρώπους;
Οι ερωτήσεις μου είναι σαδιστικές για το ανθρώπινο είδος.
Δε νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν επίγνωση και αλληλοσκοτώνονται με βάση τον υπερπληθυσμό. Εξ άλλου ποτέ δε φτάσαμε να μη μας χωράει η γη.
μα οι άνθρωποι δεν τρώνε τους ανθρώπους! ΤΟΥς ΣΚΟΤΏΝΟΥΝ ρε Ντίνο.
Ας πούμε πως αρχέγονη αιτία είναι η πείνα, όμως ο δυτικός πολιτισμός κατάφερε να μην πεινά ακριβώς, κι όμως παρ όλα αυτά αλληλοσκοτώνεται.. άρα τι συμβαίνει εδώ;
Ε, μην ξαναπάμε στο ίδιο και αντίθετα. Η ουσία είναι πως οι άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους, αξίωμα ιστορικό. Οι Αμερικάνοι προτού γίνουν αυτό που έγιναν έλεγαν πως οι Ευρωπαίοι κάνουν πόλεμο κάθε λίγο και λιγάκι. όμως κανείς από εμάς τους απλούς ανθρώπους δεν έχει σκοτώσει έναν άλλον! Πως είναι δηλαδή το αποτέλεσμα του σκοτωμού, των τύψεων κλπ. Αν τότε πιστεύουμε πως είναι στο ντιενεει μας, τότε θα δεχτούμε κάποιο κισμέτ, κάποια μοίρα, πράγμα που δεν το δέχομαι υπαρξιακά για τον νοήμονα χόμο.
Χαλάσματα, περιορισμένης ευθύνης δεν είχα ψωμί
νέος
έτρεχα στις ερωμένες, δεν έλεγε τίποτε το δέντρο
αλλά, ναι, μεγάλες κουβέντες στο κατάστρωμα
πως θα φτιάχναμε καινούργιο πλοίο και το θέμα είναι πως δε σε λυπάται κανείς
και γιατί άραγε; τα χρώματα φλόμωσαν στην κορφή του δέντρου
οι φθόγγοι δεν τρέχουν στις ράγες του τρένου, όλα τα δεν μαζεύτηκαν στη μπαρουταποθήκη και πυροβολούν την αξιοπρέπεια
λίγοι παραμένουν στην προκυμαία, τα χουμε πει όλα άραγε; και δεν αφήσαμε μια στάλα νερό;
από τις σημειώσεις μου, στις άκρες των περιθωρίων.

ΘΛΙΒΕΡΌΣ ΚΑΖΑΝΤΖΆΚΗΣ

 Θεωρώ την παραδοχή μια από τις μεγαλύτερες αρετές του σωστού ανθρώπου. Αν δεν ξέρεις να παραδέχεσαι την ικανότητα και την αξία των άλλων, μόνο κομπλεξικός ανθρωπάκος μπορείς να υπάρξεις. Εσείς....



Τότε προέκυψε ο θλιβερός Καζαντζάκης με το βιβλίο που έπεσε τα χέρια μου την Ασκητική.
Το βαλα στο προσκεφάλι μου.
Τα κλασικά, Όλιβερ Τουίστ, Χωρίς οικογένεια του Έκτορος Μαλό, τι ιστορία κι αυτή! Ο Ιβανόης του Ουώλτερ Σκοτ, το Μπεν Χουρ, η Τζειν Ειρ, τα Ανεμοδαρμένα ύψη της Έμιλι Μπροντέ κι άλλα, κι άλλα, μεταξύ αυτών και συνερομάντσα που είχαν αρχίσει να βάζουν σε συνέχειες τα εξωσχολικά περιοδικά που δεν ξέρω για πιο λόγο μας τα απαγόρευαν στο σχολείο, ενώ τον Καζαντζάκη με την Ασκητική του συνέχιζα να τον έχω στο προσκεφάλι, με κούραζε, εξουθένωνε με την ακατάληπτη θρησκειολογία του και τον αφορισμό του από τους παπάδες, ζήτησα κι άλλα βιβλία του από τη Διευθύντρια, μου δωσε τον καπετάν Μιχάλη και τον Ζορμπά, αυτά υπάρχουν, μου είπε και σ αυτά τα μυθιστορήματα βρήκα έναν άλλο Καζαντζάκη, όχι και τόσο διαφορετικό, πάντα ν ασχολείται με τις θρησκείες και καταλάβαινα πως δεν ήταν διόλου άθρησκος, ενάντια σε όσα υποστήριζαν οι άλλοι και βέβαια, με συνάρπαζε η πένα του, η φοβερή γλωσσοπλαστική του, το τεράστιο λεξιλόγιο και ο μύθος που έστηνε μεγαλοποιώντας τους ήρωες του που συνήθως τους σκότωνε και έτσι τον είπαν και μισάνθρωπο!
Από τους πολλούς Έλληνες πεζογράφους ξεχώριζα τον Βιζυηνό, τον Λουντέμη και τον Καραγάτση. Διάβασα τότε και το Ένα παιδί μετράει τα άστρα, του Λουντέμη και με συνεπήρε με τις περιπέτειες του μικρού Μέλου αλλά την Ασκητική την είχα πάντα στο προσκεφάλι μου.
Τελειώνοντας την Τρίτη Γυμνασίου με ένα γενικό έλεγχο γύρω στο δέκα έξι, πράγμα παράξενο, ούτε κρύο, μηδέ ζέστη μου έκανε, γύρισα στο Άγριο, έφηβος πια με λίγα γένια να φυτρώνουν αραιά στα μάγουλα μου και τα μαλλιά μου να μακραίνουν ως τις πλάτες, μ έβαλε σε μια καρέκλα να με κουρέψει ο πατέρας μου που είχε έρθει με μεγάλη άδεια, για να χτίσουμε ένα πρόσθετο δωμάτιο και κουζίνα, κολλητά στο προϋπάρχον σπίτι μας.
Του είπα να μη μου τα κόψει πολύ, η μόδα των Μπιτλις είχε εισβάλλει και στο Άγριο αλλά αυτός έκανε του κεφαλιού του και μου τα κοψε πολύ, έτσι που όταν είδα το μούτρο μου στον καθρέφτη, ορκίστηκα να μην το άφηνα να με ξανακουρέψει ο πατέρας που έκανε μεταξύ των άλλων και τον κουρέα και αρχίσαμε να σοβαντίζουμε το εσωτερικό του σπιτιού αφού πρώτα είχε πέσει η πλάκα και είχαν χτιστεί τα τούβλα, κάμποσο είχα χτίσει κι εγώ πάντα υπό την επίβλεψη του πατέρα που στραβομουτσούνιαζε μόλις έβλεπε κανένα λάθος.
-Πρόσεξε την ευθυγράμμιση! Μου φώναζε και εγώ τα παρατούσα νευριασμένος να πάω πέρα στο χωράφι που είχαμε για γήπεδο, να παίξω μπάλα.
Στο δε σοβάτισμα γινόταν το έλα να δεις όταν με έβλεπε να μη κρατάω καλά το μυστρί, να μη στρώνω τη λάσπη όπως έπρεπε, μούτρωνε και κατέβαζε δυο καραφάκια ούζο.
Έτσι ένα μεσημέρι που φώναζε στη μητέρα να μας σερβίρει φαγητό που δεν του άρεσε, σηκώθηκε πάνω να της αστράψει ένα χαστούκι αλλά τον πρόλαβα. Του πιασα το χέρι και του το κατέβασα. Κοιταχτήκαμε στα μάτια.
-Άλλη φορά τη μητέρα δε θα την ξαναχτυπήσεις! Του σφύριξα.
Πράγμα παράξενο, δεν έφερε καμιά αντίρρηση και από τότε δεν την ξαναχτύπησε.
Παράλληλα οι εφηβικοί έρωτες, γινόμουν ένα ωραίο παλληκάρι, φούντωναν και πλήθαιναν. Είχα πάει με τη Ντίνα στα πλατάνια αλλά δε συνέχισα, θα την συναντούσα ακόμα δυο τρεις φορές μετέπειτα, ήταν ένα καστανόξανθο κορίτσι γεμάτο χυμούς και για αυτό πήγαινε με πολλούς κι αυτό δε μου άρεσε. Ήταν και δυο-τρεις άλλες μεγαλύτερες μου αλλά ο μεγάλος έρωτας ξεκίνησε με την Τάνια μια μακρινή μου ξαδέρφη. Αυτό κι αν ήταν ατόπημα! Το κρατούσαμε μυστικό και πως αλλιώς θα γινόταν. Συναντιόμασταν τα βράδια, στα ριζά του βουνού, νύχτες μέχρι το πρωί, έμπαινα καμιά φορά στο σπίτι της, από το παράθυρο που άφηνε επίτηδες ανοιχτό, ήταν ερωτιάρα και ταυτόχρονα ζηλιάρα, ένα βράδυ με χτύπησε στο μάγουλο επειδή με είχε δει στη βρύση να φλερτάρω και με άλλα κορίτσια κι όλο το Καλοκαίρι συνεχίστηκε αυτή η ιστορία αλλά εγώ την έκοψα επειδή είχε μαθευτεί στο χωριό, μάλιστα ένα πρωινό ο πατέρας μου μου είπε σκληρά.
-Σιγά-σιγά θα μπούμε και στα φουστάνια των αδερφών!
Ντράπηκα και είπα να σταματήσω αυτή την ιστορία η οποία όμως θα συνεχιζόταν αργότερα.




Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026

ΈΧΕΤΕ ΑΓΟΡΆΣΕΙ ΈΝΑΝ ΠΊΝΑΚΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉΣ;

 Πως νιώθεις όταν κερδίζεις το λαχείο ή όταν αγοράζεις ένα έργο τέχνης;

 


Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αγοράσει ποτέ έναν πίνακα ζωγραφικής, στη ζωή τους και δε νιώθουν στερημένοι. Εγώ, ευτυχώς, ζωγραφίζω έργα που δεν πουλιούνται. 

 

Οι φτωχοί δικαιολογούνται πως δεν έχουν λεφτά  γι αυτό δεν αόρασαν ποτέ έναν πίνακα ζωγραφικής.

Οι πλούσιοι επειδή θεωρούν την τέχνη περιττή.

 




 

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΑ ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΜΟΥ

 

 


Πήγαινα όπου με καλούσε η ζωή μου. Μιλούσα υπεροπτικά, κοίταζα τον κόσμο αφ υψηλού φορώντας πάντα μια γκρίζα καπαρντίνα. Γκρίζα καπαρντίνα, κόκκινη γραβάτα. Έτσι με είχε αποθανατίσει ο φακός στη φωτογραφία που μου τράβηξε ο φωτογράφος την ώρα που μου έπαιρνε συνέντευξη ο γνωστός δημοσιογράφος μεγάλης και έγκυρης εφημερίδας.
Και τι δεν είπα σε κείνη τη συνέντευξη. Κατ αρχήν έγινα επιθετικός κι αντί να ρωτάει εκείνος, ρωτούσα εγώ.
- Γιατί θέλεις να μου πάρεις συνέντευξη; Γιατί από μένα; Οι συνεντεύξεις είναι ηλίθια πράγματα, είναι σάπιες κουβέντες για το καταναλωτικό κοινό!
-Αυτό είναι αλήθεια, παραδέχτηκε. Αλλά δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε για την αλήθεια; Για την ελευθερία και την τέχνη;
-Για την ελευθερία; Γι αυτή ναι, μπορεί να ενδιαφέρει τους πιο πολλούς επειδή δεν την έχουν. Την αλήθεια δεν την ξέρουμε και ούτε θα τη μάθουμε ποτέ. Η τέχνη δεν ενδιαφέρει αυτούς που δεν έχουν να φάνε. Και τότε με ποια σοβαροφάνεια θα δείξουμε στους άλλους που μας κυβερνούν πως έχει κάποια αξία η τέχνη; Αυτούς τους ενδιαφέρει πως θα κλέψουν τον ψήφο του λαού, το αίμα του κόσμου. Κατάλαβες; Οι νεροκουβαλητές της εξουσίας.
-Νομίζεις πως η τέχνη είναι ακαταλαβίστικη γι αυτούς;
-Νομίζω πως τίποτε δεν είναι ακαταλαβίστικο. Εγώ φτιάχνω πίνακες, ζωγραφίζω έργα, μόνο για να βγάλω λεφτά, μόνο για το χρήμα. Γι αυτό και τους πουλάω πανάκριβα.
-Σοβαρά ε; άνοιξε τα μάτια του. Κι εγώ που είχα την εντύπωση πως ανήκετε στους ποιοτικούς ζωγράφους κι ο κόσμος νομίζω έτσι σας ξέρει όμως αυτό που λέτε είναι μια ωμή αλήθεια. Πόσο ακριβά είναι τα έργα σας;
-Ποιοτικός ζωγράφος! Σάρκασα. Παραμύθι για τους φτωχούς. Σήμερα η ζωγραφική είναι μία, δεν υπάρχουν ρεύματα, όλοι ζωγραφίζουμε τα πάντα. Εξπρεσιονισμούς, ρεαλισμούς, φοβισμούς, όλα τα -ισμους.
Σε λίγο όποια γραμμή να τραβάω θα μυρίζει χρυσάφι- ο Πικάσο πλήρωνε με σκίτσα σε χαρτοπετσέτες πανάκριβα γεύματα που πρόσφερε στους φίλους του. Αυτές τις γραμμές που θα σέρνω πάνω στα χαρτιά και θα μυρίζουν χρυσάφι, όλοι εσείς τα λυκόσκυλα θ ακολουθάτε την αφή τους.
-Σας παρακαλώ! Κύριε Αμβράζη θα τα γράψω όλα αυτά;
-Γι αυτό σου τα λέω για να τα γράψεις αν έχεις κώλο ....και επανέρχομαι σ αυτό που λέγαμε. Στις γραμμές της ζωγραφικής που θα με κάνουν διάσημο και πλούσιο. Ναι. Τότε λοιπόν, επειδή θα βαριέμαι να ζωγραφίζω πια, ότι θα φτιάχνω θα είναι για τα μπάζα. Αυτή είναι η φοβερή μοίρα του καλλιτέχνη σήμερα. Εμένα με λέτε καλλιτέχνη κι ανατριχιάζω. Μου φαίνεται σαν παρατσούκλι και πονάω!
-Γιατί μιλάτε τόσο δηκτικά; Οι άνθρωποι της τέχνης δεν πρέπει να είναι πιο απλοί;
-Όχι. Ποτέ δεν ήταν απλοί, όσο κι αν αυτό φαντάζει αληθινό-το να είναι δηλαδή απλοί. Είναι ξιπασμένοι. Γεννιούνται με το ταλέντο ...
-Αλήθεια κύριε Αμβράζη, τι είναι το ταλέντο;
-Τι είναι το ταλέντο, είπα αργά. Είναι το κουστούμι ενός αιχμαλώτου. Είναι μια πανοπλία ανώτερου ενστίκτου. Εγώ, όπως σου είπα, πονάω, ασφυκτιώ μέσα σ αυτήν πανοπλία. Μερικές φορές σφίγγω τα μάτια μου και ρίχνω μπουνιές στον τοίχο που με περικλείει. Προσπαθώ να ξεφύγω, μα γελιέμαι. Κανένας δεν ξεφεύγει. Ούτε θεός ούτε άνθρωπος.
-Πιστεύετε στο θεό;
-Όχι, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Δεν είναι ώρα όμως να σου μιλήσω γι αυτές μου τις θεωρίες. Δε θα ενδιαφέρουν το κοινό σας.
-Ίσως. Ας αλλάξουμε θέμα. Μιλήστε μας λίγο για τα παιδικά σας χρόνια.
-Να, αυτό που είπες τώρα με εξοργίζει. Τι να σου πω για τα παιδικά μου χρόνια; Αν ήταν ευτυχισμένα και τέτοιες αηδίες; Όχι δεν ήταν. Καλύτερα να μονολογήσω αόριστα για όλα όσα με ενδιαφέρουν χωρίς να θέτεις ηλίθιες ερωτήσεις ...
-Μονολογήστε, χαμογέλασε.
-Θα μονολογήσω. Θα σου πω μερικά πράγματα.
Να, συχνά-πυκνά επιστρέφω στην καταθλιπτική μου πολιτεία-θέση: τίποτε δεν ορίζει το άπειρο. Όλα είναι ένα μηδέν και το αντίστροφο, όλα είναι τα πάντα.
Κάνει πολύ ζέστη και κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν απ αυτό. Ούτε κι αυτό με λυπεί ιδιαίτερα είναι γνωστό πως πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν από τη ζέστη
Η μονοτονία διαδέχεται τις μικρές μου κρίσεις. Ήμουν πάντα ένας αμφιλεγόμενος εραστής της τέχνης και της ζωής. Ποθούσα κι έφευγα. Δε γυρνούσα ποτέ πίσω, φοβούμενος τη γυναίκα του Λωτ.
Έλεγα πάντα είναι αργά, δεν προλαβαίνεις και οριστικά δε μαθαίνω τίποτε πια.
Σκέφτομαι να ορίσω τη ζωή μου κάπως έτσι: σε πηχτά-ανύπαρκτα και σε στιγμιαίες λύσεις καφέ-μπύρας. Ο τρόμος ουρλιάζει μέσα μου, τι είναι αυτό; Τι είναι το άλλο; Τι απ όλα είναι το τίποτα; Ποια απ όλα χρειάζομαι; Όλα γίνονται θύμησες, πιθανότητες, απολογισμοί.
Συνέρχομαι για λίγο κι ακούω τους άλλους να συναρμολογούν τις μηχανές τους. Τι ωραίοι που είναι οι άνθρωποι! Λέω Τι ηλίθιοι που είναι καθώς τρέχουν να ξεφύγουν απ το κουρνιαχτό του πόνου!
Ορίζω την αρχική μου αίσθηση, μεγαλώνω την άποψη των επιστημόνων για την απόλυτη μοναξιά της ελευθερίας που ζητάς να εξηγήσουμε τώρα εδώ, εσύ κι εγώ. Ορίζω την αρχέγονη αίσθηση, δεν έχω το θάρρος να πολεμήσω στα ίσια το θάνατο γιατί δεν είμαι γενναίος. Έτσι γνωρίζω τη δολοφονία του εαυτού μου. [Κυρίαρχο στοιχείο, το ανίδεο τέλος.]
Εγώ, λοιπόν, ο ένας, ο αρτιμελής άγριος των συνόρων, ήρθα εδώ. Έγινα κάτι μεταξύ τέλειου και αορίστου ζώου. Εν όψει δε κρισίμων διαπραγματεύσεων, πενθώ ξαπλωμένος στο αναπαυτικό ου κρεβάτι για όλα αυτά. Για τον άδικο θάνατο των άλλων Ο θάνατος όμως έχει ηθικές αρχές; Και τι είναι η ηθική του σύγχρονου και του παντοτινού ανθρώπου;
Δεν πιστεύω πως υπάρχει χρόνος. Δεν πιστεύω πως υπάρχει θεός στον αιώνα τον άπαντα. Γι αυτό αρέσκομαι στο δικό μου μόχθο και πενθώ για τις χαμένες ώρες των μαλακιζομένων έως εμού. Κρύβομαι παντελώς κι άλλοτε φωνάζω, φωνή μεγάλη. Φοβάμαι τον μικρό μου εαυτό αναγνωρίζω το μεγάλο δέοςκαι θλίβομαι για την οριστική πραγματικότητα. Απώλεσα την διάνοια μου μέχρι εσχάτων μοιρολογώντας την αιώνια λύση. Και όλα αυτά, τα οποία εγώ έχω πράξει κατά κάποιον τρόπο, ως άνθρωπος με λογικό, μου αφαιρούν τη δυνατότητα του ευ ζειν. Διότι δεν είναι σοφόν το πράττειν αντίθετα τοις νόμοις
Κι εγώ πράττω πάντα το αντίθετο.
Προσπαθώ πάλι να ορίσω τον αόριστο του ορίζω. Αν οι όντες δέχτηκαν την πράξη σαν λύση στο πρόβλημα μεταξύ καλού και κακού, συμβατικού και ωραίου, γιατί κάποιος θα ήθελε να εμπλακεί σε μια τέτοια περιπέτεια του νου; Και αφού καλώς έχουσι τα πράγματα εις τας αποικίας γιατί να ξανανομοθετήσουμε εκεί; Εγώ, σαν ύφος και χαρακτήρας εναντιώνομαι σε όλα αυτά. Εναντιώνομαι σε μια τέτοια συνέχεια, σωστά ή όχι. Πιο νέος ακόμη θα μπορούσα ν αλλάξω τη ροή της ζωής μου, ν αρνηθώ αυτό που έγινα-πράγμα που σε πολλούς θα άρεσε- αλλά επειδή είναι αβάσταχτη η οριοθέτηση του είναι, εξακολουθώ αυτόν τον δρόμο της αντίστασης. Δεν αρκεί η πιθανότητα του ενός. Δεν αρκεί πάλι τίποτε. Αυτό είναι το μηδέν του όλου.
Έχω γνωρίσει την πραγματικότητα. Αυτή τη στιφή, ανθρώπινη πραγματικότητα. Δε νομίζω πως εσείς δεν την ξέρετε. Άρα δεν έκανα κάτι ξεχωριστό για να μου επιρρίπτετε ευθύνες. Όλοι εμείς τα ξέρουμε αυτά. Άρα, είμαστε ίσοι.
Εκεί, κάπου σταμάτησε το παραμιλητό μου κι ο δημοσιογράφος, μάλλον αλλόφρων, μου είπε πως θα μου έκανε την τελευταία ερώτηση, για το τι χαρακτηρίζει τελικά, έναν άνθρωπο σαν εμένα. Κι εγώ, αλαζών, σαρδόνιος, του είπα πως το γλυκύτερο απ όλα είναι το λάθος. Το σεβαστότερο είναι αυτό που γίνεται. Κι ακόμα πιο σεβαστό, αυτό που δεν καταλαβαίνουμε. Εγώ, λοιπόν είμαι ένας ακαταλαβίστικος.
Πάντα.
 

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026

ΟΎΤΕ ΈΝΑΣ ΚΑΛΌΣ ΛΌΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΤΕΎΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΊΑΣ;

 


Έτσι πως έγιναν και γίνονται τα πράγματα είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε πως οι δυσμενείς υποθέσεις των προηγούμενων γενεών για την κατάσταση που θα ζητηθεί να βιώσουμε εμείς, και οι αμέσως επόμενοι με πρώτους τα παιδιά μας, είναι αναντίρρητα ζοφερή. Το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται να άρχισε όταν γιγαντώθηκαν οι τεχνολογικές εταιρείες, facebook, Google, twiter, κλπ και είναι η πρώτη φορά με βάση παγκόσμιες εκτιμήσεις που επηρεάζουν από το καλύτερο στο χειρότερο τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Δυόμισι δισεκατομμύρια το facebook, για να πάρουμε ένα παράδειγμα που σύμφωνα, πάλι με διεθνείς μετρήσεις μας έκανε όλους-μα όλους! αλγοριθμικές μαριονέτες. Μας έκανε να νιώθουμε πιο μόνοι, αντί να μας φέρει πιο κοντά, αντίθετα μας απομονώνει, μας απομακρύνει και μεγαλώνει τη μοναξιά μας.
Όλα αυτά που νιώθω είναι φανερά η αβεβαιότητα μετά από δεκαπέντε χρόνια και πλέον χρήστης αυτών των συστημάτων, διαβάζοντας και μελετώντας, άρθρα, συζητήσεις, κείμενα, σοβαρών, σπουδαίων επιστημόνων, υπευθύνων, συγγραφέων, αλλά και του απλού κόσμου που η γνώμη του βαραίνει ουσιαστικά αλλά που δεν είχε τη δύναμη να αντισταθεί, μόλις τώρα μου καρφώθηκε η ιδέα, πως από εδώ και πέρα θα είναι ανέφικτη οποιαδήποτε συλλογική αντιμετώπιση του προβλήματος. Ακόμα πως φαίνεται για πρώτη φορά στο παγκόσμιο στερέωμα μια τεράστια απειλή για τη δημοκρατία κι αυτή εκφράζεται -η απειλή- από ανθρώπους που ελέγχουν αυτούς τους γίγαντες, όπως ο Ζακενμπεργκ, ο Τζεφ Μπέζος που μερικοί θέλουν να τον κάνουν Έλληνα, λες και έχει καμιά σημασία πια αυτό, ανέκαθεν το χρήμα δεν έχει πατρίδα,- η Μακέντζι Σκοτ η συγγραφέας και φιλάνθρωπος και τέλος πάντων οι περίπου πεντακόσιοι πιο πλούσιοι άνθρωποι αυτού του καιρού έγιναν πιο πλούσιοι, δηλαδή αύξησαν την περιουσία τους εν μέσω πανδημίας, πάνω από ένα τρισεκατομμύριο. Και φυσικά όλοι αυτοί έγιναν μέσω του χρήματος και του τέρατος της τεχνολογίας, φασίστες παντός είδους και είναι όλοι πανομοιότυποι, λες και βγήκαν από κάποιο μαγικό καλούπι. Τα δε ΜΜΕ τους ανεβοκατεβάζουν συνέχεια, τους διαφημίζουν, γράφουν με στομφώδη λόγια την βιογραφία τους και πως απέκτησαν τα πλούτη με έναν θαυμασμό που προκαλεί και προσκαλεί τον κάθε επίδοξο ηλίθιο να προσπαθήσει ν ακολουθήσει αυτό το πρότυπο. Όλα τα μέσα τους λιβανίζουν. Λιβανίζουν με στόχο να εκμαιεύσουν και να καρπωθούν υλικά.
Μας δίνουν δε, τόσο πολλή πληροφόρηση και μας οδηγούν στην παθητικότητα και τον εγωισμό, αυτά είναι δυο οικτρά συμπεράσματα που αποκαλύπτονται με βάση τα πεπραγμένα όλων των μεγάλων πλατφορμών, από το εντελώς φασιστικό facebook που ξεκίνησε από μια παρέα φίλων για να καταλήξει σ αυτό το έκτρωμα αγκίστρωσης και εθισμού δισεκατομμυρίων ανθρώπων, επειδή τους κολάκεψε, τους άνοιξε μια οθόνη, τους παραχώρησε έναν θώκο αποβλάκωσης, μέχρι το τελευταίο ιστολόγιο που προσπαθεί να τους μοιάσει. Υπάρχουν οι περισσότεροι απ τους ακολουθητές του fecebook που δεν μπορούν να ζήσουν δίχως like, η χαζογκόμενα και ο πανύβλακας που ανεβάζοντας κάθε μέρα φωτογραφίες και κάποιες εξυπνάδες νομίζει πως έγινε κάποιος και περηφανεύεται για τα τόσα like τους χιλιάδες φολόουερς, ενώ είναι σίγουρο πως έχει χάσει κάθε επαφή, κάθε πραγματική επικοινωνία με τη χαρά της ζωής, την ανταπόδοση, τη φιλία, την αγκαλιά.
Φυσικά μέσα σ αυτό το τεράστιο πλήθος, ανήκω κι εγώ που παραμένω αμέτοχος χρήστης. Παραμένω αδρανής ανάμεσα σας, ανάμεσα στους αδύναμους και εδώ είναι ο βασικός στόχος όλων αυτών των silikon Balei, όλων αυτών των τεχνολογικών εξελίξεων που θέλουν ν αποκρύψουν την αλήθεια κι ακόμα να σταματήσουν κάθε αντίδραση, κάθε ίχνος που θέλει να έχει διαφορετική γνώμη. Θυμάμαι πως παλιά, κατέβαιναν πεντακόσιες χιλιάδες οικοδόμοι στο κέντρο της Αθήνας και έτρεμαν οι κυβερνήσεις-θα μου πεις τι κατάφερναν κι αυτοί- αλλά σήμερα αν βγεις στο δρόμο μόνος και να φωνάξεις εναντίον του facebook να είσαι σίγουρος πως θα σε σκοτώσουν! θα σε σκοτώσει ο μεγάλος αδερφός, ο σιδερένιος υπολογιστής, το ανώνυμο πλήθος που δεν μπορεί πια να ζήσει δίχως Amazon, δίχως το χυδαίο, χωρίς το πορνό που επιτρέπεται αλλά δεν επιτρέπεται, με την Κατίνα που δημοσιεύει κάθε μέρα τι φαγητό μαγείρεψε, με τα άψυχα χρόνια πολλά.
Αυτοί, λοιπόν οι αποκαλούμενοι επενδυτές υψηλού ρίσκου αμβλύνουν όλα τα ανθρώπινα προβλήματα, μολύνουν το τοπίο της πληροφορίας και κάνουν δυσκολότερη τη συνάντηση με διαφορετικούς ανθρώπους! Αυτό, νομίζω είναι και ο κύριος στόχος τους: η συνάντηση των διαφορετικών ανθρώπων, επειδή αυτοί είναι ανέκαθεν ιστορικά το μεγάλο πρόβλημα της εξουσίας.
Θα μου πεις, καλά ρε δεν υπάρχει ούτε ένας καλός λόγος για τα επιτεύγματα της τεχνολογίας; για την τεράστια εξέλιξη της ιατρικής, της κάθε επιστήμης γενικότερα; και θα απαντήσω όχι επειδή τα μειονεκτήματα υπερτερούν κατά κράτος ή πως υπάρχει καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος από το να προάγουμε τον κάθε Ζάκενμπεργκ σε σατραπίσκο, και από το να αποτελούμε μια φυλακισμένη κοινωνία, μια αποβλακωμένη απόλαυση.

ΡΕΑΛΙΣΜΌς ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΉ ΝΟΗΜΟΣΎΝΗ

    Ρεαλισμός είναι και η τεχνητή νοημοσύνη. Υπάρχει αυτή με τα χιλιάδες κινεζοαμερικάνικα ρομποτ, κι εμείς θα περιμένουμε το τέλος αυτού τ...