Θυμάμαι μια τέτοια άγρια και κρύα βραδιά, είκοσι χρονών παλικάρι, φύλαγα σκοπός, δυο-τέσσερις Γερμανικό, στο Λιτόχωρο Κατερίνης. Μιλάμε για το κρύο της αρκούδας κι ένας αγέρας ίσαμε είκοσι μποφόρ να σου ξεριζώνει την καρδιά κι από μέσα στη βρώμικη χλαίνη, κάτω απ το βαρύ πιστόλι, το γεμάτο με σφαίρες, τσαλακωνόταν και το μοναδικό στριφτό τσιγάρο με φίλτρο που είχα για να περάσει η βάρδια και το ψαχούλευα που και που να βεβαιώνομαι πως ήταν εκεί, καθώς και το μοναδικό κλωνί σπίρτου, που είχα και αυτό σκεφτόμουν περισσότερο πως θα μπορούσα ν ανάψω αλλά και να κρατήσω τη φλόγα για ν ανάψω το τσιγάρο, μέσα σ αυτή την κοσμοχαλασιά και περίεργο, θυμάμαι δεν κρύωνα καθόλου τι να κρύωνα είκοσι χρονών μέσα σ αυτή την κοσμοχαλασιά αποφάσισα κατά τις τρεις να προσπαθήσω κι έβγαλα το τσιγάρο, το φερα στα ξεραμένα μου χείλη, παράτησα το όπλο και τσαφ! στριφογύρισα με τέχνη το κλωνί, κράτησα τη φλόγα ανάμεσα από τη φούχτα μου χαρούμενος, τράβηξα την βαθειά τζούρα και ταυτόχρονα την έφτυσα γεμάτος αηδία και οργή! είχα ανάψει το τσιγάρο από το φίλτρο. [Από τότε κατάλαβα πως ήμουν άτυχος στη ζωή μου.]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου