Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα παίξαν και παίζουν ένα ρόλο κολακευτικό προς τις εκάστοτε εξουσίες. Γλύφουν τις καταστάσεις και δεν υπάρχει γενναία φωνή. Έχω φίλους δημοσιογράφους που θα πειραχτούν πολύ από αυτό που θα πω: Είναι γελοίοι και γλείφτες μιας κάθε φορά καθεστηκυίας τάξης, παίζουν αυτό το παιχνίδι γιατί δεν μπορούν να παίξουν άλλο, φοβούνται και τρέμουν φωνές δυνατές γιατί οι ίδιοι είναι κούφιοι, ρηχοί. Δεν αναγνωρίζουν αξίες, θέλουν δίπλα τους ανθρώπους υποταχτικούς, κίβδηλους και φερέφωνα για να συμφωνούν μαζί τους. Πολλοί απ αυτούς εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα και έκαναν τεράστιες περιουσίες, βίλες, κότερα κλπ. Εν ολίγοις δε σέβομαι την Ελληνική δημοσιογραφία. Απουσιάζουν οι συγγράφεις-δημοσιογράφοι που είχαμε παλαιότερα, που είχαν κάποιο σθένος και όσοι υπάρχουν θάβονται από αυτή τη αθλιότητα του τύπου. Δειλοί και ανθρωπάκια κυκλοφορούν με αμφίεση πνιγμένοι σε ένα σύστημα μισαλλοδοξίας. Αφαιρούν τον λόγο από ανθρώπους που έχουν να πουν κάτι κρατώντας το μικρόφωνο που τους δίνει μια τεράστια εξουσία. Μόλις αντιληφθούν έξυπνο άνθρωπο, ξεσχίζονται να τον εξορίσουν. Μια θλιβερή πραγματικότητα
ΟΙ ΤΟΊΧΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ. Δε θέλω ν ακούω αηδίες πως στον Βαναμουριά των Εξαρχείων άρεσε η ζωή και η δουλειά του-δεν ξέρει να λέει ούτε τ όνομα του, κυνηγούσε τους φτωχούς δεν ήθελε φτωχούς πελάτες, έβαζε στο τσίπουρο πάντα τον ίδιο μεζέ, δεν κέρασε ποτέ έναν άνθρωπο. Σ αυτή την τουαλέτα του 1800 απορώ πως κατουρούσαν οι γυναίκες! Υπόγειες ψευτοκουλτούρες και στο κάτω της γραφής γιατί δεν νοικιάζει δίπλα έναν χώρο για να μεταφέρει το "φοβερό" καφενείο του; Ελάχιστοι θαμώνες απ αυτούς που σύχναζαν εκεί άξιζαν μιας ιδιαίτερης μνείας Αφού πήγαινε εκεί και ο Μάνος Στεφανίδης...ο μεγάλος κριτικός τεχνών καλέ! [αυτός ο Τζεβές ο Βάνας, κληρονόμησε όντως μια μεριά και θα μπορούσε να προσφέρει κάτι αλλά άμα είσαι καρμίρης και κούφιος τι να πεις;] ΛΥΠΆΜΑΙ ΠΟΥ ΈΔΙΝΑ ΤΑ ΛΕΦΤΆ ΜΟΥ ΣΕ ΈΝΑΝ ΤΈΤΟΙΟ ΤΎΠΟ. Πήγαινα εκεί προς χάριν κάποιων φίλων, Σταματόπουλος, Ζαρκάδας, Μπατής, και μια μέρα ο Βάνας μου είπε, επειδή έπινα μόνο ένα μπουκάλι νερό πως δε γίνεται να πιάνω ένα τραπέζι μόνο με το νερό κι ενώ το καφενείο ήταν άδειο! Μια άλλη φορά, τότε με τις μάσκες, με απείλησε πως θα καλούσε την Αστυνομία επειδή δεν φορούσα μάσκα! ενώ έπινα ένα τσίπουρο στα όρθια! Δεν ήθελα να μιλήσω γι αυτή την ιστορία αλλά ρε γαμώτο με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό και θλίβομαι όταν ακούω και διαβάζω τόσες ανοησίες για το "περίφημο" καφενείο!
Δεν υπάρχει κάτι μοναδικό στην ανθρώπινη ζωή-όλα είναι μια σαδιστική επανάληψη. Σήμερα κερδίζω εγώ, αύριο χάνεις εσύ. Στην πραγματικότητα χαμένος πάντα μέσα σε μια δίνη καταστάσεων, η ιστορία αποδεικνύει την επαναλαμβανόμενη κίνηση του εκκρεμές, κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη μέγγενη. Το σφίξιμο είναι αργό, βασανιστικό, το καταλαβαίνεις αρκετά μεγάλος για να σοφιστείς πως να προλάβεις να ξεγελάσεις την ύπαρξη, για να ξεγελάσεις τον μεγάλο νικητή που είναι ο θάνατος μιας παράξενης ουτοπίας: πως είναι δυνατόν να ζεις για πάντα; ο τρόπος μιας καθημερινής πραγματικότητας που την μεγαλώνουν τα γεγονότα, ένας σκύλος έφαγε έναν άνθρωπο, μια κότα γέννησε ένα αυγό, ο Αντεντοκούμπο ανανέωσε το συμβόλαιο του έναντι πεντακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων, κάποιος φτωχός ποιητής αυτοκτόνησε. Βέβαια, όλα αυτά για να τα καταλάβεις είναι απεριόριστα δύσκολο, οι περισσότεροι των ανθρώπων αντιλαμβάνονται μόνο μια κίνηση: πως υπάρχουν για να βγάζουν χρήματα, να παράγουν δηλαδή μια ενέργεια εργοστασίου, ενός φουγάρου εργοταξίου που όταν κινδυνεύουν να πεθάνουν θυμούνται πως αυτό ρυπαίνει το περιβάλλον. Υποστηρίζω πως η ύπαρξη είναι τρομακτικά αδύναμη, μέσα σ έναν τόσο ανόητο κόσμο.
Η ζωή μας είναι σαν να κατεβαίνεις στο σκοτάδι μια σκάλα και νομίζεις πως έχει ένα ακόμα σκαλί.
Είστε κορόιδα όλοι, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλάδα. Οι νόμοι καταστρατηγούνται ανάλογα της μιας ή της άλλης ολιγαρχίας που διοικείται από εξωτερικούς παράγοντες. Τα πρόσωπα της φτηνής εξουσίας τύπου Τσίπρα, Καραμανλή κλπ, διοχετεύουν αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης με γνώμονα την επιδίωξη να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Κανένα ενδιαφέρον δεν έχει ποιος θα διαχειρίζεται το τηλεοπτικό μενού, τα πρόσωπα ούτως ή άλλως θα είναι περίπου τα ίδια. Εδώ ο κόσμος καίγεται και η μαϊμού χαϊδεύεται. Ας αφήσουν ελεύθερη την διεκδίκηση των μέσων ενημέρωσης όπως μπορεί να λειτουργήσει η αγορά χωρίς να θεωρούν αυτό το μεγαλύτερο γεγονός που απασχολεί τον Ελληνικό λαό. Προς το παρόν δε φαίνεται κανένα φίμωμα του τύπου, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες, το διαδίκτυο λειτουργούν και ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει τη μπούρδα του. Το πρόβλημα του Ελληνικού κόσμου είναι αλλού. Μην είστε κορόιδα, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλαδίτσα.
Όποιος λέει πως ότι κάνει, το κάνει για το καλό της ανθρωπότητας, τι είναι;
Δε θέλω να γίνω το θύμα μιας ηλίθιας κοινωνίας αλλά όπως φαίνεται έχω γίνει.
Δεν μπορείς να απέχεις απ την κοινωνία-πρέπει να είσαι μέρος ενός ενεργού συνόλου.
Ήταν
ένας μακρύς δρόμος στην Αριζόνα ή την
Αμαλιάδα. Ξεκινούσε από ένα ύψωμα, έκανε
μια μεγάλη καμπύλη, ίσιωνε στην άγονη
σαβάνα, χανόταν στο βάθος της Δύσης,
καθώς στένευε εντυπωσιακά, με προοπτική.
Ψυχή δε φαινόταν πουθενά, άκρα ησυχία
ενός πρωινού που δεν έμοιαζε με κανένα
άλλο, το άνυδρο τοπίο, οι γκρίζοι βράχοι,
ακούνητες σκιές ακολουθούσαν το μάτι
και ούτε τα βήματα του μοναχικού διαβάτη
που βάδιζε στην άσφαλτο δεν έσπαζαν την
απόλυτη ησυχία. Δε φορούσε παπούτσια;
ή τα είχε καλύψει με πανιά; Ποιον φοβόταν
σε τούτη την ερημιά; Ήταν ένας άνθρωπος
μέσης ηλικίας με γένια και μαλλιά μεγάλα,
άπλυτος, κακοντυμένος, νηστικός. Πόσες
μέρες θα είχε να φάει; κι έπειτα; δεν τον
ένοιαζε καθόλου ή δεν έμοιαζε να τον
νοιάζει. Αυτός κάπου πήγαινε, είχε τον
προορισμό του, που μπορεί να ήταν ένα
μυστικό αφού σε κανέναν δεν είχε πει
που πήγαινε. Σταμάτησε λίγο στην κατηφόρα,
έβαλε το χέρι του αντήλιο, έψαξε πέρα
μακριά στο βάθος του δρόμου, προσπαθώντας
ν ανακαλύψει κάτι. Η αγωνία ζωγραφίστηκε
στις ρυτίδες του. Δεν μπορεί; κάπου εκεί
έπρεπε να βρίσκεται αυτό που έψαχνε δε
χάνονται τόσο εύκολα οι άνθρωποι, έστω
κι αν οι δρόμοι είναι τόσο μεγάλοι.
Ξαναπήρε τα βήματα του σαν Ινδιάνος- ή
μήπως ήταν ;- χωρίς να σκέφτεται τίποτε
πια. Τι χρειαζόταν οι σκέψεις στην
ερημιά;
Θα είχε φτάσει στη μέση του
δρόμου και είδε λίγο πιο μακριά του έναν
όγκο που έμοιαζε με ανθρώπινο κουφάρι
ξαπλωμένο μπρούμυτα καταμεσής στην
άσφαλτο. Πλησίασε γοργά προς τα κει, του
φάνηκε σαν πεθαμένος, δεν σάλευε καθόλου,
μπορεί και κοιμισμένος αλλά στη μέση
του δρόμου; Κοιμούνται οι άνθρωποι
καταμεσής στην άσφαλτο; Δεν κοιμούνται
αλλά να που ετούτος βρισκόταν εκεί, λίγο
μακριά του ακόμα κι έμοιαζε όντως να
κοιμάται. Έφτασε ακριβώς από πάνω του,
τον παρατήρησε όπως ήταν μπρούμυτα, τον
γύρισε με το πόδι ανάσκελα. Φορούσε ένα
κουστούμι ακριβό, μια γραβάτα πιο ακριβή,
σφιχτή στο κολάρο του άσπρου πουκάμισου.
Τα μάτια του ήταν κλειστά, τα μέλη του
παραδομένα, χαλαρά αλλά δεν είχε την
όψη του νεκρού. Ο διαβάτης έσκυψε,
ακούμπησε το αυτί του στο μέρος της
καρδιάς. Τίποτε. Τι τον ένοιαζε αυτόν;
μπορεί να ήταν και νεκρός. Με αργές
κινήσεις, έψαξε τις τσέπες του σακακιού,
βρήκε το πορτοφόλι του. Ανασηκώθηκε, το
άνοιξε, μερικά κέρματα, έπεσαν στο
έδαφος, κύλισαν την κατηφόρα, τίποτε
άλλο. Με βιαστικές κινήσεις τα πρόλαβε,
τα πάτησε με το πέλμα του, τα μάζεψε,
στην αγκαλιά του,- θα του ήταν χρήσιμα,
πάντα τα χρήματα είναι πιο χρήσιμα από
τους πεθαμένους. Τα έβαλε στην δικιά
του τσέπη, έκανε μια γκριμάτσα σιχασιάς,
έφτυσε προς το μέρος του ξαπλωμένου,
πέταξε το πορτοφόλι δίπλα του. Με προσοχή
τον ξαναγύρισε μπρούμυτα και πήρε πάλι
ήσυχος το δρόμο του. Θα είχε ξεμακρύνει
κανένα χιλιόμετρο στην ευθεία, όταν
ξαναέστρεψε το βλέμμα του πίσω . Το
κουφάρι ήταν ακόμα εκεί, μια μουντζούρα
στην άσφαλτο, ένας απροσδιόριστος όγκος
στον απροσμέτρητο κόσμο μας.
Συνεχίζεται
για ψαγμένους
Ας πούμε κάτι χωρίς να αναφερθούμε στους προγόνους [φτάνει πια αυτή η προγονολατρεία!] Δυστυχώς όμως δίχως το παρελθόν δεν υπάρχουμε, είναι απίστευτο αλλά ανήκουμε στο παρελθόν. Το τώρα είναι ελάχιστο και το μέλλον αόρατο. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Άλλο το να φαντάζεσαι κι άλλο να το έχεις ζήσει. Όμως, πάντα οι άνθρωποι θεωρούσαν αυτό που ζούσαν πως ήταν το κορύφωμα του ανθρώπινου πολιτισμού και πως ήταν τυχεροί που το ζούσαν! Το 1910 ο Μαρκ Τουέιν αναφωνούσε πως ότι συνέβαινε τότε με την βιομηχανική επανάσταση ήταν το κορυφαίο επίτευγμα του ανθρώπου. Φανταστείτε να ζούσε το σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη και όλες τις ανακαλύψεις μας, τι θα αναφωνούσε.
Βγαίνει, λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα πως πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως αυτό που συνέβηκε στην εποχή του, πως ήταν το ακατόρθωτο.
ΚΛΕΦΤΗς ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ Πέταξα το κουκούτσι απ το παράθυρο στο δρόμο. Κύλησε κάμποσο καθώς το παρατηρούσα, ώσπου σταμάτησε. Εγώ δεν ήθελα...