ΣΤΟ ΚΕΛΊ 14.500. 001

 

 

Στο κελί πέρασα δυο βράδια και μια μέρα, πίσω από τα σίδερα, παρέα με τον Ιρανό, δε μου αφαίρεσαν τις χειροπέδες, αυτός δεν είχε και φώναζε πως ήταν άδικο που εγώ είχα μα ποιος τον άκουγε, ποιος ακούει, η βία απαγορεύεται, η χειροδικία τιμωρείται, εγώ ήμουν υπότροπος να σκέφτομαι πως δεν έπρεπε να τον χτυπήσω τόσο δυνατά.
Ο Ιρανός κάποιες στιγμές που μιλούσαμε μου μοιασε επικίνδυνος, τα μάτια του κοκκίνιζαν, το μελαμψό μούτρο του σκοτείνιαζε, μιλούσαμε μισά Ελληνικά, μισά Εγγλέζικα, καταλάβαινε. Τον ρώτησα γιατί τον είχαν συλλάβει, γέλασε.
- Όλοι είμαστες συλλαβιστές! Είπε.
-Συλλαμβανόμενοι; Τον διόρθωσα αλλά επέμενε.
-Κανένα άνθρωπο δεν είναι ελεύθερο! κανένα! Σκλάβες Αμερικάνων και Έλληνοι και Πέρσοι. Κατάλαβε; Όλη κόσμος σκλάβοι, ξέρει αυτό λέξη; Σλέιβ…
-Κατάλαβα, είπα. Δούλοι, είλωτες, δεν απορούσα, βέβαια, γνώριζα πως ήμουν δούλος, όσο και αν δε μου άρεσε.
-Φτωχό άνθρωπο δε βρίσκεις δίκιο, μαυ φρέντ, αφεντικά σκοτώσει όλους αλλά εγκώ δεν αντέχει αυτούς, ούτε συ, σε βλέπω, βλέπω τα μάτια σου.
-Τι έχουν τα μάτια μου, απόρεσα.
-Είναι όμορφα, σκο..σκο…πως λέτε..
-Σκοτεινά;
-Αυτό! Εσύ καλός άνθρωπο, φαίνεται, αυτό δεν είναι;
-Μπορεί, συνοφρυώθηκα. Μπορεί και όχι. Η δικαιοσύνη είναι με το μέρος τους. Με το μέρος των δυνατών.

Τον επισκέφτηκα στις φυλακές Κορυδαλλού μετά από τέσσερα χρόνια, όταν έγραφα το βιβλίο Νέον έργον, η ιστορία ενός τρομοκράτη. Είχε σκεβρώσει, έκλαιγε πίσω από τα κάγκελα.

Η δίκη μου θα γινόταν μετά από έξι χρόνια, περίπου, ύστερα από κάμποσες αναβολές. Θα με τιμωρούσαν με ένα χρόνο φυλακή αλλά αυτό είναι μεταγενέστερο.