Παρακολουθώ αθλητισμό. Υπήρξα αθλητής και γενικότερα μου αρέσει πολύ αυτή η ενάσκηση. Σχεδόν όλα τα είδη του αθλητισμού με συναρπάσουν. Αυτές τις μέρες είδαμε παγκόσμιο ποδόσφαιρο, μπορώ να πω πως το θέαμα ήταν αρκούντως καλό. Συνεχίζουμε με τον στίβο. Ωραία. Πάντα λέγαμε πως ο στίβος εμπεριέχει περισσότερα ιδεώδη του αθλείται το πνεύμα και το σώμα. Όμως δε θα σταθώ εδώ στα όσα προσφέρει ο αγώνας και το ευ αγωνίζεσθε. Όχι.
Μου προξένησε αλγεινή εντύπωση, μπορώ να πω με συνέθλιψε η εικόνα αυτών των ανθρώπων, των βαδιστών. Πενήντα χιλιόμετρα βάδην, λέει! Να προσπαθούν να βαδίσουν, να κάνουν εντελώς δυσμορφικές κινήσεις, το σώμα τους να μην έχει καμιά ωραιότητα αντρών και γυναικών. Η παραμόρφωση ακόμα και των ινών του προσώπου, ένας απίστευτα χαραγμένος πόνος, σαν να τους υποβάλλουν σε τρομερό βασανιστήριο, κι αυτό να το προπαρασκευάζουν χρόνια και μήνες για να φτάσουν σ αυτό τον εξευτελισμό: να βγαίνει κάποιος κριτής! -ω αυτοί οι κριτές- και να δείχνει μια κάρτα ότι δεν τηρεί ο αθλητής τους όρους βαδίσματος και άρα αποβάλλεται. Δεν νομίζω να έχω δει πιο θλιμμένο πρόσωπο, πιο κατσαδιασμένο θάλεγα απ αυτόν που διέπραξε το λάθος. Το φάουλ.
Αλλά ας σταθούμε σ αυτό καθ αυτό το άθλημα του βαδίσματος και μάλιστα πενήντα χιλιόμετρα. Το πρώτο που έχω συμπεράνει τόσα χρόνια που κάνω αθλητισμό είναι πως αυτό το "πράγμα" πρέπει να σου δίνει χαρά. Να χαίρεσαι δηλαδή, να παίζεις, αλλιώς δεν έχει νόημα ο αθλητισμός. Βάζεις ένα γκολ φερ ειπείν και χαίρεσαι. Πετάς έστω ένα ακόντιο, τον δίσκο όσο πιο μακριά μπορείς, επιδεικνύεις σωματική ρώμη έναντι των αντιπάλων. Να βαδίζεις πενήντα χιλιόμετρα δε νομίζω πως δίνει σε κανέναν χαρά. Εμένα αυτοί οι δυστυχισμένοι μου θύμισαν εξαθλιωμένους δούλους που εκείνοι όμως ήταν κυνηγημένοι απ τα αφεντικά τους και βάδιζαν στην έρημο για να ξεφύγουν, μήπως και βρουν κάποτε την ελευθερία τους.
Από 56painter @ Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014 10:17 πμ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου