ΠΑΡΑΔΈΧΟΜΑΙ 3

 

Θεωρώ την παραδοχή μια από τις μεγαλύτερες αρετές του σωστού ανθρώπου. Αν δεν ξέρεις να παραδέχεσαι την ικανότητα και την αξία των άλλων, μόνο κομπλεξικός ανθρωπάκος μπορείς να υπάρξεις. Εσείς....

Κάτι τέτοιες ώρες με πιάνει το δαιμόνιο μου: έξι ήθελα να γράψω κι έγραψα ένα ανάποδο εννιά!

Χαμένος χρόνος. Πόσες φορές έχω σκεφτεί αν πραγματικά έχω χάσει χρόνο, παλεύοντας με άσχετα πράγματα, με άσχετους ανθρώπους, σε λάθος τόπους, σε λάθος αγάπες. Έχασα το χρόνο μου μαζί σου, λέμε. Γιατί όμως λέμε πως είναι χαμένος χρόνος; και ποιος είναι αυτός; Υπάρχει πραγματικά ο χαμένος χρόνος;

Ο καθένας μας γνωρίζει πότε χάνει το χρόνο του άσχετο πάλι αν δε θέλει να το παραδεχτεί. Εγώ το έχω παραδεχτεί. Ακόμα όμως δεν μπορώ να του ξεφύγω και νευριάζω όταν αντιλαμβάνομαι πως χάλασα λίγη ώρα ανόητα. Καλησπέρα σας!

Τα λεφτά πρέπει να κυκλοφορούν. Όπως και οι ωραίες γυναίκες.

Η πιο άσχημη μέρα είναι εκείνη που σκέφτεσαι πως δεν αξίζει να ζεις.

Λοιπόν, φιλαράκια και φίλες, νομίζω, τελικά πως το facebook, μας κάνει περισσότερο εγωιστές απ όσο είμαστε. Αποκτήσαμε προσωπική οθόνη, κάμερα κλπ. Για σκεφτείτε το;

ΡΕ παιδιά μην το παραχέζουμε τώρα με τα βιογραφικά και τις πληροφορίες! γράφει ο άλλος πως τον ενδιαφέρουν [στα ενδιαφέροντα του] οι γυναίκες και ξαφνικά κάνει αίτηση φιλίας σε μένα...Μήπως μοιάζω με γυναίκα;

Όταν διαβάσεις όλα, όσα λένε για τη ζωγραφική, μάλλον θα σταματήσεις να ζωγραφίζεις!

Μια από τις πιο ωραίες μέρες της ζωής σου είναι κι εκείνη που συγχωρείς τον εαυτό σου.

Γαμώ την καταδίκη μου! Είμαι σήμερα καταδικασμένος να πάω για μπάνιο στη Βάρκιζα κι ύστερα για ούζα! Πάντα έχει κάτι αυτή η Βάρκιζα που μ αρέσει, μεταξύ μας μ αρέσουν όλα τα σε -ίζα. Μαρκίζα, το τραγούδι της Αλεξίου, Μαριλίζα, μια παλιά γκομενούλα, κτλ. Τα ούζα θα τα συνοδεύει χταποδοαρκίζα, αστακοκαραβιδοκίζα. Και μια σκίζα από παλιά.

Τρίχες. Δε βρήκα ποτέ έναν άνθρωπο να μιλήσω σωστά μαζί του.

Οι ωραίοι έχουν χρέη.

Ξέρω όμως και μερικούς κακάσχημους με χρέη, μου είπε μια φίλη που έχει σφιξίματα με τους Μπελμοντό.

Το θέμα είναι πως αν χρωστάς- άσχημος ξεάσχημος, τα πράγματα είναι ζόρικα.

Για μερικούς το χρέος είναι αρρώστια αξεπέραστη, γι αυτό την κάνουν από εκεί που ήρθαν.

Υπάρχουν μερικές φορές που περιμένω κάτι

κι άλλες φορές που δεν περιμένω τίποτε

Και οι δυο είναι τόσο δυνατές

που δεν ξέρω ποια να διαλέξω.

 

ΤΈΧΝΗ...3

  

 

 

 

ΠΟΙΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΈΡΕΙ Η ΤΈΧΝΗ; Στην πραγματικότητα μόνο τους δημιουργούς κι αυτούς που ασχολούνται γύρω απ αυτήν για να οικονομήσουν. Από τους άλλους, τον πολύ κόσμο, ουσιαστικά ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα. Και η ζωγραφική ιδιαίτερα αυτή και η λογοτεχνία βρίσκονται σε τρομακτικά χαμηλό επίπεδο όσον αφορά τη στατιστική κι ας μιλήσω για τα Εξάρχεια όπου ζω τα τελευταία είκοσι χρόνια. Διατηρώ το εργαστήρι ανοιχτό, ο κόσμος που περνά έχει άμεση αντίληψη τι γίνεται, βλέπει τα έργα και τον ζωγράφο να εργάζεται ζωντανά, για να μην πω live και χάσω τον ειρμό της σκέψης μου, κι έτσι η επαφή μπορεί να είναι απόλυτα άμεση. Απ ότι έχω υπολογίσει περίπου 2% δείχνουν ενδιαφέρον! κι αυτοί ποικίλλουν όσον αφορά την κοινωνική τους τάξη. Και τα επαγγέλματα τους. Για ποια τέχνη να ενδιαφέρεται ο Μπάμπης ο ταξιτζής; ο Μανώλης ο χασάπης, ο ψιλικατζής, ο δικηγόρος, αυτοί οι δικηγόροι και οι γιατροί είναι οι πιο α-κουλτουρωτοι άνθρωποι! ο Γιάννης ο σεκιουριτάς, και η μανικιουρίστα, ο καφετζής που μου είπε πως έχει ν ανοίξει βιβλίο πενήντα! χρόνια, οπότε καταλαβαίνετε για ποιο ανώτερο βιοτικό μιλάμε, για ποιο μορφωτικό επίπεδο των Ελλήνων σε μια, υποτίθεται από τις πιο κουλτουριάρικες συνοικίες της Αθήνας. Οι άνθρωποι, βέβαια, δεν ξέρουν, δεν γνωρίζουν, και πως να τους ενδιαφέρει κάτι για το οποίο έχουν πλήρη άγνοια; στις λογοτεχνικές βραδιές, συνήθως παρίστανται κάποιοι φίλοι του παρουσιαζόμενου και στις εκθέσεις ζωγραφικές το ίδιο και το ίδιο κοινό, που χρόνια τώρα συναντάς σ αυτούς τους χώρους και ιδιαίτερα στις ομαδικές όπου οι παρουσιαζόμενοι ζωγράφοι και ζωγράφες, αλληλολιβανίζονται μεταξύ τους! μιλάω τώρα για το πλήθος των εκδηλώσεων και όχι για κάποιες λίγες που έχουν την τύχη και το χρήμα να διαφημίζονται μέσω του τύπου, της τηλεόρασης και του διαδικτύου κι ακόμα ένα ατού το όνομα του γκλαμουρίστα καλλιτέχνη, του ευνοούμενου από το κοινό. Χειρότεροι ακόμη είναι οι πολιτικοί που έχω συναντήσει εδώ γύρω. Αμόρφωτοι, ακαλλιέργητοι, άμουσοι, υπερφίαλοι, ξερόλες. Έτσι, λοιπόν, απομένουν μόνο οι φοιτητές, η νεολαία γενικότερα, που όμως και αυτοί μη νομίζετε πως έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Στα ίδια επίπεδα κινούνται άιντε ν ανέβουν δυο-τρεις ποσοστιαίες μονάδες, τα δε νεότερα παιδιά του Γυμνασίου-Λυκείου, άστα να πάνε! δε γνωρίζουν τίποτε για τις τέχνες και μιλάω για τις κάπως πιο προβεβλημένες, ζωγραφική και Λογοτεχνία και ίσως, μόνο η μουσική έχεις ένα μεγάλο κοινό-μιλώντας βέβαια για την λαϊκή μουσική. Με αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να συζητήσεις τίποτε περί τέχνης, περί ιδιαίτερης ιστορίας και πολιτικής, όχι πολιτικολογίας σ αυτή ο Έλληνας είναι εξπέρ, όπως και για τον σινεμά, καθόλου το θέατρο και αν τους πεις κάτι για Λυρική σκηνή μόνο έμετο δεν κάνουν!

ΟΙ ΑΠΑΤΕΏΝΕς ΖΩΓΡΆΦΟΙ.

  

 

Η ζωγραφική τέχνη είναι μια οπτική απάτη. Και άρα οι ζωγράφοι, με πρώτον τον Νταλί, μικροαπατεώνες. Απ τους Έλληνες ο Γαΐτης με τ ανθρωπάκια του. Μόνο ο Θεόφιλος δεν κορόιδευε κανέναν-παρά μόνο τον εαυτό του. Απ τους αρχαίους ο Απελλής, μεγάλη μάρκα, μεγάλη μαγκιά αυτό που έκανε με τον ταύρο, όταν πέταξε την πατσιαβούρα στη μούρη του για να ζωγραφίσει το θυμωμένο ξεφύσημα του!
Κι ο Πικάσο με τον περίφημο κυβισμό που σκαρφίστηκε, έκλεψε λίγο τον Μπράκ, τέτοιος ήταν: οπτικοαπατεώνας. Το παιχνίδισμα δηλαδή της σκιάς και του φωτός, ανάμεσα από χαραμάδες, όγκους μάζας, σχημάτων, ρόμβων, τετραγώνων και πολλών, μα πάρα πολλών ευθειών γραμμών, σαν βέλη του Καντίνσκι. Ο δε Καραβάτζιο, χρησιμοποιούσε από τότε την τεχνητή νοημοσύνη! τώρα δεν ξέρω πως το ανακάλυψαν αυτό αλλά το διάβασα σε μια μελέτη για το έργο του.
Γιατί η ζωγραφική δεν είναι ακριβώς αυτό που βλέπουμε; Κάτι άλλο κρύβεται μέσα στο βλέμμα της Τζοκόντας. Κι αυτά τα ηλιοτρόπια του Βαν Γκογκ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΠΝΙΣΜΈΝΑ ΤΟΠΊΑ ΤΟΥ, ΟΙ ΣΤΡΙΦΟΓΥΡΙΣΤΟΊ ΟΥΡΑΝΟΊ ΤΟΥ ΤΙ ΚΡΎΒΟΥΝ;

 

ΠΟΛΎ ΜΌΝΟΣ 3

 

 

...δεν ξεχνώ πως έζησα σε υπόγεια

με τοίχους σκληρούς, ασοβάτιστους

νύχτες ολάκερες παρέα με τη μαϊμού

δίπλα στις πουτάνες στην οδό Φυλής

και αλλού

στο Μπραχάμι σ έναν δρόμο Αλωπεκής

θυμάμαι μια γειτόνισσα

που γύρευε από εμένα το φιλί

Και δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο 
απ τον ασβέστη τις νύχτες που

δεν έχεις να φας, δεν έχεις να κλάψεις,
 γιατί είσαι μόνος. Πολύ μόνος'

Όμως η ζωή είναι μελόδραμα κι οι τοίχοι ξεθώριασαν

έξυσα από μέσα το τσιμέντο
 τα Καλοκαίρια που ταξίδευα στα νησιά 
και γυρνούσα πίσω τους Χειμώνες

παρέα με τη μαϊμού που γέρασε και ξεμωράθηκε

Έμεινα μόνος πάλι πίσω από ντουβάρια

έγραψα σ όλους τους τοίχους πως σ αγαπώ

αλλά εσύ δε γύρισες

και ήταν κάτι νύχτες πιο σκοτεινές από το μαύρο.

ποιήματα Κ. ΠΛΙΆΤΣΙΚΑ

 

-ΙΣΜΟΙ 3

 

 

 

 Όλοι οι ζωγράφοι προσπαθούν απεγνωσμένα να διαμορφώσουν ένα στιλ αναγνωρίσιμο, που θα τους κάνει διάσημους και μου το λένε και εμένα που ποτέ δεν έκανα ανάλογες προσπάθειες και σκέψεις, επειδή δεν ανήκω σε καμιά σχολή, αυτό πιθανώς να έγκειται στο ότι δεν πήγα στην καλών τεχνών ή άλλη σχολή αλλά τόσα χρόνια μελετώντας ιστορία τέχνης, μόνος μου, δεν ένιωσα τέτοια ανάγκη, πειραματιζόμενος σχεδόν σε όλους τους -ισμους ξεκινώντας από την κλασική ζωγραφική και φτάνοντας μέχρι την μοντέρνα και μεταμοντέρνα τέχνη, αν και σταμάτησα πολύ σκληρά στον Πικάσο, πολλοί νομίζουν πως ο Πικάσο είναι αναγνωρίσιμος χωρίς να λαμβάνουν υπ όψιν τους πως αν τους δείξουν έναν πίνακα του Ζουαν Γκρι χωρίς υπογραφή θα αναφωνήσουν, ναι αυτός είναι Πικάσο, πόσο μάλλον του Ζορζ Μπρακ, τον οποίον κατάκλεψε, εκτός φυσικά από τα διάσημα και πασίγνωστα έργα που έχουν κατακλείσει τη μνήμη και την εικόνα μας, αλλά ας ξαναγυρίσω στο τι είναι αυτό που κάνει το στιλ, τι είναι αυτό που διαμόρφωσε ο Σαγκαλ και τον κάνει να ξεχωρίζει, αν και πρότερα οι ιμπρεσιονιστές μοιάζουν όλοι κατά κύματα από τον Σεζαν, πρόδρομος του κυβισμού λένε γι αυτόν, τον Ρενουάρ, τον Ντεγκά, που η ζωγραφική τους ήταν πιο κατανοητή, πιο φαγώσιμη, όπως τα νούφαρα του Κλοντ Μονέ κι ακόμα αυτός ο Μοντιλιάνι που όντως είναι ένα στιλ, ξέρετε γιατί; επειδή δεν πρόλαβε να μεγαλώσει και να βαρεθεί αυτά που έφτιαχνε και κάποτε θα επιζητούσε κάτι άλλο, γιατί η ζωγραφική είναι αναζήτηση, είναι ψαχούλεμα και προσπάθεια εξήγησης του κόσμου μας και άρα, μπορείς να ζωγραφίζεις με όποιον τρόπο σου αρέσει ανά εποχή ή επιταγή πελατείας, όπως ο Έντουαρτ Χόπερ ή ο Τζάκσον Πόλοκ και οι εξπρεσιονιστές με επικεφαλής τον Ρόθκο που έφτασε στο σημείο να μειώνει την τέχνη της ζωγραφικής με τα απλά τελάρα τριών χρωμάτων φτιάχνοντας το μεγάλο άσπρο και από τους Έλληνες να πούμε πως ο Φασιανός κόλλησε σ αυτές τις φιγούρες, ο Τσαρούχης σε γόνιμο ιμπρεσιονισμό, ο Εγγονόπουλος κοντά σε ένα στιλ αλά Ντε Κίρικο, ο Ρόρρης από τους πιο σύγχρονους στο γυμνό πασαλειμμένο με πούδρες σε χαμηλά υπόγεια, κάποιος Παυλόπουλος με κολλάζ και ένα σύνολο ακαταλαβίστικο μεταξύ Μιρό και Κλέε, μεγάλοι ζωγράφοι όλοι, δε λέω, να μην ξεχάσω τον Μπουζιάνη, που έμεινε πιστός στον προεξπρεσιονισμό, για να δείτε πως δε θα βγάλουμε άκρη προσπαθώντας να κατατάξουμε τους ζωγράφους ανά γενιά και χρονικές περιόδους που αναγκαστικά η τέχνη συμμορφώνεται σύμφωνα με την εξέλιξη του ανθρώπου, γιατί, όντως σήμερα δεν μπορούμε να φτιάχνουμε τοπιάκια και προβατάκια αλλά ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ρομπότ, επειδή αυτό απαιτεί η σύγχρονη πελατεία επειδή η ζωή του ζωγράφου είναι δεμένη με την αγορά, πράγμα που σημαίνει τι ζητούν οι συλλέκτες και οι ιμπρεσάριοι για να προωθήσουν κάποιον καλλιτέχνη, ορίζοντας τι πρέπει να ζωγραφίζει για να πουλήσει επειδή, φυσικά μέσω αυτού θα γίνει γνωστός και άρα αναγνωρίσιμος και άρα έτσι θα έχει να φάει, να πιει, ν αγοράζει τα υλικά του και αν είναι ένα πράγμα που θέλω να τονίσω, είναι πως όλοι οι ζωγράφοι είναι αντιγραφείς των προηγούμενων, δεν φτιάχνουν κάτι καινούργιο, απλά επιδιορθώνουν το παλιό, το σπρώχνουν αργότερα λίγο παραπέρα και όσοι μιλούν για πρωτοπορίες είναι βαθιά νυχτωμένοι ή δεν έχουν διαβάσει και κατανοήσει σωστά ιστορία τέχνης από τον Απελλή μέχρι τον Μαρξ Ερνστ και τον Όττο Ντιξ, τα ονόματα που λέω μου έρχονται σαν απόρροια αυτών που έχω μελετήσει και δεν έχουν αναγκαστικά κάποια αξιολόγηση, ούτε επαίρομαι σαν κάποιους Κεσανλήδες ή άλλους σύγχρονους ακαδημαϊκούς μας, ξιπασμένους ή ξεπεσμένους που θέλουν κάποιοι να τους παρουσιάσουν το λιγότερο κάτι μεταξύ Ντα Βίντσι και Μπερνίνι που, ούτως ή άλλως υπήρξαν ιδιοφυΐες και το τι σημαίνει αυτό δεν είναι εξηγήσιμο το ταλέντο και πόσο βοηθήθηκε αυτό για να μεγαλουργήσει από αστάθμητους παράγοντες, ανάλογους χαρακτήρες, όρα Καραβάτζιο ή Νταλί ή αυτόν τον απίθανο Γκόγια και τον τρελό Βαν Γκογκ που η μοίρα, παράλογη αυτή η μοίρα, τον έκανε αυτόν που τον έκανε στον σύγχρονο κόσμο μας, άρα, εγώ ζωγραφίζοντας από τοπιάκια, σπιτάκια, προσωπάκια κι αργότερα κυβισμούς, εξπρεσιονισμούς και όλα αυτά τα τοιαύτα, προσπαθώ ν αποδείξω αυτό που είπε ο Μανέ, πως όποιος δεν μπορεί να ζωγραφίσει είναι τρελός, και στην πραγματικότητα πρέπει να κάψω μερικούς πίνακες μου που δεν είναι ανάλογοι του ύψους μου, έτσι με συμβουλεύουν κάποιοι εξέχοντες κριτικοί, όμως εγώ δεν τους κάνω τη χάρη και επανέρχομαι να ζωγραφίζω τον Σκρουτζ και τον Τζονι Ντεπ, ξαναγυρίζοντας στη βασική μου αιτία να ζωγραφίζω ότι μου ρχεται, έτσι όπως νομίζω εγώ, ανατονίζοντας πως η ζωγραφική είναι αυτή που είναι, δηλαδή αναπαράσταση και αντιγραφή της ζωής, άλλοτε σαν Θεόφιλος κι άλλοτε σαν Καζαντζάκης, αυτός ήταν άλλου είδους ζωγράφος κι άλλοτε σαν μικρό παιδί που χαίρεται όταν αρχίζει να ζωγραφίζει και βαριέται αφόρητα κάποτε και τα παρατάει μισοτελειωμένα, μισοαναρχίνητα και τρέχει να παίξει, χαρτιά, τάβλι, να πάει στα μπουζούκια, και να κλάψει στην ποδιά μιας παλιάς ερωμένης που την έλεγαν Ζωγραφιά.

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ3

 

 

Η κουλτούρα στα μάτια των στενόμυαλων μικροαστών μοιάζει σαν μια "αρρώστια "

Πραγματικά από πολύ μικρός θυμάμαι πως έβλεπα στα μάτια τέτοιων ανθρώπων μια απέχθεια απέναντι στη λέξη κουλτούρα.

Δε μ αρέσουν οι άντρες που φοβούνται μήπως χάσουν τη γυναίκα τους. Το έχω παρατηρήσει σε πολλούς και μάλιστα ωραίους. Μη και κοιτάξεις τη γυναίκα τους! μουτρώνουν, ενώ εσύ κάπως πρέπει να κοιτάξεις τη γυναίκα τους. Έχω την εντύπωση πως μ αυτό τους το φόβο την εγκλωβίζουν και τελικά θα την χάνουν σίγουρα. Δε φυλακίζεται η γυναίκα.

Ποια είναι η γνώμη σας για τους ζωγράφους; Ποτέ δεν σας έχω ρωτήσει. Ωραία ερώτηση. Τι είδους άνθρωποι είναι οι ζωγράφοι... Όχι οι καλλιτέχνες γενικά και αόριστα αλλά μόνο οι ζωγράφοι. Από τους πρωτόγονους μέχρι σήμερα. Γεννιούνται ή γίνονται; μπορεί οποιοσδήποτε να γίνεται ζωγράφος;

τώρα που βεβαιώθηκα,πως τελικά υπάρχουν εξωγήινοι και δεν φοβάμαι τόσο πολύ,τώρα που το¨" ΑΡΣΕΝΙΚΌ" κυκλοφορεί στο αίμα μας μετά τον φωσφόρο το άζωτο το οξυγόνο και τα λοιπά,τώρα λοιπόν, μπορώ να πω πως είμαι ένας ελεύθερος γήινος

Το σημαντικότερο επίτευγμα που άφησε ο Ελληνικός πολιτισμός στη παγκοσμιότητα και έτσι κατ επέκταση και στην αιωνιότητα, είναι φυσικά η γλώσσα.

Γράφει κάπου στο ΕΝ ΛΕΥΚΩ ο Ελύτης: Ο πριν από τους δυο παγκόσμιους πολέμους, υπήκοος του μικροσκοπικού [Ελλαδικού] κράτους ανάσαινε τον αέρα μιας περίπου αυτοκρατορίας. Οι δυνατότητες του να κινηθεί χωρίς διαβατήριο γλώσσας, κάλυπταν μεγάλα μέρη της Ιταλίας και της Αυστρίας, ολόκληρη την Αίγυπτο, τη νότια Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία του Καυκάσου και, φυσικά, την Κωνσταντινούπολη με την ενδοχώρα της, ως κάτω, κατά μήκος του Αιγαίου, τη λεγόμενη στις μέρες μας νοτιοδυτική Τουρκία.

Δείξε μου τους συγγραφείς σου για να σου πω ποιος λαός είσαι. Εμείς από τον Καζαντζάκη και τον Λουντέμη, ξεπέσαμε στον Σωτήρη Δημητρίου και στην Λένα Μαντά!

Κι η άμμο κύλησε μ οργή

δεν είχες πάντα τύχη

φωνές που δεν περίμενες

δεν έσπαγαν οι τοίχοι

 

Ο ΧΆΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΆΚΟΣ.

 

 

Ο Κυριάκος ήτανε κι ο Χάρης

μιας θλίψης ωραίας μοναξιάς

που εμείς της ζωής μας της άχαρης

νομίζαμε πως ξέραμε τα πάντα

δεν το περίμενα τόσο εύκολα

να φύγουν, τώρα που μόνο ανάξιας

άλλοι υπάρχουν τύποι εύχαρεις

που ξέρουν απαξάπαντα

Ο Χάρης και ο Κυριάκος ήτανε

δυο ποτά, ο ένας και ο άλλος

η φύση τους αδίκησε ο τόπος όλος

κι έφυγαν δίχως θλίψη μοναξιάς.

Λειψοί κι οι δυο μου λεγαν

πως φοβόταν την άδικη μοίρα

ο ένας που ήξερε κι ο άλλος πως όλα ήταν μηδέν

μ ένα θάρρος ατσάλινο ο Κυριάκος έσπαγε πόρτες

ο Χάρης μουντζούρωνε το σύμπαν

αργά καταλάβαινα πως είχαν δίκιο

μετάνιωνα που τους αδίκησα

αλλά δεν ήξερα πως είχαν τον δικό τους δρόμο

χωρίς επιστροφή για τίποτα

Αυτοί οι δυο λοιπόν ατσίγκουνοι

αφείδωλοι χρημάτων κι εξουσίας ίσως οι πιο άναρχοι άνδρες

ο Χάρης και ο Κυριάκος μιας χαψιάς, τίμιοι χωρίς σεβασμό σε καμιά πολιτεία

πέθαναν

Δεν κατάλαβα γιατί αυτοί οι δυο έφυγαν και ζούμε εμείς

ο Χάρης ήξερε τα πάντα

ο Κυριάκος δεν ήξερε τίποτε

πέθαναν και οι δυο από το κρασί

ο ένας και ο άλλος που ήξεραν τα πάντα

ο Κυριάκος το γέλιο κι ο Χάρης την απαισιότητα της ζωής

Τιμής ένεκεν μια μπουνιά στον έναν και στον άλλον

Κυριάκος και Χάρης της ίδια εξουσίας παιδιά

απίστευτης γλύκας ξέφρενης ζωής.

Ο Χάρης ήτανε και ο Κυριάκος

δυο τύποι νοσταλγίας αδέρφια

μ ένα ποτήρι ανάσκελα, στα ντέφια

απλά τους ήτανε ίδιος ο τάκος

 

ΚΑΛΉ ΤΎΧΗ ΜΆΓΚΑ 2

 

 

ΚΑΛΉ ΤΎΧΗ ΜΆΓΚΑ

Χρυσαφικά του ήλιου, καινούργια ανάσα, μεγάλη απόφαση για κάποιον που αγαπούσε τη ζωή, σαν εμένα που δεν έδινα ποτέ λογαριασμό σε κανέναν, να κυνηγήσω ένα άλλο όνειρο.

Ο Στεφάν περνούσε τον καιρό του με κάτι κυρίες. Πλούσιος, αριστοκράτης, γλεντζές, ασχημάντρας. Ήταν παντρεμένος αλλά δε μιλούσε ποτέ γι αυτό. Τα εν οίκω μη εν δήμω, έλεγε και εκλεινε το θέμα.

-Είναι μια πολύ περήφανη, μου είπε ξαφνικά μια μέρα. Ακατάδεκτη. Χρύσα τη λένε. Να της δώσω το τηλέφωνο σου; με ρώτησε και με κοίταζε ερευνητικά.

-Γιατί το δικό μου; γέλασα. Και είσαι σίγουρος πως θα μου τηλεφωνήσει;

-Ναι, άμα της περιγράψω πόσο όμορφος είσαι θα σε πάρει σίγουρα, είναι η γυναικεία περιέργεια.

Το ύφος του δεν έκρυβε καμιά ειρωνεία.

-Μόνο εσύ μπορείς να της σπάσεις τα μούτρα! επειδή είναι όμορφη εμάς δε μας καταδέχεται! Εξ άλλου δεν κάνουν όλες οι γυναίκες για όλους τους άντρες.

Χαμογέλασα με κάποια αυταρέσκεια αν και δεν είχα ποτέ αμφιβολίες για το ποιος ήμουν-ένα σκυλί που δεν άκουγε κανέναν. Ο Στεφάν κατά βάθος δε φαινόταν να με ζηλεύει. Απλά ήταν ελαφρώς περιπαιχτικός γύρω από τους όμορφους.

-Δεν έχει καμιά σημασία η ομορφιά, έλεγα εγώ ψεύτικα.

-Έχει πολύ μεγάλη σημασία μάγκα! είναι σπουδαίο να είσαι όμορφος, ωραίος! κι εσύ είσαι! κρίμα που δεν είμαι κι εγώ! Να δώσω το τηλέφωνο σου της ακατάδεχτης;

-Εντάξει, είπα. Δος το και δεν ήξερα τι μπορούσε να συμβεί με αυτή μου την κίνηση.

Το βράδυ ήρθε αργό. Ντύθηκα κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, καλός είσαι μη κοιτάζεσαι! με είχε συμβουλεύσει η τελευταία γυναίκα που έζησα μαζί της τρία χρόνια. Με ζήλευε, όχι πολύ αλλά καμιά φορά η λίγη ζήλια τονώνει το αίσθημα ανωτερότητας που υπάρχει σε όλους τους ωραίους άντρες σαν εμένα. Έφυγε όμως, με παράτησε και ήταν η μοναδική που το είχε κάνει αυτό. Είσαι πολύ όμορφος! δεν αντέχεσαι, γι αυτό φεύγω. Καλή τύχη μάγκα! Έτσι μ αποχαιρέτησε ένα πρωινό στην άσφαλτο.

Ξανακοιτάχτηκα στον καθρέφτη δεν έλεγε όλη την αλήθεια, πέρασα τα δάχτυλα μου ανάμεσα στα πυκνά, ρούσα μαλλιά και βγήκα. Που θα πήγαινα; κανένας δε με περίμενε απόψε και μάλλον θα κατέληγα στη γνωστή παρέα στο μπαρ του Αρμόδιου. Χρόνια πήγαινα εκεί, ωραία ήταν. Πειράγματα με τους φίλους αντροπαρέα αλλά και πολλές γυναίκες. Όμορφες, πουτάνες. Μεθυσμένες, μερικές μαστουρωμένες, τις είχα βαρεθεί.

Μηχανικά κατευθύνθηκα προς τα εκεί, που να πήγαινα; πολλά χρήματα δεν κυκλοφορούσα τελευταία, άρα ήταν μια βολική λύση ο Αρμόδιος, που μόλις με είδε να κάθομαι στη μπάρα, έσπρωξε προς το μέρος μου μια Κικάο, την αγαπημένη μου μπύρα. Ανταλλάξαμε μια φιλική ματιά, με συμπαθούσε ο Αρμόδιος που το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης αλλά ένεκα της ονομασίας του μαγαζιού σχεδόν κανείς δεν τον ήξερε με το πραγματικό του. Από την άκρη της μπάρας με χαιρέτησε η Ντόνα, γυναίκα μιας βραδιάς. Της χαμογέλασα. Είχαμε κοιμηθεί μια βραδιά μαζί.

Δεν είχα προλάβει να κατεβάσω μια γουλιά από τη μπύρα όταν χτύπησε το κινητό. Το άνοιξα, άγνωστος αριθμός.

-Ποιος είναι; ρώτησα.

-Είμαι η Χρύσα, άκουσα μια ωραία φωνή.

Αστραπιαία θυμήθηκα τον φίλο μου Στεφάν.

-Έλα στο μπαρ του Αρμόδιου, είπα κι έκλεισα.

-Τι σόι άνθρωπος είσαι; σούφρωσε τα χείλια του ο Αρμόδιος από μέσα. Είναι αναγκαίο να ξέρει η κοπέλα το μπαρ μου;

Γάτος ήταν, πως κατάλαβε πως ήταν κοπέλα;

Δεν του απάντησα, τι να του λεγα, τα πιανε όλα στον αέρα. Κατέβασα μια γουλιά Κικάο, η Ντόνα ήρθε κοντά μου.

-Τι κάνεις όμορφε;

Την κοίταξα λοξά. Έφυγε.

Όταν έφτασε η Χρύσα έμεινα εμβρόντητος αλλά προσπάθησα να μη το δείξω. Πανέμορφη, δεν υπάρχουν λόγια για να την περιγράψω.

-Είμαι η Χρύσα, είπε και με κοίταζε στα μάτια.

-Πως με αναγνώρισες; ρώτησα.

-Μου είπε ο Στεφάν πως είσαι ο πιο ωραίος της παρέας, γι αυτό ήρθα, αλλιώς δε θα με έβλεπες ποτέ.

Σμίκρυνε ο κόσμος μου, έγινε μια σταλιά, αυτή η γυναίκα θα είναι η καταστροφή σου, μουρμούρισε πίσω μου ο Αρμόδιος την ώρα που φεύγαμε αλλά εγώ τον κοίταξε επιτιμητικά, δεν έδωσα και πολύ σημασία στα λόγια του, εξ άλλου δεν ήμουν πολύ εύκαιρος στα προφητικά λόγια. Απλά τον ρώτησα αν την ήξερε.

-Όχι, δεν την ξέρω. Κανείς δεν την ξέρει αλλά εσύ καλά θα κάνεις να την αποφεύγεις, μοιάζει επικίνδυνη, άκου και μένα κάτι ξέρω κι εγώ από γυναίκες. Και μάλλον παντρεμένη.

Παντρεμένη; πως του ήρθε και ρώτησα τη Χρύσα γι αυτό.

-Όχι, βέβαια! είπε γελαστά και μ έπεισε.

Όλοι οι άντρες παινεύονται πως ξέρουν πολλά για τις γυναίκες κι εγώ κάτι παραπάνω, έλεγα κι ύστερα από μια μέρα συναντήθηκα με τη Χρύσα, δεν άντεχα μακριά της, ούτε κι αυτή και ήρθε στο δωμάτιο φορώντας ένα πέπλο λευκό, νεράιδα σωστή, κινήθηκε με χάρη, απέθεσε όλες τις αλήθειες της στο δικό μου γυμνό κορμί κι εγώ την αγάπησα, πως γίνεται αυτό; από την πρώτη στιγμή κι εκείνη δεν ήξερε ν απαντήσει.

-Θα σ αγαπώ πάντα! φώναξε.

-Κι εγώ! φώναζα στο άδειο δωμάτιο όταν έλειπε κι αντηχούσαν οι τοίχοι.

Πέρασαν δυο βδομάδες, όλη η χαρά του κόσμου πάνω μας.

Με τον Στεφάν δεν είχαμε συναντηθεί, σα να μη βιαζόμουν να βρεθούμε, να τα πούμε, δεν τον ήξερα και τόσο καλά, τελευταία κάναμε παρέα. Τον πήρα τηλέφωνο ήρθε κεφάτος στου Αρμόδιου. Χωρίς να του πω τίποτε, το κατάλαβε.

-Έλα ρε! μη μου πεις πως την έρριξες; πω,πω! είσαι πρώτος μάγκας, το βλέπω στο πρόσωπο σου, μου είπε γελώντας. Περνάς καλά ε, τυχερέ! κερνάς απόψε, όλα δικά σου..όμως βοήθησα κι εγώ, για πες μου; πες μου λεπτομέρειες ρε μπαγάσα πως την κατάφερες.. δε θα τη φέρεις στην παρέα..να της κάνω καζούρα..

-Έτυχε, είπα. Όχι ακόμα, τα πράγματα είναι σοβαρά..

-Δηλαδή; μ έκοψε με αλλιώτικο ύφος.

-Τίποτε, ξέχνα το είναι νωρίς ακόμα, θα δούμε στο μέλλον. Μπορεί να την παντρευτώ..

Ο Στεφάν έσκασε στα γέλια.

-Γιατί γελάς; τον ρώτησα. Που βλέπεις το αστείο;

Κάτι είχε αρχίσει να μη μ αρέσει στο ύφος του, χωρίς να φαίνεται ικανή αιτία να χαλάσει τη φιλία μας αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Ποτέ δεν ξέρεις όπως επαναλάμβανε συχνά η Χρύσα.

-Τι εννοείς μ αυτό; τη ρωτούσα.

Τρεμόπαιζε τα βλέφαρα. Σκοτείνιαζε.

Καθόμασταν τότε στη βεράντα του σπιτιού μου, πίναμε ένα ποτό μετά από τον έρωτα, καπνίζαμε τσιγάρο,ήμασταν δυο ευτυχισμένοι άνθρωποι. Και είχε περάσει ένας μήνας μόνο. Ένας μήνας που φαινόταν χρόνος.

-Είδες πως χάνεται ο χρόνος όταν αγαπάς; ω! σε λατρεύω! φώναξε δίπλα μου.

-Ναι! απάντησα. Έτσι είναι, όταν αγαπάς δεν υπάρχει χρόνος.

Και την άλλη μέρα πήγα και αγόρασα ένα δαχτυλίδι. Το ίδιο βράδυ της έκανα πρόταση γάμου στο μπαρ του Αρμόδιου. Η Χρύσα ξέσπασε στα γέλια. Γελούσε απίστευτα, και πιάνοντας το μέτωπο οπισθοχώρισε προς την έξοδο, έφυγε. Ποτέ δε θα ξεχάσω αυτή την εικόνα και το γέλιο της.

-Είδες; το είδες αυτό; έγινε αλήθεια; με ρωτούσε ο Αρμόδιος και όλοι οι πελάτες είχαν νεκρώσει σε μια στιγμή ακίνητη. Τίποτε δεν κινιόταν κι εγώ με το δαχτυλίδι στο χέρι, μετέωρος, αδύνατο να εξηγήσω, βγήκα έξω, πήρα τους δρόμους στο σκοτάδι της νύχτας αλλά και της ανθρώπινης παράνοιας. Από τότε δεν την ξαναείδα..

Όταν συναντήθηκα με τον Στεφάν στο δρόμο, μου χαμογέλασε περιπαιχτικά. Περπατήσαμε λίγο στο πάρκο.

-Κανονικά έπρεπε να σου κάνω μήνυση για μοιχεία! είπε στρυφνά. Για να καταλάβεις πως δεν είναι όλες οι γυναίκες για σένα επειδή είσαι όμορφος. Να πληρώσω και δυο μπράβους να σου στραπατσάρουν εσαεί την ωραία σου φάτσα αλλά σε συμπαθώ ρε μάγκα, μη νομίζεις, ας πήγες με τη γυναίκα μου...αλλά, ξέρεις τι τους έκαναν τους μοιχούς στην Αρχαία Ελλάδα; Επί Δράκοντος του εκτελούσαν σαν δέντρα., αργότερα τους έχωναν από ένα καρότο ξέρεις που, ύστερα τους κούρευαν, τη μοιχαλίδα μπορούσε να την προσβάλλει ο καθένας, της έσκιζαν τα ρούχα, την έβριζαν, την ξευτέλιζαν! Στην εποχή μας καταργήθηκαν όλα αυτά αλλά παραμένει όμως μια σοβαρή αιτία διαζυγίου κι εγώ έπρεπε να χωρίσω με τη Χρύσα που μου είχε κάνει το βίο αβίωτο. Σ ευχαριστώ μάγκα για τη βόηθεια σου.

-Και γιατί διάλεξες εμένα; ρώτησα. Πως ήξερες πως θα ενδώσω και πόσο μάλλον ότι η Χρύσα θα με ερωτευόταν;

-Ε, το ήξερα πως θα γίνει έτσι, το ήξερα. Είστε και οι δυο μεγάλα ψώνια, κατάλαβες; Καλή τύχη μάγκα, είσαι από αυτούς που ερωτεύονται οι γυναίκες, γι αυτό.

 

ΓΕΝΝΑΙΌΤΗΤΑ.

 

Ο γενναίος πρέπει να είναι κατά βάση ρηξικέλευθος, αρνητής των κακών και μπροστάρης. Αυτός που δεν επαφίεται στα εύκολα, που αντιδράει στην αδικία, που μάχεται για το καλό των πολλών αψηφώντας τη δικιά του ζωή. Ο γενναίος πρέπει να παίρνει αποφάσεις υπέρ των πολλών, να στέκεται απέναντι σε ότι επιβουλεύεται την ελευθερία, την ισότητα, την ισονομία των ανθρώπων. Βλέπετε να υπάρχουν σήμερα τέτοιοι άνθρωποι;

Το κακό με τούτη τη ζωή είναι πως δεν μπορείς να πας πάσο. Ούτε να διορθώσεις το λάθος γιατί συνήθως όταν το αντιλαμβάνεσαι-πως έκανες λάθος- είναι αργά.

Ρώτησα σε μιά παρέα αν ήξεραν την Κίρκη Μπέρμαν κι όλοι κούνησαν αρνητικά το κεφάλι. Ύστερα ρώτησα αν ήξεραν τον Άρη Μπέρτα, την Σκαρλετ Ο'χάρα, τον πρίγκηπα Φορντμπράς και το άλογο Ροσινάντε. Κανείς δεν ήξερε τίποτε, όλα αυτά ήταν άγνωστες λέξεις. Ο λόγος περί αθανασίας των ηρώων ή δεν είναι όλοι οι ήρωες τυχεροί. Κι εξάλλου, τι σημασία έχει να σε ξέρουν;

Γιατί τα δύσκολα πράγματα ν αρέσουν σε λίγους; Όλοι βολευόμαστε ή μας αρέσει το εύκολο. Ελάχιστοι επιλέγουν τους δύσβατους δρόμους κι αυτούς τους λέμε "παράξενους". Τι είναι πιο δύσκολο όμως για τον καθένα;

Αν η μουσική, επειδή προυποθέτει πολύ λεπτά συναισθήματα, αποτελεί είδος εκπολιτισμού, ο Γερμανικός λαός παρ ότι διέπρεψε σ αυτήν-δεν διαπρέπει- Μπαχ, Μπετόβεν, Σούμπερτ, Μέντελσον και λοιποί, παρέμεινε απολίτιστος. Οι Γερμανοί παρ όλη την πληθώρα ποιητών, φιλοσόφων, συγγραφέων δεν εκπολιτίσθηκαν ποτέ. Είναι ένας λαός όπως δείχνεται Ιστορικά, γεμάτος άγρια, αντιανθρωπιστικά αισθήματα. Ένας λαός στυφός, ένας λαός κρέας, μάζα! Επικίνδυνος πάντα για την ανθρωπότητα.

Πραγματικά; Δικό μας είναι ότι μπορούμε να προστατεύσουμε; Η πατρίδα, η γυναίκα, οι γονείς; Θεωρητικά φαίνεται σαν αξίωμα.

Σε έναν τέτοιο κόσμο που ζούμε είναι μια σκληρή αλήθεια. Δικό μας δεν είναι τίποτα είναι μια εύκολη απάντηση. Στην αντικειμενική πραγματικότητα πρέπει να υπερασπιστούμε τα επίκτητα "δικά μας".

Ο Καζαντζάκης διδάσκεται σχεδόν σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Είναι ίσως ο πιο πολυδιαβασμένος νεοέλληνας συγγραφέας. Εκείνο που μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση από τους ήρωες του, είναι που δε γελάνε ποτέ. Σχεδόν δεν χαμογελούν. Κι αν καμιά σπάνια φορά γίνεται, τότε το γέλιο θα είναι σαρδόνιο ή κανένα υπομειδίαμα του Ζορμπά. Αφύσικο δεν είναι αυτό; το γέλιο που είναι ζωή, είναι χαρά να απουσιάζει από έναν τόσο μεγάλο συγγραφέα;

ΣΥΡΡΑΦΉ, Απ όσα έγραψα κάποτε.

ΑΌΡΙΣΤΗ ΧΑΡΆ.

 

Πέρασε ένας χρόνος από την έκδοση του.. Όταν εκδίδεται ένα βιβλίο μου, νιώθω μια αόριστη χαρά. Έχουν κυκλοφορήσει πέντε βιβλία μου. Υπάρχουν έτοιμα δυο μυθιστορήματα, δυο θεατρικά, τα Ποιήματα μου, και τα άπαντα των διηγημάτων, καθώς και ένας τόμος δοκίμια. Να δούμε την τύχη τους που δεν τη βλέπω ρόδινη.

ΤΟ ΆΛΟΓΟ 2

 

 

Μεγάλωσα μ ένα άσπρο άλογο στην κυριολεξία.Και παρ ότι είχαμε κι άλλα ζώα, σκυλιά, γάτες γαϊδούρια και μουλάρια, κατσίκες και αρνιά, κανένα δε μου άρεσε να κάνω παρέα, εκτός από τον Ψαρή. Θα ήμουν γύρω στα έντεκα όταν οι γονείς μου το αγόρασαν σχεδόν πουλάρι κι άρχισα μια περιπέτεια πολλών χρόνων μαζί του. Από την πρώτη στιγμή που ανέβηκα στη γυμνή ράχη του, σα να ένιωσα πως ήταν κάτι δικό μου, σα να με δέχτηκε πολύ φιλικά αλλά και με διάθεση παιχνιδιού, ένα παιδί ήταν κι αυτό και όρμησε ασυγκράτητος στους ξέφρενους δρόμους, στα λιβάδια και στα βουνά. Σιγά-σιγά αποκτήσαμε οικειότητα του χάιδευα τη χαίτη και τίναζε το κεφάλι του ευχαριστημένο, χλιμίντριζε και σηκωνόταν στα μπροστινά πόδια και πρόσεχα πως τα μάτια του παιχνίδιζαν! του σφύριζα κι ερχόταν κοντά μου, όμως όταν τον έπιανε το πείσμα έκανε του κεφαλιού του, δεν μπορούσα να τον πιάσω, να του φορέσω το σαμάρι για να πάμε στον κάμπο να φορτώσω στάχυα, στάρι ή καλαμπόκι. Τότε νευρίαζα πολύ κι εγώ κι όταν τελικά κατόρθωνα να του περάσω το χαλινάρι του έριχνα μερικές με την παλάμη μου στα καπούλια και κινούσαμε για τον κάμπο. Πάντως κινδύνεψα κάποιες φορές ακόμα και να σκοτωθώ. Επικίνδυνα πεσίματα ήταν πολλά, ένα από τα πρώτα ήταν όταν κάλπαζα στον κεντρικό δρόμο του χωριού, όχι επειδή το ήθελα αλλά ο Ψαρής είχε αφηνιάσει, -τα άλογα όταν αφηνιάσουν είναι αδύνατο να τα συγκρατήσεις- κι έτρεχε σαν τρελός, όταν πετάχτηκαν δυο κορίτσια, ξαφνικά και χούγιαξαν, οπότε τ άλογο στύλωσε τα πόδια κι εγώ διαγράφοντας μια καμπύλη από πάνω του έσκασα στο σκληρό χαλίκι του δρόμου, μπροστά στα πόδια του και μαζεύτηκα φοβούμενος μη με ποδοπατήσει. Όμως ο Ψαρής έκανε ένα μεγάλο άλμα, πήδηξε πάνω από το σώμα μου κι ύστερα γύρισε κι έσκυψε με το κεφάλι του τόσο κοντά μου που μύρισα την καυτή του ανάσα, σα να ήθελε να βεβαιωθεί πως ήμουν καλά! Την άλλη φορά όμως που τρέχαμε μέσα στον ελαιώνα, χτύπησα στο στήθος πάνω σε ένα οριζόντιο, χοντρό κλαδί ελιάς και σωριάστηκα σχεδόν μισολιπόθυμος στο ξερό χώμα και είπα, πάει, πέθανα, μου κόπηκε η ανάσα αλλά σιγά-σιγά συνήλθα, και κοιτάχτηκα με τον Ψαρή που με μύριζε και με κοίταζε με τα πελώρια λυπημένα μάτια του, μούσκεμα στον ιδρώτα. Γυρίσαμε σπίτι ιδρωμένοι και οι διό, η μάνα μου φώναξε, τι έκανες στο άλογο παιδί μου; πάλι έτρεχες; δε σου χω πει να μην τρέχεις με το άλογο, θα σκοτωθείτε καμιά φορά! δεν της είπα τίποτε για το χτύπημα στο στήθος που είχε μελανιάσει, καταλάβαινα πως θα περνούσε, πράγμα που έγινε σε καμιά βδομάδα που ξανάρχισα να καλπάζω στον κάμπο. Α, εκεί ήταν η απόλαυση! άφηνα τα χαλινάρια και ταξιδεύαμε σαν αστραπή, κάναμε κόντρες με τ' άλλα παιδιά, διαβαίναμε σίφουνες ανάμεσα στα γαλαζοπράσινα στάχυα της Άνοιξης ή τα ξεροκαμμένα καλάμια τόσων Καλοκαιριών που η νιότη και το σφρίγος και των δυο μας ήταν αδύνατο να μην εκδηλωθεί και θυμάμαι ακόμα πως μερικές φορές τρώγαμε παρέα, αυτός το σανό του κι εγώ το φαγητό που μου είχε ετοιμάσει η μητέρα, κατάχαμα, κάτω από τη σκιά του πλάτανου που ήταν στην άκρη του κτήματος, ενώ τα τζιτζίκια ούρλιαζαν το καθημερινό τους σχιζοφρενικό τραγούδι για να σπάνε την καλοκαιρινή απουσία του τίποτε.

 

ΚΑΤΆΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΆΤΟΥΣ

 

 

ΑΥΤΉ Η ΧΏΡΑ ΜΈΝΕΙ...

Ωραία μέρα, σκέφτηκα. Πραγματικά Ανοιξιάτικη και ανηφόρισα την Σκουφά, να πάω στο Κολωνάκι να πιω τον καφέ μου. Τι να κάνω; έχω και μερικά ακριβά γούστα, κατάλοιπα της παλιάς εποχής που υπήρχε χρήμα. Αγόρασα και μια εφημερίδα να διαβάσω τα νεα.

Κάθισα στο Ντα Κάπο παρήγγειλα καφέ και κρουασάν, άνοιξα την εφημερίδα ήρθε, ωστόσο ο εσπρέσο. Τι ωραία! ήλιος, κόσμος χαρούμενος, ωραίες γυναίκες και αγόρια. άντρες δεν υπήρχαν καθόλου.

Ο πληθωρισμός στα ύψη, μεγάλα κέρδη από έμμεσους φόρους στο κράτος και η Ρένη Πιττακή να λέει πως, έχει αδυναμία στην ανεξαρτησία! τι ωραία! μ αρέσουν οι ανεξάρτητοι άνθρωποι και, διαβάζω στην άλλη σελίδα για τον εσωτερικό κόσμο της Μπερτ Μορισό της ιμπρεσιονίστρια Γαλλίδας ζωγράφου που πέθανε στα πενήντα τέσσερα, δυστυχώς. Κι έτσι περνούσε η ώρα ρουφώντας εσπρέσο και τρώγωντας το εξαίσιο κρουσαάν μου ώσπου βαρέθηκα και βάζοντας στη μασχάλη την εφημερίδα αποφάσισα να φύγω και σηκώθηκα. Δεν πρόλαβα να κάνω δυο βήματα και με σταμάτησε το γκαρσόν.

-Που πάτε κύριε; είπε με ύφος βλοσυρό'

-Τι σε νοιάζει εσένα; απάντησα επίσης αγενώς

-Ξεχάσατε να πληρώσετε κύριες! ανασήκωσε τα φρύδια του.

-Δεν έχω χρήματα κύριε! του απάντησα κι έκανα να φύγω.

-Δε θα πάτε πουθενά! ελάτε μαζί μου θα σας πάω στο αφεντικό.

Και πήγαμε, σε έναν στρουμπουλό που καθόταν αναπαυτικά στο πολυτελές γραφείο του και μας εξέτασε ερευνητικά.

-Τι τρέχει; ρώτησε φυσώντας τον καπνό από το ακριβό πούρο του.

Το γκαρσόν του εξήγησε την κατάσταση. Αυτός σηκώθηκε κι ήρθε δίπλα μου.

-Ώστε αρνήσε να πληρώσεις ε;

-Δεν έχω χρήματα κύριε...

-Κι όποιος δεν έχει χρήματα έρχεται σε μας; τι είμαστε εμείς φιλανθρωπικό ίδρυμα; να πας στην εκκλησία να πιεις καφέ..τι δουλειά κάνεις;

-Είμαι ζωγράφος κύριε...

-Α, καλλιτέχνης.. και φοράς κι ακριβό πέτσινο.. βγάλτο! κράτησε του το μπουφάν, απευθύνθηκε στο γκαρσόν ή να πας μαζί του να του πάρεις έναν πίνακα!

-Μα, έκανα για δέκα ευρώ θα μου πάρετε έναν πίνακα;

-Δεν είναι για τα δέκα ευρώ κύριε! είναι για την απόδοση δικαιοσύνης! και τάξης! τι θα γίνει αν όλοι αυτοί-κι έδειξε το πλήθος των θαμώνων- αν όλοι αυτοί, λέγω, αρνιόταν να μας πληρώσουν; θα σου πω εγώ τι θα γινόταν: κατάλυση του κράτους! και με ότι συνεπάγεται από αυτό. Κατάλαβες; γι αυτό ή δώσε το μπουφάν ή φέρτε έναν πίνακα!

Το σκέφτηκα και αποφάνθηκα πως είχε δίκιο.

Και προτίμησα να του δώσω το μπουφαν από το να έχουν έναν πίνακα μου και να παινεύονται πως τον απέκτησαν για έναν καφέ κι ένα κρουασάν βουτύρου.

 

ΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊΣ.

 

Κανένας άλλος μηδέ από την τέχνη δε με αγάπησε όσο εσύ

αλλά αυτή ποτέ δε με ξέχασε

είναι λυπηρό να σε ξεχνούν οι άνθρωποι, 
πέφτεις στο δάπεδο, πίνεις αλκοόλ να ξεχάσεις κι εσύ, 
μα δεν μπορείς

το σάπιο σανίδι φαίνεται

ο κόσμος υφαίνεται

η μαύρη τρύπα του χάμω μου θυμίζει πως κανείς άλλος

δε μ ε αγάπησε

δεν έκλαψε για χαμένο κορμί

Κανείς άλλος μέσα στον θυμό σου για την προδοσία

ω η τέχνη! γιατί μπλέχτηκα στα δίχτυα της;

δεν φταίω εγώ, λέει ο κάθε φονιάς

η γυναίκα έφυγε

κανείς δεν με αγάπησε

εκτός από την τέχνη

 

ΤΑ ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ.

 

 

Η ΠΙΟ ΑΠΟΛΙΤΙΚ. Οι τραγουδιστές δεν είναι ποιητές-ένας ποιητής όμως μπορεί να τραγουδάει. Πες μου έναν καλό ποιητή που έγινε μεγάλος τραγουδιστής;

Είχα την εντύπωση πως την αδικούσα όταν έλεγα πως η Μαρινέλλα δεν είπε μεγάλα, "καλά" τραγούδια, ώσπου διάβασα σε μια συνέντευξή της να το παραδέχεται πως δεν ήταν τυχερή στις επιλογές της σε σχέση με την Μοσχολιού, την Αλεξίου. Όταν έλεγα στις παρέες πως είναι η πιο ΑΠΟΛΙΤΙΚ, πιθανότατα και ο Βοσκόπουλος υπήρξε τέτοιος, όπου αυτοί οι τραγουδιστές δεν ακούμπησαν την πολιτική αγωνία του Ελληνικού λαού. κάποιοι δεν δέχονταν αυτές μου τις απόψεις. Θα μου πεις τώρα ποια είναι η διαφορά του επαναστατικού τραγουδιστή με τον ελαφρό, τον λαϊκό, τον χαβαλετζίδικο, τον διασκεδαστή κι αν όλοι αυτοί έχουν μόνο κοινό, τη φωνή, την μουσική, το ήθος, τον σεβασμό...

Τώρα η Μαρινέλλα αγόρασε στη ζωή της αυτό που της έπρεπε σαν αοιδός και με το παραπάνω γι αυτό που άξιζε, οπότε κανένας περιττός λόγος την ώρα που κάποιοι την λάτρεψαν και κάποιοι δεν την "άκουσαν".

ΨΆΧΝΩ ΓΙΑ ΤΊΤΛΟ

 

 

Για να γίνεις καλύτερος στη ζωή, χρειάζεται, μελέτη, χρειάζεται όραμα, πρέπει να σκεφτείς αν πραγματικά έχεις κάποιο χρέος και πόσοι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν γι αυτό χωρίς μικρότητα; Οι περισσότεροι λένε απλά εγώ δε θα σώσω τον κόσμο.

Σπάτουλα. Τι λέξη κι αυτή. Χώρος προσώπων, χρώματα που δεν ανέχονται τη μοναξιά. Όλα θέλουν να πουν κάτι. Όλοι.

Η σπάτουλα. Σπαθίζει. Τις ιδέες, τον χρόνο πλάι στο σκούρο-μπλε, το κόκκινο παρέχει φθόνο. Οι ώχρες λίγες, έλειωσαν στο σωληνάριο. Η μοναξιά στο κόκκινο.

Ψάχνω για τίτλο;

Ένα πράγμα που δε μου αρέσει είναι ο ωχαδερφισμός και η ηττοπάθεια. Και υπάρχουν πολλοί γύρω μας που αρχίζουν αυτό το παραμύθι. Έλα, μωρέ έτσι είναι η ζωή, έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα πεθάνουμε, γιατί γράφεις, τι ζωγραφίζεις, για ποιον δουλεύεις, δεν έχει νόημα η ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι σου χαμηλώνουν το ηθικό, σε κάνουν να τα βλέπεις όλα μαύρα! λες και έχει έρθει το τέλος του κόσμου. Και να δεις που αρκετές φορές τα καταφέρνουν! Αυτό δε μ αρέσει καθόλου!

Τρία μόνο κακά πράγματα μπορούν να σου συμβούν στη ζωή: Να γεννηθείς ο Σαλαβαντόρ Νταλί, να μην έχεις γυναίκες, να πεθάνεις διά-άσημος σαν τον Κώστα Πλιάτσικα.

Προηγείται το έργο, έπεται ο αριστουργηματοποποιός; ή και αντίθετα; Μερικοί έχουν το όνομα! πολλοί άνθρωποι τους ξέρουν αλλά δεν γνωρίζουν το έργο τους! Πόσοι δεν ξέρουν το Gone with the wind- Όσα παίρνει ο άνεμος αλλά ελάχιστοι την Μάργκαρετ Μίτσελ; Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Πικάσο και λίγοι την Γκουέρνικα. Τον Μουνκ αμφιβάλλω αν τον ξέρουν ελάχιστοι αλλά την Κραυγη την αναγνωρίζουν πολλοί. Τον πύργο του Άιφελ ποιος δεν τον ξέρει; αλλά τον τον Γουσταύο Άιφελ;

Ποτέ μου δε μίσησα το άφταστο

Ήταν δηλητήριο που χρειάστηκα για λίγο.

Μα φύσηξε το πρώτο Φθινοπωρινό αεράκι

άλλαξε η όψη του βιβλίου..

Eίμαστε όλοι ίσοι και έχουμε τα ίδια δικαιώματα στη ζωή. Το πιστεύετε αλήθεια αυτό;

Νομίζω πως μια γυναίκα μοιάζει με μια μοτοσικλέτα. Κι ο άντρας με ένα αυτοκίνητο. Από σαραβαλάκι μέχρι πόρσε, Διαλέχτε. Εμένα πάντα μου άρεσαν οι μοτοσικλέτες, γι αυτό έχω οδηγήσει πολλές. Από παπάκι μέχει Χάρλει Ντάβινσον.

Και τι χρωστάμε στους άλλους. Νομίζω πως χρωστάω σε πολλούς. Στη μητέρα. Σε κάποιους δασκάλους. Σε κάποιους άγνωστους. Σε αρκετές ωραίες συντρόφισσες... και φυσικά της ...Μιχαλούς! [ποια ήταν η Μιχαλού;]

Οι υπερβολικά ζωόφιλοι είναι κατώτερα όντα.

Χαρούμενος είναι ένας άνθρωπος επειδή γεννήθηκε;

Πιο χαρούμενος ο πατέρας που τον γέννησε;

Ακόμα πιο χαρούμενος είναι ένας άνθρωπος που έχει να φάει;

Είμαι σοβαρός. Ίσως παραείμαι σοβαρός. Μπορεί να είμαι αναρχικός που εναντιεύεται στον εχθρό και στο θεό. Ο άντρας χρειάζεται ένα όπλο.

Κρησφύγετον η αφορμή για ζωή, αλληγορία ο μύθος της ζωής-η αφορμή τέχνης κέντρισμα.

Το χαμόγελο παντός υπέρτερον!

Ειναι πολλοί που μίσησαν τους έξυπνους ανθρώπους;

Οι φίλοι ανήκουν στο παρελθόν. Κατά βάθος δεν υπάρχει φιλία. Απλά μια συγκυρία καταστάσεων μας φέρνει κοντά. Αλοίμονο όμως στους νέους που δεν πιστεύουν στη φιλία! Οι διάσημοι δεν έχουν κανέναν πραγματικό φίλο κι έτσι η μοναξιά τους γίνεται απέραντη.

Γνωστοί υπάρχουν χιλιάδες. Κατά περίσταση κάποιοι ονομάζονται φίλοι. Νομίζω πως η λυκοφιλία στους καιρούς μας είναι πιο δυνατή.

Η σκέψεις μας εκφράζονται με συνδιασμό λέξεων. Άρα, πρέπει κανείς ν αγαπά τις λέξεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το σπουδαίο. Να, μια έκφραση, μια ιδέα, που χρειάζονται άλλες λέξεις για να αντιμετωπιστεί. [Παρεμπιπτόντως οι ιδέες εκρέονται εν είδη αδένων από τον εγκέφαλο μας.]

Πίσω απ το ύφασμα κρύβεται οριστικά η μετριοφάνεια μας. Η προσβολή της λήθης σαν απειλή της ευγένειας.

Μάλιστα.

Είμαστε πολύ ευγενείς.