ΠΟΛΎ ΓΈΛΙΟ.

 

 

-Ωραία! μου λέει.

-Το ποιό; ερωτώ.

-Η ζωή! Αχ!

-Προς τι το αχ;

-Δεν ξέρεις εσύ....

-Ναι, που να ξέρω...

-Κάποτε ήμουν εποχιακή...

-Υπάλληλος;

-Όοχι...

-Σαλάτα;

-Δε ντρέπεσαι; εγώ είμαι σοβαρή γυναίκα! άκου σαλάτα...

--Μα, δεν υπάρχουν εποχιακές σαλάτες; Τώρα όλοι εποχιακοί είναι..

-Εγώ τώρα δεν είμαι..

-Ααα, εσύ πας από το πλάι...για πες...τι εποχιακή ήσουν;

Δε μιλάει. Με κοιτάζει σαν βλάκα. [Μπορεί και να είμαι.]

-Ξέρεις ποιος μου τ αγόρασε αυτό το σαλόνι; αλλάζει κουβέντα

-Που να ξέρω; ερωτώ ιδρωμένος.

-Ο διευθυντής μου.

-Κι αυτό το σπίτι; ξαναερωτώ.

-Ο πρώην διεθυντής μου.

-Ωραία! λέω.

-Το ποιο; συνοφρυώνεται.

-Το εποχιακό...

-Α, ναι, με κόβει. Ήμουν εποχιακή γκόμενα, αγαπητέ μου. Τι κοιτάς; δε σου κάνω;

-Όοχι, αυτό ήθελα να πω...

-Τι; σου αρέσουν οι εποχιακές; Ωραία. Τώρα είναι Χειμώνας, τι προτιμάς; ξανθιά ή μελαχροινή;

-Ξανθιά ρετσίνα, λέω και μένει κάγκελο.

-Α, εσύ δεν τρώγεσαι, λέει και φεύγει. Και μ αφήνει εποχιακό μούσμουλο.