Πραγματικά ανήθικοι άνθρωποι υπάρχουν; και σε τι διαφέρουν από εμάς τους ηθικούς; άρα θα ισχυρισθείς πως γεννιόμαστε καλοί ή κακοί!
Αίφνης, ο Γιάννης Στεφανάκης, τι μέρος του λόγου υπάρχει στην ανθρώπινη διαβίωση μας; Πόσοι από σας γνωρίζετε τον Γιάννη;
Εγώ τον γνώρισα πολύ παλιά, την δεκαετία του 80 και, λογικά δεν προβλεπόταν τίποτα ιδιαίτερο-ότι θα γινόταν ο Γιάννης. Πλάκα είχε που μια φορά γινόταν εγκαίνια στην Εθνική πινακοθήκη κι εμείς στημένοι περιμέναμε την κουστωδία που θα έκοβε την κορδέλα, Μελίνα, Παπανδρέου, Τσαρούχης, οπότε ο Στεφανάκης άρχισε να με πιπιλίζει να του γνωρίσω τον Τσαρούχη. Εγώ του απάντησα πως δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, ενώ αυτός επέμενε πως τον κορόιδευα αφου ήξερε πως έκανα παρέα με τον Τσαρούχη. Εγώ δεν μπορώ να γίνομαι μεσάζων σε καμιά γνωριμία εκτός από μια τυπική σύσταση, οπότε έμενα ενεός για την επιμονή του ενός Γιάννη να γνωρίσει τον άλλον. Απλά επέμενα πως δεν τον ήξερα τον Τσαρούχη όπως και ήταν το σωστό. Έλα όμως που ο Τσαρούχης ξέφυγε από την κουστωδία ήρθε σε μένα, μ αγκάλιασε και με ρώτησε: τι κάνεις Κώστα μου; κι επέστρεψε στην κουστωδία; Ο Στεφανάκης με κοίταζε με παράπονο και έκπληξη πως τον κορόιδευα. Αλλά μόνο κάτι τέτοιο δε συνέβαινε.. Όμως τα χρόνια πέρασαν, ο Στεφανάκης έγινε διάσημος, σύγχρονος ζωγράφος, συχνάζει στη Μουργιά, είναι χαμηλών τόνων που λένε, εμένα μου αρέσει η εξέλιξη του, φαίνεται τίμιος. Για το μέσα του ακριβώς δεν ξέρω τι κρύβει και ποιος είναι ο Στεφανάκης πίσω από την τέχνη του και την προβολή του στο κοινωνικό γίγνεσθαι. [νομίζω πως ο Στεφανάκης δεν πίνει, οπότε αποτελεί αίρεση για τον κόσμο των Εξαρχείων.]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου