ΤΑ ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ.

 

 

Η ΠΙΟ ΑΠΟΛΙΤΙΚ. Οι τραγουδιστές δεν είναι ποιητές-ένας ποιητής όμως μπορεί να τραγουδάει. Πες μου έναν καλό ποιητή που έγινε μεγάλος τραγουδιστής;

Είχα την εντύπωση πως την αδικούσα όταν έλεγα πως η Μαρινέλλα δεν είπε μεγάλα, "καλά" τραγούδια, ώσπου διάβασα σε μια συνέντευξή της να το παραδέχεται πως δεν ήταν τυχερή στις επιλογές της σε σχέση με την Μοσχολιού, την Αλεξίου. Όταν έλεγα στις παρέες πως είναι η πιο ΑΠΟΛΙΤΙΚ, πιθανότατα και ο Βοσκόπουλος υπήρξε τέτοιος, όπου αυτοί οι τραγουδιστές δεν ακούμπησαν την πολιτική αγωνία του Ελληνικού λαού. κάποιοι δεν δέχονταν αυτές μου τις απόψεις. Θα μου πεις τώρα ποια είναι η διαφορά του επαναστατικού τραγουδιστή με τον ελαφρό, τον λαϊκό, τον χαβαλετζίδικο, τον διασκεδαστή κι αν όλοι αυτοί έχουν μόνο κοινό, τη φωνή, την μουσική, το ήθος, τον σεβασμό...

Τώρα η Μαρινέλλα αγόρασε στη ζωή της αυτό που της έπρεπε σαν αοιδός και με το παραπάνω γι αυτό που άξιζε, οπότε κανένας περιττός λόγος την ώρα που κάποιοι την λάτρεψαν και κάποιοι δεν την "άκουσαν".

ΨΆΧΝΩ ΓΙΑ ΤΊΤΛΟ

 

 

Για να γίνεις καλύτερος στη ζωή, χρειάζεται, μελέτη, χρειάζεται όραμα, πρέπει να σκεφτείς αν πραγματικά έχεις κάποιο χρέος και πόσοι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν γι αυτό χωρίς μικρότητα; Οι περισσότεροι λένε απλά εγώ δε θα σώσω τον κόσμο.

Σπάτουλα. Τι λέξη κι αυτή. Χώρος προσώπων, χρώματα που δεν ανέχονται τη μοναξιά. Όλα θέλουν να πουν κάτι. Όλοι.

Η σπάτουλα. Σπαθίζει. Τις ιδέες, τον χρόνο πλάι στο σκούρο-μπλε, το κόκκινο παρέχει φθόνο. Οι ώχρες λίγες, έλειωσαν στο σωληνάριο. Η μοναξιά στο κόκκινο.

Ψάχνω για τίτλο;

Ένα πράγμα που δε μου αρέσει είναι ο ωχαδερφισμός και η ηττοπάθεια. Και υπάρχουν πολλοί γύρω μας που αρχίζουν αυτό το παραμύθι. Έλα, μωρέ έτσι είναι η ζωή, έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα πεθάνουμε, γιατί γράφεις, τι ζωγραφίζεις, για ποιον δουλεύεις, δεν έχει νόημα η ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι σου χαμηλώνουν το ηθικό, σε κάνουν να τα βλέπεις όλα μαύρα! λες και έχει έρθει το τέλος του κόσμου. Και να δεις που αρκετές φορές τα καταφέρνουν! Αυτό δε μ αρέσει καθόλου!

Τρία μόνο κακά πράγματα μπορούν να σου συμβούν στη ζωή: Να γεννηθείς ο Σαλαβαντόρ Νταλί, να μην έχεις γυναίκες, να πεθάνεις διά-άσημος σαν τον Κώστα Πλιάτσικα.

Προηγείται το έργο, έπεται ο αριστουργηματοποποιός; ή και αντίθετα; Μερικοί έχουν το όνομα! πολλοί άνθρωποι τους ξέρουν αλλά δεν γνωρίζουν το έργο τους! Πόσοι δεν ξέρουν το Gone with the wind- Όσα παίρνει ο άνεμος αλλά ελάχιστοι την Μάργκαρετ Μίτσελ; Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Πικάσο και λίγοι την Γκουέρνικα. Τον Μουνκ αμφιβάλλω αν τον ξέρουν ελάχιστοι αλλά την Κραυγη την αναγνωρίζουν πολλοί. Τον πύργο του Άιφελ ποιος δεν τον ξέρει; αλλά τον τον Γουσταύο Άιφελ;

Ποτέ μου δε μίσησα το άφταστο

Ήταν δηλητήριο που χρειάστηκα για λίγο.

Μα φύσηξε το πρώτο Φθινοπωρινό αεράκι

άλλαξε η όψη του βιβλίου..

Eίμαστε όλοι ίσοι και έχουμε τα ίδια δικαιώματα στη ζωή. Το πιστεύετε αλήθεια αυτό;

Νομίζω πως μια γυναίκα μοιάζει με μια μοτοσικλέτα. Κι ο άντρας με ένα αυτοκίνητο. Από σαραβαλάκι μέχρι πόρσε, Διαλέχτε. Εμένα πάντα μου άρεσαν οι μοτοσικλέτες, γι αυτό έχω οδηγήσει πολλές. Από παπάκι μέχει Χάρλει Ντάβινσον.

Και τι χρωστάμε στους άλλους. Νομίζω πως χρωστάω σε πολλούς. Στη μητέρα. Σε κάποιους δασκάλους. Σε κάποιους άγνωστους. Σε αρκετές ωραίες συντρόφισσες... και φυσικά της ...Μιχαλούς! [ποια ήταν η Μιχαλού;]

Οι υπερβολικά ζωόφιλοι είναι κατώτερα όντα.

Χαρούμενος είναι ένας άνθρωπος επειδή γεννήθηκε;

Πιο χαρούμενος ο πατέρας που τον γέννησε;

Ακόμα πιο χαρούμενος είναι ένας άνθρωπος που έχει να φάει;

Είμαι σοβαρός. Ίσως παραείμαι σοβαρός. Μπορεί να είμαι αναρχικός που εναντιεύεται στον εχθρό και στο θεό. Ο άντρας χρειάζεται ένα όπλο.

Κρησφύγετον η αφορμή για ζωή, αλληγορία ο μύθος της ζωής-η αφορμή τέχνης κέντρισμα.

Το χαμόγελο παντός υπέρτερον!

Ειναι πολλοί που μίσησαν τους έξυπνους ανθρώπους;

Οι φίλοι ανήκουν στο παρελθόν. Κατά βάθος δεν υπάρχει φιλία. Απλά μια συγκυρία καταστάσεων μας φέρνει κοντά. Αλοίμονο όμως στους νέους που δεν πιστεύουν στη φιλία! Οι διάσημοι δεν έχουν κανέναν πραγματικό φίλο κι έτσι η μοναξιά τους γίνεται απέραντη.

Γνωστοί υπάρχουν χιλιάδες. Κατά περίσταση κάποιοι ονομάζονται φίλοι. Νομίζω πως η λυκοφιλία στους καιρούς μας είναι πιο δυνατή.

Η σκέψεις μας εκφράζονται με συνδιασμό λέξεων. Άρα, πρέπει κανείς ν αγαπά τις λέξεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το σπουδαίο. Να, μια έκφραση, μια ιδέα, που χρειάζονται άλλες λέξεις για να αντιμετωπιστεί. [Παρεμπιπτόντως οι ιδέες εκρέονται εν είδη αδένων από τον εγκέφαλο μας.]

Πίσω απ το ύφασμα κρύβεται οριστικά η μετριοφάνεια μας. Η προσβολή της λήθης σαν απειλή της ευγένειας.

Μάλιστα.

Είμαστε πολύ ευγενείς.

 

ΚΆΤΙ ΣΑΝ ΌΡΘΙΟ

 

 

Και η φυσική επιλογή του Τέσλα

[Να ζηλεύεις κάτι καλύτερο.]

Να ζωγραφίσουμε ένα πέος δηλαδή ή πολλά. Πέη. Δεν είναι και τόσο εύηχη λέξη, μηδέ όμορφο ή άσχημο, το πέος. Κάτι όρθιο σαν κατάρτι αγέρωχο στις πρύμνες όλων των πλοίων, στέκεται.

Δύσκολο για πολύ [να στηθεί] αλλά πολλές φορές για λίγο! Έχει μια τεχνητή νοημοσύνη αρχέγονη και μια ανελέητη είδηση -συν. Δυνάστης αντρών τε και γυναικών, εύμορφος κύριος όταν βαδίζει. Αδύναμος, κακόμοιρος σαν ξεψυχισμένο δέρμα, σαν μουλιασμένο νερό όταν έχει τελειώσει άμεσα τη δουλειά του. Κάτι σαν τη χειρότερη αίσθηση της αποτυχίας,, της ανοησίας του κόσμου, αυτό είναι ένα δευτερόλεπτο από τα χειρότερα στην έννοια αποτυχία ή του γιατί να υπάρχει η ηδονή. Που έρχεται σε άμεση θέση υπέρ της αναπαραγωγής των ειδών- χωρίς την ηδονή το πέος θα ήταν αχρείαστο σ αυτή την εργασία. Ποιος άντρας σκέφτεται με το πέος;

Νευρώδης, ισχυρή έννοια της ιδιοκτησίας ο φαλλός του άντρα. Τίποτα πιο απόλυτα δικό μου και τίποτα πιο δεικτικό της επιβολής. Φαλλοκρατία. Καθόλου άδικα δεν επικράτησε και καθόλου κρυφά δε θα συνεχίζει να επιβάλλει τη φυσική νοημοσύνη.

Από το πρωί έως το βράδυ ο άντρας σκέφτεται με το πέος. Κι όταν κοιμάται.

Λογικά ένα όρθιο πέος κι, ένας άντρας στην αρχή της ζωής του, δεν ξέρει τι να το κάνει. Τι να κάνει μ αυτό, ειδικά όταν είναι μόνος μαζί του αλλά και αργότερα όταν θ έχει απέναντι του την άλλη σάρκα. Την ανοιχτή πληγή του αιδοίου. ....

 

ΕΙΡΉΝΗ ΚΑΙ ΠΌΛΕΜΟΣ

 

 

Πόλεμος και ειρήνη.

Γιατί πολεμούν οι άνθρωποι; Τι τους σπρώχνει να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο; Κανένας δεν το χει βρει ακόμα κι ας λένε πως είνα στο στο DNA μας. Αλλά και στην ειρήνη μήπως χαίρονται; βέβαια εγώ έβαλα την ειρήνη δεξιά, με τα ωραία χρώματα, με τη χαρά των κοριτσιών κι αριστερά ο πόνος και η οδύνη, η συμφορές που φέρνει ο πόλεμος. Δεν ξέρω γιατί πολεμούν οι άνθρωποι.

Σαντορίνη.

Κι όσα γινήκαν πίσω, φυκια ήταν

Η μνήμη του κάρβουνου αισιοδοξία του χτες

ποτέ δεν είχαμε τέτοια

που να πιστεύαμε ακράδαντα νενικημένοι όντες

από μια μοίρα παράξενη

που δεν ήταν η Τροπώ μηδέ η Λάχεση

αλλά ούτε και τώρα που μας έφθειρε του χρόνου η ντροπή επειδή

δεν καταφέραμε όσα ήθελαν οι γονείς και τ αδέρφια

Όποιος φτάσει στα σύνορα και δεν είναι ηττηθείς

δεν είναι πράσινο φύλλο

που θα πεσει κάποτε στη γης

τόση απελπισία δε χωρά σε ένα σακκούλι

Η εντύπωση μένει. Είχαν δίκιο οι ιμπρεσιονιστές. Αλλά που να το βρεις.

Αυτή η απείθαρχη μοναξιά και η γνώση πως ένα αντρικό κορμί περπατούσε μόνο του στη βρεγμένη άμμο, μου έδινε τη χαρά πως έκανα κάτι σπουδαίο. Κάτι που δεν μπορούν ή δε θέλουν να κάμουν οι άλλοι.

Αυτός που είπε πως όλες οι γυναίκες είναι ίδιες, θα έχει πάει μόνο με τη γυναίκα του. [Αφού καμιά δε μοιάζει με την άλλη.]

Το καταλαβαίνω, μα είναι απλοικό. Δεν υπάρχει ούτε το δέντρο,

ούτε το δάσος. Οι καταλληλότεροι των ανθρώπων δεν μπορούν ν απαντήσουν. Ο Πικαμπιά είχε μετατρέψει το φως σε χρώματα. Η πιο ωραία κατάσταση είναι τα χρώματα. Ο Σεξπηρ, έβαλε χρώμα στο λόγο.

ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΔΕΞΙΟΙ.Τρίχες! σιγά μην παίζει ρόλο πως η καρδιά είναι αριστερά για να γίνεις και συ αριστερός! αυτά είναι αφελείς ανοησίες που λέγαν κάποτε οι παππούδες μας! στην κυριολεξία οι άνθρωποι μεγαλώνοντας διαμορφώνονται από το οικείο τους περιβάλλον και μη μου μιλήσετε για τους μεγαλοαστούς που είναι αριστεροί γιατί θα κάνω εμετό.

Άλλο να το ζεις κι άλλο να το προσποιείσαι, παρ όλα αυτά και τα δυο όμως είναι μια πραγματικότητα. Εγώ ζωγραφίζω την πείνα κι άλλος πεινάει πραγματικά, εγώ παραμένω νηστικός ξέροντας ότι κάποτε θα φάω, ενώ ο άλλος δε γνωρίζει πως κάποτε θα φάει.

Θα μου πεις συγκρίνεις ανόμοια πράγματα και θα σου απαντήσω πως τίποτε δεν είναι ανόμοιο.

Όλα άπτονται της πραγματικότητας μας, όλα έχουν μια συνεχή αρμολόγηση, το καθένα είναι αποτέλεσμα μιας άλλης ενέργειας, η προσφυγιά του πολέμου, ο πόλεμος της απληστίας, των αδηφάγων ενστίκτων του ζώου που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος αλλά δεν είναι όλα κακά σ αυτή την ατέλειωτη σειρά που ορίζει τις αρχέτυπες πράξεις μας.

[ΣΚΕΨΕΙΣ μου παλιές που μοιάζουν με καινούργιες.]

 

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΉΜΑΤΑ

 

 

Για να φτιάξεις ένα αριστούργημα πρέπει να έχεις γεννηθεί Πικάσο ή να σε φτιάξουν Πικάσο; Ο Νταβίντσι, ας πούμε γνώριζε τι θα γινόταν με τη Μόνα Λίζα τους επόμενους αιώνες; το αριστούργημα λοιπόν στην τέχνη είναι δημιούργημα των επόμενων. Και τ αριστουργήματα ανά τον κόσμο είναι περίπου πεντακόσια. Εμείς δεν προλάβαμε ή δεν προλαβαίνουμε να φτιάξουμε το πεντακοσιοστό πρώτο. Είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε μετά το τέλος της εποχής τους.

Κοιτάχτε τώρα. Εγώ δε διαγράφω πρόσωπα, φίλους, κοινό, όπως θέλετε πείτε το. Αυτό είναι ένα απαύγασμα- συμπέρασμα- τόσων χρόνων που υπάρχουμε εδώ. Φυσικά έχουν διαγραφεί από μόνοι τους, περίπου παραπάνω από όσους φίλους έχω τώρα. Και επειδή πολλοί είναι εντελώς αμέτοχοι ή συνεχίζουν απλά να είναι γεγραμμένοι αυτό δεν είναι πρόβλημα δικό μου. Αντιλαμβάνομαι το πρόβλημα της διαδραστικότητας του διαδικτύου και, τελικά, μ αρέσει που κάποιος μετά από χρόνια μπορεί να πει μια καλησπέρα.

Μόνο ο Αινσταίν κατάφερε να βγάλει τη γλώσσα στον κόσμο.

Τελικά, σκέφτομαι γιατι να μου αρέσει αυτός ο παράλογος κόσμος που ζούμε. Ακόμα γιατί, αφού είναι τόσο σκατένιος να μη θέλουμε να τον εγκαταλείψουμε; ίσως επειδή είμαι ακόμα ζωντανός κι αυτό με κάνει άτρομο. Ίσως επειδή ξέρουμε πως δε θα ξαναυπάρξουμε ποτέ εδώ. Ίσως.

Και ο κομμουνισμός που εφαρμόστηκε στην πρώην Σοβιετική ένωση ήταν ένα τερατούργημα. Απορώ πως υπήρξαν άνθρωποι του πνεύματος που ύμνησαν αυτό το τερατούργημα που στην ουσία ήταν δημιούργημα του Στάλιν. Η ανθρώπινη φύση δεν αντέχει αυτού του είδους ισοπέδωση.

Το σύστημα που εφαρμόζεται σχεδόν σε μια παγκόσμια επικράτεια είναι προφανώς άδικο. Οι άνθρωποι που επέλεξαν το καπιταλ κοντρολ για τους φτωχούς πρέπει να επιλέξουν και το ταβάνι του μέγιστου ποσού που θα μπορεί να διαχειρίζεται ένας άνθρωπος. Που αυτό δεν θα μπορεί να υπερβαίνει τα εκατό τάλαντα για τους αρχαίους Αθηναίους, ίσως το ένα εκατομμύριο δολάρια για τους σημερινούς ανθρώπους. Αποτελούν μέγιστη προσβολή για την ανθρώπινη νόηση τα τεράστια ποσά που διαχειρίζονται εκατό-διακόσια άτομα στον πλανήτη. [Και ηλιθιότητα για κάποιους φτωχούς που ασχολούνται με το λαιφ στάιλ αυτών των ανθρώπων.] Αυτοί που θα υπερβαίνουν το ανάλογο προσωπικό λογαριασμό και μη μου πείτε πως δεν μπορούν να ελέγχονται, θα διώκονται αυτόματα και δεν πρέπει να υπάρχουν ασάφειες στο γράμμα του νόμου. [Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τι χρειάζεται ένας άνθρωπος να αμείβεται και να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια!]

 

ΣΥΚΟΦ'ΑΝΤΕΣ

 

 

 

Οι μικροί άνθρωποι είναι συκοφάντες. Στην αρχαία Αθήνα λέγαν έτσι όσους πρόσδιναν τους παράνομους εξαγωγείς σύκων. Το κακό με τους συκοφάντες, είναι που υπάρχουν άλλοι ευάλωτοι και τους πιστεύουν κι έτσι δημιουργούν μια ψεύτικη εντύπωση γύρω από πρόσωπα και καταστάσεις και εξ αιτίας αυτού χάνονται φιλίες αδερφικές και οικογενειακές καταστάσεις που τις περισσότερες φορές δεν επανέρχονται. Όταν σε κατηγορούν ψεύτικα είναι δύσκολο ν αποδείξεις την αντίθετη άποψη, όσο κι αν αυτό φαίνεται εύκολο.

Εγώ είμαι αυτοδίδακτος ζωγράφος αλλά αυτό δε σημαίνει πως υπερασπίζομαι ότι οι άνθρωποι ζωγράφοι δεν πρέπει να σπουδάζουν! αλίμονο θα ήμουν ένας βλάκας, ίσα-ίσα που θεωρώ τις σπουδές σε όλα τα επίπεδα έναν από τους σημαντικότερους συντελεστές του ανθρώπινου πολιτισμού. Κάνω μια μικρή επεξήγηση γιατί μερικοί νομίζουν πως επειδή από κάποιες συγκυρίες δεν πήγα στην καλών τεχνών πως είμαι ενάντιος στις σχολές[διαφωνίες επί μέρους μπορεί να έχω πολλές αλλά αυτό είναι άλλο], κάθε άλλο! και κάποιοι άλλοι μπερδεύουν την απόρριψη μου από το καλλιτεχνικό επιμελητήριο με τις σπουδές.. Ένας ζωγράφος όπως εγώ, -στο πέρασμα των χρόνων μελέτησα πάρα πολύ ιστορία τέχνης και συνεχίζω να μελετώ ούτως ώστε να αναπληρώσω το κενό . Ξέρετε πως στο υπουργείο εσωτερικών δεν υπάρχει το επάγγελμα του ζωγράφου και συγγραφέα;

Οι άνθρωποι έχουν ορίσει κάπως έτσι, ελεύθερα να μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με την τέχνη. Η διαμάχη με τους ακαδημαϊκούς και τους αυτοδίδακτους θα συνεχίσει να υπάρχει εσαεί χωρίς να αποδείχνεται κάποιο δίκιο υπέρ του ενός ή του άλλου μέρους και τα παραδείγματα είναι πολλά αλλά η παιδεία οφείλει να είναι σκληρή.

Δεν κάνω καμιά απολογία ούτε νιώθω μειονεκτικά που δεν έχω ένα πτυχίο μα είμαι περήφανος για όσα κατάφερα με την τέχνη χωρίς δασκάλους, μόνο με τα βιβλία, τα πινέλα και τις λέξεις.

Ξέρω πως πολλοί θα με μισήσουν και πιο πολλοί θα μ' αγαπήσουν.

Είμαι κοινωνικός άνθρωπος και δεν ανήκω σε ομάδες. Νομίζω πως ο ομαδοποιημένος άνθρωπος γίνεται άμορφος και αναγκασμένος να κάνει πράγματα που δεν θέλει.

Oι άνθρωποι που μας αγαπάνε πραγματικά είναι λίγοι. Σχεδόν κανένας παραπάνω απ τον εαυτό μας.

Τελικά, οι περισσότεροι από τους ανθρώπους είμαστε μιμητικά ζώα. Ελάχιστοι καταλαβαίνουμε την ψυχή μας και απλά παίρνουμε ή αντιγράφουμε εικόνες από κάποιους άλλους. [Μεγάλη παρατήρηση αυτή ρε μάγκα για την πρώτη Ιουνίου του 2016, που προσπαθώ να συλλάβω την ψυχή μου.]

Όσον αφορά τον Γκλέζο και τον Σιάντα, η ακραία ηρωική πράξη τους, φαίνεται πως συμπεριλαμβάνεται στα όρια του μύθου που πλάθουμε μετά από ένα μη σημαντικό γεγονός, κάποτε. Τώρα ο Γκλέζος στηρίχτηκε σ αυτό το απίθανο κομμουνιστικό μεταντελίριο των εποχών και έδρεψε ότι έδρεψε. Συμφωνώ πάντως πως σαν τέτοια-ηρωική πράξη- ελέγχεται από ασάφειες, όπως συμβαίνει στις εκάστοτε ανάλογες περιπτώσεις της ελληνικής ιστορίας: θάνατος Οδυσσέα Ανδρούτσου, δολοφονία του Καραΐσκάκη κλπ. Καλώς.

Κυριακή πρωί, έξω στο δέντρο ένα αηδόνι κελαηδάει. Πίνω τον καφέ, εφημερίδα δεν αγοράζω πια, πράγμα παράξενο για μένα που χρόνια τώρα δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς τη φυλλάδα-κι έπειτα σου λένε δεν αλλάζει ο άνθρωπος!

πιο ωραία μόνος

  

 

Πιο ωραία μόνος.

Κλάψε τη μοίρα σου
Επειδή σου έτυχε μια Μήδεια
η ηθική σου παρασπάει τ ανθρώπινα όρια .
Εμένα τα δικαιώματα μου υπερβαίνουν τους θεούς.
Εδώ δεν υπήρξε λάθος, παρά μόνον υπομονή.
Δεν ξέρω τι
το πιο δίκαιο είναι ν αδειάσουμε έναν χώρο-
ο καθένας μόνος του.
Κλάψε τη μοίρα σου
Η σύγκρουση με την πραγματικότητα
είναι σα να σε τσιμπάει σφήκα στο χείλος.
Το τέλος ήταν αναπόφευκτο
το τείχος ανίκητο.
Δραματικό είναι από μόνο του
κάτι που σκοτώνει την υγειότητα του σώματος.
Τελειώσαμε
εμένα δε μου πρέπουν ή δεν μου πάνε οι σχιζοφρένειες
Το παιχνίδι τελείωσε-άλλο το χάδι, το φιλί άλλο η ιδέα
να προσπαθήσουμε να μην είμαστε μαζί.
Στον χωρισμό δείχνεις ποιος είσαι
-ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΆΖΩ ΜΕ ΚΑΝΈΝΑΝ ΕΓΩ. 

ΠΕΡΉΦΑΝΟΣ

 

Η θάλασσα που τόσο αγάπησα να τη βλέπω έστω κι από μακριά ήταν ήσυχη. 
Σα μια μπλέ προς το σκούρο-ραφ, αρκούδα της ακρογιαλιάς που κοιμόταν με
 απλωμένα τα πόδια στον αφρό. Το κύμα ούτε που έσκουζε. Μόνο τα αρμυρίκια 
θρόιζαν. Θρόϊζαν το σαν βρώμικο λευκό, αυτό το σαν υποκίτρινο άνθος που όμως 
όταν το λίχνισα στο χέρι μου ήταν κατακάθαρο-σαν την κατακάθαρη ζωή μου.
 Αυτό ήθελα να το πω στον εαυτό μου: ναι, ήξερα πως ήταν ένας αστραφτερός 
καθρέφτης, άσπαστος, αψεγάδιαστος. Περήφανος που είχε φτάσει μέχρι εδώ. 
Μέχρι εδώ ν αντικρύζει τη θάλασσα, να χαίρεται με τα αρμυρίκια.
Τι θέλω όμως να πως για τα αρμυρίκια; Γιατί αυτό το δεντρί που φυτρώνει μόνο
 στην άκρη της θάλασσας να με κεντρίζει τόσο; Δεν είναι και από τα πιο όμορφα
 δέντρα-εμένα μου αρέσουν τα όμορφα δέντρα- να πεις πως το ερωτεύτηκα;…
να πεις πως μ αρέσει γιατί είναι δυνατό; Σίγουρα είναι δυνατό γιατί αλλιώς δεν 
εξηγιέται η αντοχή του πλάι σε τόσα κύματα. Α, να λοιπόν γιατί μου άρεσε! 
Επειδή είναι δυνατό, αντέχει στις κακουχίες, δε φοβάται κι αντίθετα μ εμάς τ
ους ανθρώπους δε φαίνεται να βαρυγκομίζει για τα πάθη και τις δυστυχίες του.

Βαριέμαι το μέτριο, λυπάμαι για τους ανέραστους, κι αυτούς που δε θα μάθουν να λεν ούτε αντίο.

Να ζεις πάνω στη γη δίχως σεξ είναι σα να ζεις μέσα στην κόλαση.

Η ζωγραφική με έμαθε πολύ περισσότερα πράγματα απ όσα νόμιζα όταν ξεκινούσα.

Πηγαίνοντας για εκεί που δεν υπάρχει γυρισμός
χωρίς σπίτι, δίχως δουλειά, χωρίς παιδιά.
Ας φύγουμε να πάμε κάπου
εκεί που κανένας δεν ακούει κανέναν για ένα τίμημα για έναν αγώνα
κάτω απ τη γέφυρα στα χαρτόνια
Ας φύγουμε να πάμε κάπου
ας πάρουμε μαζί μας τα τουφέκια όπως έκανε ο παππούς
ίσως κερδίσουμε την άθλια ζωή μας.

ΕΝΑ ΣΚΟΥΠΊΔΙ

 

Μοναδικό δέντρο στην κοιλάδα των θάμνων, λίγο πριν την Κυλλήνη ήταν ένας πλάτανος στην άκρη του μονοπατιού που ένωνε με τον κεντρικό δρόμο. Ο Θανάσης Ανωμέρης φτάνοντας εκεί ένα καταμεσήμερο τον Ιούνιο του 1980 ακούμπησε την παλάμη του στα πλευρά του κορμού και μέτρησε με τα μάτια το ύψος του πλάτανου. Ανάμεσα από τα κλαδιά ένα σκουπιδάκι έπεσε και μπήκε στο μάτι του. Σαν τρίχα του φάνηκε, μπορεί και να ήταν, πολλά πράγματα μοιάζουν σ αυτή τη ζωή.

Έσκυψε άμεσα το κεφάλι και προσπάθησε να το βγάλει πράγμα που αποδείχτηκε δύσκολο. Το μάτι του έτσουξε, έσταξε δάκρυα, κοκκίνισε. Απέφυγε να το τρίψει άλλο, αυτό θα έφταιγε για το κοκκίνισμα αλλά δεν εύρισκε άλλον τρόπο για να το βγάλει. Αν είχε έναν καθρέφτη θα ήταν καλύτερα μα δεν είχε και το αυτοκίνητο του ήταν παρκαρισμένο στην ένωση του μονοπατιού με τον κεντρικό δρόμο. Αυτές τις ώρες μετάνοιωνε που δεν φρόντιζε για το φαρκευτικό κουτι και τις άλλες συμβουλές των ειδημόνων. Ειδήμονες. Αυτοί που ξέρουν. Και ποιοι ξέρουν;

Κάποιοι που τον έβλεπαν δεν υπήρχε περίπτωση να είναι μόνος, ίσως οι χωρικοί που μάζευαν τα σπαρτά τους, ίσως η σκόνη από το κάρο που διάβαινε κουβαλώντας τον Σέξπηρ. Στο πίσω μέρος του κάρου έγραφε: To be or no to be.

Του μπι αποφάσισε, κλείνοντας με την παλάμη το πονεμένο μάτι, κοίταξε προς τα εκεί με το άλλο, δεν είναι εύκολο να κοιτάς με ένα μάτι και να διαβάζεις να ζει κανείς ή να μη ζει, κι αποφάσισε πως έπρεπε να γυρίσει πίσω, παρ ότι θα έβρεχε. Θα έριχνε μια κατασκότεινη μπόρα μέσα στην κάψα του Καλοκαιριού. Γιατί να βρέχει όταν δεν πρέπει;

Το ξενοδοχείο Άρτεμις, βρισκόταν στην άκρη της μικρής πόλης. Καθαρό, ξεκούραστο, έβλεπε προς την πλευρά της θάλασσας-αυτό ήταν που είχε συγκινήσει την Ροντίκα ή Μιμόζα Τσαρουχιάδη, για να το διαλέξει, και να πίνει από ώρα τον απογευματινό καφέ της, εκεί. Ο Θανάσης έπινε ουίσκι ή βότκα ή ότι άλλο θέλετε, πάντως έπινε. Η Μιμόζα δεν έπινε. Μόνο μια σταλιά απ τη ζωή.

Ωραία ήταν η Μιμόζα! Αυτό ήταν το όνομα που είχε επικρατήσει κι έτσι την φώναζαν όλοι τώρα πια στα τριάντα της χρόνια. Χμ, ούτε νέα, ούτε γριά, σκέφτηκε σουφρώνοντας τα χείλη προς τα έξω σα να ήθελε να κοροιδέψει τον εαυτό της και τον θάνατο, πράγμα που έκανε συχνά απέναντι στον καθρέφτη. Ήταν πραγματικά ωραία αλλά και δύσκολη, το παραδεχόταν και ίδια, τι να έκανε; Εδώ κανείς δεν την έβλεπε, μπορούσε να πει πως δεν της άρεσε να το σεξ από πίσω. Η αλήθεια είναι πως της άρεσε κι από πίσω αλλά πιο πολύ της άρεσε η φωνή του. Εδώ χρειάζεται παρενθέσεις αλλά δεν τις βάζουμε, επιμένουμε στο ανέμελο κείμενο.

-Μα εγώ ερωτεύτηκα μια φωνή! Του είπε. Τόσα χρόνια σε θυμάμαι να μου μιλάς.

Ήταν ή γινόταν αμφιλεγόμενη. Κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά σκέφτεται γιατί έμενε πολλές ώρες αμίλητη και τότε ο Θανάσης υποπτευόταν πως σκεφτόταν.

-Ν΄αλλάξεις μερικά πράγματα στον εαυτό σου, μίλησε ο Θανάσης Ανωμέρης, κοιτάζοντας την σχεδόν με το ασπράδι του ενός ματιού εξαφανισμένο. Και την άγγιξε στο μάγουλο με το γόνατο.

Μερικές γκριμάτσες της δεν του άρεσαν αλλά σχεδόν τέσσερα χρόνια που ήταν μαζί την είχε γνωρίσει απ όλες τις πλευρές.

-Όχι απ όλες τις πλευρές αγόρι μου, του χαμογέλασε. Μια μοναδική δε θα σου τη δείξω ποτέ!

-Τότε δε μ αγαπάς! Πήρε το γόνατο απ το μάγουλο το έβαλε ανάμεσα στα δικά της γόνατα.

-Σ αγαπώ αλλά δε θέλω να σε μπάσω στην επίγεια κόλαση μου.

Κάτι τέτοια του έλεγε εν ευθέτω χρόνο και νερούλιαζε. Επίγεια κόλαση, σα να έμπαζε νερό από παντού. Τι τα ήθελε αυτά η Μιμόζα; Τι είχε στο νου της; Τώρα που έκαναν τις ετοιμασίες του γάμου τους κι αυτές θα ήταν οι τελευταίες διακοπές τους σαν ελεύθερο ζευγάρι γιατί του έλεγε τέτοια πράγματα;

Δε μίλησαν άλλο καθώς ο ήλιος βουτούσε στα πολεμικά νερά του Ιονίου. Μπήκαν μέσα και άρχισαν το δικο τους πόλεμο στο ξέστρωτο κρεβάτι. Τους άρεσε πολύ αυτό που έκαναν, η μπαλκονόπορτα παρέμενε ανοιχτή αλλά ποιος νοιαζόταν. Ο Θανάσης χώθηκε μέσα στα μάτια της, της πήρε για μια ακόμα φορά την ψυχή. Οι άλλοι, απέναντι έβλεπαν. Ο γάμος είναι θλιβερό γεγονός.

-Όταν με πηδάς μικραίνει ο κόσμος μάγγα μου! Ο κόσμος γίνεται μια κουκίδα. Δυο κουκίδες. Εσύ κι εγώ! Κάτω απ το πλάγιασμα της βροχής! σαν το τραγούδι των φτωχών που ξεχύθηκε.

Γελούσε όμορφα, σατανικά, σίγουρα κάτι του έκρυβε.

Ο Θανάσης Ανωμέρης, αρχιτέκτονας το επάγγελμα τη λάτρευε. Θα έκανε τα πάντα γι αυτήν. Οι άλλοι θα συνέχιζαν να βλέπουν. Οι αντάρτες αυτού του τόπου έφταναν ξανά κι αυτός γνώριζε από Ιστορία, δεν ήταν ο καθένας ανιστόρητος γι αυτό φοβόταν. Ναι, φοβόταν το ύψος, τους γκρεμούς και πιο πολύ το ανεξερεύνητο βάθος της ψυχής τους καθενός.

-Ναι αλλά δεν κάνεις τίποτε! Ήρθε μια σφήνα η φωνη της που του είχε επιτεθεί κάποτε. Μόνο πίνεις και παρατάς τις δουλειές σου κι έπειτα λες πως όλα θα φτιάξουν με τον γαμο μας. Αγόρι μου η ζωή δεν είναι ένας γάμος. Η ζωή δεν είναι τίποτα. Η ζωή είναι ένα μηδέν.

-Που τα έμαθες αυτά; Τη ρωτούσε καμιά φορά κι απάντηση δεν έπαιρνε. Μήπως ήταν μουρλή η Ρουμάνα; Κι αυτός τι διάολο; Πήγε να ερωτευθεί μια τρελή;

Ο Θανάσης πίστευε πως χωρίς αυτήν καμιά οικοδομή και κανένα αρχιτεκτόνημα δεν ήταν ικανό να την αναπληρώσει. Στο βάθος όμως, σκεφτόταν πως εκείνη κάποια στιγμή θα έφευγε. Ίσως χωρίς λόγο. Έτσι γιατί λάτρευε την ελευθερία της και το χρήμα. Κι αυτός λάτρευε το ποτό, την άλλη ελευθερία του μυαλού. Οι άλλοι τώρα έπαψαν να βλέπουν.

Η Μιμόζα Τσαρουχιάδη το είχε σκεφτεί πολλές φορές να την κάνει. Να φύγει μακριά του δεν είχε νόημα να ζούνε μαζί, δεν επρόκειτο να φτιάξουν ένα ταιριαστό ζευγάρι, ούτε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Γι αυτό και απορούσε με τον εαυτό της που το βούλωνε κι έκανε ότι της έλεγε μέχρι που είχαν αποφασίσει και τον γάμο τους.

Εξ άλλου αυτή δε νοιαζόταν για τέτοια πράγματα. Τα είχε κάνει με τον άλλον, τον πρώτο της άντρα. Είχε δυο παιδιά, ο Θανάσης που δεν είχε παιδιά και ήθελε να κάνει, ίσως αυτό να ήταν το πρόβλημα. Αλλά αυτηνής το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το χρήμα. Χρήμα! Και ο Θανάσης ήταν φτωχός. Αυτό ήταν μαρτύριο, επειδή δεν την μπορούσε, δεν ήθελε να ξανακυλήσει μαζί της.

Τότε άρχιζε μια σωματική και ψυχική τιμωρία για την Μιμόζα. Δεν της άρεσε η φτώχεια. Όταν ήταν φτωχή ήθελε να πεθάνει. Να πέσει απ τον ουρανό, να πέσει από μια στέγη, να κρεμαστεί σε έναν πλάτανο. Δεν την ένοιαζε ποιος έμπαινε μέσα της αρκεί αυτός να μην ήταν φτωχός. Αυτή είχε γεννηθεί φτωχή σε μια επαρχία της Νότιας Ρουμανίας και είχε ορκιστεί φεύγοντας από κει, καλύπτοντας χιλιάδες ξυπόλητα χιλιόμετρα, να γεμίσει το στόμα της με ψωμί και λεφτά. Τώρα μετα το χωρισμό της με τον Τσαρουχιάδη εξ αιτίας μιας απιστίας της, το μόνο που είχε κρατήσει απ αυτόν ήταν ένα τζιπ και τα εσώρουχα της που τα είχε παραδώσει στον Θανάση. Τα εσώρουχα. Χαμηλά κίνητρα. Πίσω απ την υποκρισία, από το σαδιστικό μούτρο του Σάιλωκ παραμονεύει.. το ύφος σας. Συμπληρώστε μόνοι σας τα εσώρουχα. Ή βγάλτε τα. Φορέστε μόνο το χαμόγελό σας ή τη λύπη σας.

Έφυγαν.

Η Μιμόζα που ανήκε σε μια φυλή που μισείται και καταδιώκεται σ αυτό τον κόσμο κι αυτός που έτρεμε την Ελληνικότητα του.

Σπουδαίο. Σπουδαίο αυτό.

-Τίποτα δεν είναι σπουδαίο, είπε η κατεστραμμένη Ρουμάνα, η γύφτισσα μιας άλλης εποχής, στο κουρασμένο μυαλό και κορμί, μέσα στο ανίδεο, ανήξερο μικρόκοσμο του Θανάση που πίστευε στην αγάπη μεταξύ των δυο φύλλων, στη συνύπαρξη δυο ανθρώπων. Αυτοί όμως, οι δυο, δεν μπορούσαν ν αλλάξουν τον κόσμο. Υπήρχε μια λέξη φράγμα ανάμεσα τους: ο θάνατος! Αλλά τότε δεν το ήξερε. Αν το ήξερε μπορεί να τον προλάβαινε αλλά ο θάνατος δεν προλαβαίνεται.

Ξαναέφτασε στον πλάτανο, στην κοιλάδα των θάμνων, θυμήθηκε που του είχε πει πως θα κρεμιόταν από ένα κλαδί του. Στάθηκε προσοχή, έβαλε την παλάμη στο μεγάλο κορμό, κοίταξε κατά πάνω ανάμεσα από τα κλαδιά. Κλαδιά είναι και τα πόδια. Οι άλλοι από γύρω βλέπουν. Κοιτάζουν το θέαμα. Μια γυναίκα κρεμασμένη. Το γυμνό κορμί της Μιμόζας, φτερό στον άνεμο της Κυλλήνης, γυμνό από κάθε αλήθεια, ακούρευτο αιδοίο μιας άλλης εποχής. Μια τρίχα έπεσε, μπήκε σα σκουπίδι στο μάτι του αρχιτέκτονα Θανάση Ανωμέρη, την ώρα που η βροχή ξανάρχιζε στην κοιλάδα των θάμνων.

[ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ. ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ]

ΑΝ ΠΆΡΕΙ ΦΩΤΙΆ ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΊς ΆΝΕΤΑ ΝΑ ΠΑΊΖΕΙς ΧΑΡΤΙΆ

  

ένα παιδικό μου σκίτσο στην αυλή του πατρικού, όπου τ αδέρφια μου παίζουν χαρτιά ο ανιψιός μου ο Φώτης παρακολουθεί, εγώ ζωγραφίζω, εκ του φυσικού και η παράγκα μας καίγεται.

 

Με τη "μεγάλη φιλοσοφία" βρίσκεις ενδιαφέρον στη ζωή; ή με την απλή καθημερινότητα όπου όλα έχουν μια ροή χωρίς να προσπαθείς να βρεις κάτι να κάνεις; Δηλαδή λέω θα ζωγραφίσω και δεν σκέφτομαι γιατί να ζωγραφίσω και τι νόημα έχει αυτό. Η αυθόρμητη ζωή χάνεται στην πορεία της ζωής και αλίμονο σ αυτούς που δεν την είχαν ούτε όταν υπήρξαν νέοι 

 

Προσπαθώντας να κάνω μια αυτοπροσωπογραφία με μολύβια, έφηβος.

 

Ο βίος ενός ανθρώπου είναι απρόβλεπτος αλλά και σε μεγάλα κεφάλαια προσδιορισμένος. Κανένας θνητός δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο διατράνωσαν οι αρχαίοι Έλληνες,  και λέγοντας έτσι με τη λέξη πεπρωμένο εννοούσαν τον θάνατο και όχι μια γενική προσδιορισμένη μοίρα για ότι θα συμβεί σε ολόκληρη τη ζωή τους, επειδή κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως αν πάθουν ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα ήταν της μοίρας τους γραμμένο. Όχι δεν υπάρχει τέτοια μοίρα και τέτοια καταγραφή προυφαίνουσα τα γεγονότα του βίου των.

ΓΚΡΕΚΟ ΜΑΣΚΑΡΆ

 

Ωραία ρε πούστη η κωλοζωή

να μην έχεις προβλήματα

να πίνεις και κανα κρασί

απ την άλλη όμως σε φυλλορροεί

σε γεμίζει άνοσα νοσήματα

και δεν ξέρεις αύριο ποιος θα ζει

Και είναι η ζωή ένα βουνό

που όσο ανεβαίνεις

τόσο κατεβαίνεις

έρχεται κάποτε άλλο πρωινό

που θέλεις να πεθάνεις

..κι όμως ζεις! ακόμα!

μια θάλασσα και την ψυχή στο στόμα

κι είν η ζωή ένα βουνό

που όσο ανεβαίνεις, τόσο κατεβαίνεις

Ξεφτίλα ρε μάγκα η ωραιοζωή

να μην έχεις ολέθρια, τίποτα

ούτε φαι, ούτε και μουνί

τότε την κάνεις για την άλλη ζωή

απλά και απόκοσμα, ανείπωτα

χωρίς να μάθεις ποτέ το γιατί

μικρές αγγελίες 2

 

..Μικρές η μεγάλες αγγελίες. Ζητείται εργαστήρι τέχνης

...έχω καταλάβει την εποχή μου και έχω εκμεταλλευτεί την ηλιθιότητα, τη ματαιοδοξία,την πλεονεξία των συγχρόνων μου. Είναι μια πικρή ομολογία, πιο επίπονη απ΄ότι φαίνεται. Αλλά τουλάχιστον και επι τέλους είναι τίμια. Πάμπλο Πικάσο-1952

[ Σε κάποιους οι ομολογίες στην τέχνη δεν κοστίζουν.]

Είναι καιρός τώρα που ψάχνω ένα εργαστήρι ζωγραφικής στο κέντρο της πόλης. Ψάχνω για εκατό τετραγωνικά.Ή λιγότερα, ίσως πενήντα. Και εικοσιπέντε, φτάνουν. Λιγότερα δεν γίνεται.Στα δέκα τετραγωνικά η τέχνη δε χωράει. Αλλά, μάλλον λάθος. Λάθος, η τέχνη χωράει παντού. Η τέχνη χώρεσε στα σπήλαια, δε θα χωρέσει στα παλάτια;

Ε, ναι. Ο χώρος πρέπει να είναι ευάερος, ευήλιος με θέα τον Λυκαβηττό και την Ακρόπολη. Άρα σε κάποιο ρετιρέ. Αλλά μπορεί να είναι και στον ημιόροφο. Γιατί όχι; Πίσω από στρόγγυλες κι ανηφορικές σκάλες. ν ανεβαίνεις και να σου κόβεται η ανάσα, να τρίζουν τα κότσια της τέχνης, τα κάγκελα της πινελιάς, τα κάγκελα του μυαλού σου.

Μπορεί όμως να είναι και ημιυπόγειο.Όλα ημι- στη ζωή μας. Όλα τα ήμι- δεν μου αρέσουν. Όρα ιμιτασιόν. Όλα τα ειμί μου αρέσουν. Ειμί, εγώ. Εί, εσύ. Εστί αυτός. Όχι εισίν. Εισίν αυτοί.Επειδή όμως υπάρχουν στη ζωή μας τα ημι- ακόμα κι ένα ημιυπόγειο θα μου έκανε. Ανήλιαγο και λιγοσκότεινο, να βλέπω απ τον φεγγίτη τις πατούσες των ανθρώπων, τις φθαρμένες σόλες, να πατούν τους λερωμένους καμβάδες μου και να δακρύζουν από το κρύο των σιδεριών. Να βλέπω να περνούν οι μπότες πανωθέ μου, οι μπότες των πλουσίων, οι μπότες των στρατιωτών και τα λυγερά πόδια των όμορφων γυναικείων οραμάτων.

Χρειάζομαι χώρο εργαστηρίου. Υπάρχει όμως και η λύση του υπογείου. Της υπόγας. Υγρή και βουλιαγμένη στη μούχλα στου κέντρου της πόλης. Στη μούχλα της αιώνιας θύμισης [ κάτι μου θυμίζει αυτό ]

Υπόγειο. Πως να ζωγραφίσεις εκει μέσα; τα χνώτα μου θα συναντώνται μ αυτά του σκοταδιού και του Άδη. Πως να απλώσεις, πως να ανοίξεις τις ιδέες, παρέα με τη σκουριά τη μούχλα και τους αρουραίους; Αλλά καλά είναι κι εκεί. Η τέχνη ευδοκιμεί παντού. Δεν χρειάζεται σαλόνια.

...όποιος φιλότεχνος διαθέτει υπόγειον χώρον στο κέντρο της πόλης ας τηλεφωνήσει:6932022713. Αινίκοιον αινας ποίνακας το δοίμινο

..η τέχνη, χρειάζεται, κέφι, νεύρο, ιδέες, σεβασμό. Χρειάζεται μια στάλα υπόγειο, για να καταθέσει όρκους υποταγής. Γιατί η τέχνη είναι κυρά που δεν την έχει ο καθένας. Πλαγιάζει με πολλούς αλλά λίγοι είναι οι εκλεκτοί, λίγοι γίνονται σύζυγοι και τεκνοποιούν μαζί της.

Η ΑΓΆΠΗ 3

 

ΜΑΓΚΡΙΤ

Όλα τα συναισθήματα αγοράζονται και πουλιούνται με το χρήμα. [Έτσι μάλιστα που να νομίζεις πως είναι πραγματικά!]

Η αγάπη είναι επινόηση των ανθρώπων και άκρως υλιστική. Διοχετεύτηκε με την πάροδο των πρωτόγονων μήπως και συμφιλιωθούν από την ωμότητα και την αγριότητα των ανθρώπινων ενστίκτων και έφτασε ως τις μέρες μας, μήπως και ξεφύγουμε από την πραγματικότητα του θηρίου που λέγεται άνθρωπος. Αγάπη δεν υπάρχει αφ εαυτής. Όπως το μίσος και η κακία που αντιδιαστέλλονται προς αυτήν που όμως και αυτά έγιναν κληρονομικά συναισθήματα μας.

Οι άνθρωποι που είναι δογματικοί και θρησκόληπτοι, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να συν διαλεχτούν. Επιμένουν σε στερεότυπες και φοβικές επαναλήψεις. Το να έχει κανείς αντιρρήσεις είναι καλό μέχρι ενός σημείου, ύστερα καταντάει χαζό, χάνει την έννοια να σκεφτώ τι μου λέει ο άλλος, να δω αν έχει δίκιο, να προσέξω την καινοτομική του άποψη.

Απόσπασμα.

 

υστεροφημία 2

 

 

Να προλάβεις ν απολαύσεις την υστεροφημία σου!

Απλά είναι τα πράγματα: ας πούμε ο Μίκις απόλαυσε ένα μέρος της υστεροφημίας του...ο Καρυωτάκης δεν πρόλαβε, ο Χριστός θα τρελαινόταν αν μάθαινε τι του καταμαρτυρούν οι άνθρωποι. Ο Βαν Γκογκ ΤΊΠΟΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΆΛΑΒΕ ΑΠ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΤΟΝ ΈΦΤΙΑΞΑΝ ΟΙ ΕΠΌΜΕΝΟΙ, ΕΠΊΣΗς ΑΥΤΟΊ ΠΟΥ ΤΟΥς ΑΓΙΟΠΟΙΟΎΝ ΌΣΟ ΠΟΝΗΡΟΊ ΚΙ ΑΝ ΉΤΑΝ ΔΕΝ ΓΝΏΡΙΣΑΝ ΠΩς ΟΙ ΑΝΌΗΤΟΙ ΤΟΥς ΈΚΑΝΑΝ ΆΓΙΟΥς.... [αφήνω κατά μέρους αυτούς που γνώριζαν πως θα τους καταγράψει η Ιστορία.] Ακόμα όμως και οι απλοί άνθρωποι δε θέλουν να τους μνημονεύουν τα παιδιά τους; τα εγγόνια τους; η πιθανότητα να ζήσεις την υστεροφημία σου είναι ελάχιστη. Ο Τζον Στάινμπεκ, είπε πως αν σε θυμούνται μια βδομάδα μετά το θάνατο σου θα έχεις επιτελέσει άθλο, Μοντιλιάνι αυτοκτόνησε προτού τον κάνουμε εμείς Μοντιλιάνι και ο Μέγας Πικάσο πρόλαβε να δει τον εαυτό του αθάνατο...

 

ΘΑ ΠΆΡΩ ΤΟΥΣ ΔΡΌΜΟΥΣ

 

ΆΜΑ ΧΆΣΕΙς ΜΙΑΝ ΑΓΆΠΗ ΓΡΆΦΕΙΣ ΠΟΙΉΜΑΤΑ

 

 

Έξω χιονίζει

άσπρες νυφάδες

η δική μου έφυγε, μου λείπει

κι έχω μια παραπάνω λύπη

που έφυγε και δε θα ξανάρθει πια

Ξέρετε τι είναι να μείνεις μόνος και να χιονίζει;

Με άφησε με χιλιάδες νιφάδες

του χιονιού γύρω μου

να σηκώνω ψηλά τους γιακάδες

άσπλαχνα τριγύρω μου

Έξω χιονίζει

μα δε με νοιάζει

θα πάρω τους δρόμους κι όπου με βγάλει

γιατί είναι η λύπη μου τόσο μεγάλη

Ξέρετε τι είναι να μείνεις μόνος και να χιονίζει;

Σηκώνω ψηλά τους γιακάδες

αδιάφορος τάχα μέσα στο άσπρο

και χάνομαι στα λευκά, δες

εσύ που έφυγες και δε γυρίζεις πίσω πια.