Πίκρα
Και το λιμάνι ήταν ρηχό
εσύ ήσουν πάντα όμορφη
κορμί που δεν περίμενες
άξια του κόσμου τύχη
Έφυγες με τη λησμονιά
μιλούσες των κυμάτων
και των ματιών σου η σχισμή
έσπαγε των χρωμάτων
Εν άσπρο νυχτολούλουδο
νυχτοσυρμού Σαββάτου.
Κι η άμμο κύλησε μ οργή
εσύ ήσουν πάντα μόνη
φωνές πια δεν περίμενες
δεν έσπαζαν οι τοίχοι
Χάθηκες μες τη μοναξιά
άγγιξες των πραγμάτων
και του προσώπου η θαμπή
εικόνα, αγέρας των βημάτων.
Έν άσπρο νυχτολούλουδο
όμορφο, του θανάτου
ποίηση Κ. ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ [Για ΜΙΑ Έλι.]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου