Είχαν κάποιοι αγοράσει τη μνήμη μας
το φιλί και τα μάτια, το στόμα
πάντα οι άλλοι, πάντα οι ξένοι μας έφταιγαν
που εμείς δε γυρίσαμε ακόμα
Η μικρή μας αγάπη ξεθώριασε
σαν παλιό παραθύρι μισάνοιχτο
και στον ύπνο, όλοι πέτρες μας πέταγαν
σε καράβι σπασμένο από ένστιχτο
Θέλω να το πω μα δε μ αφήνετε
μ ένα γέλιο μεγάλο, τεράστιο
ότι αγάπησα ήταν γυμνό φόρεμα
κοριτσιών σε μακρύ ακρωτήρι, προάστιο
που κανείς, μα κανένας δεν πάτησε
μόνο ένα γέλιο πνιχτό κι ορεσίβιο
μοναχός μου στον κόσμο ναυάγησα
γιατί είχα ξεχάσει το δικό σου σωσίβιο.
ΠΟΊΗΣΗ Κ.ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου