Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Η ΚΩΛΌΤΣΔΕΠΗ

 

 


Τελευταία ξεχνώ να πάρω μαζί μου το κινητό
κι όταν βγαίνω έξω θυμόμουν πως υπήρχες εσύ για να μου τηλεφωνήσεις
-μύρο και θειάφι έξω απ την πόρτα μας.
το έβαζα μάλιστα στην τσέπη του πουκαμίσου μου
έτσι που να μου χτυπάει την καρδιά
το τρέμουλο των μήλων σου
Αργότερα από σήμερα, θυμόμουν
πως όλο και πιο συχνά ξεχνώ να το πάρω μαζί μου
δε βλέπω το λόγο
αλλά όταν το παίρνω, το βάζω πια στην κωλότσεπη έτσι
που να μπερδευτούν τα πλήκτρα και κάποιος να φαίνεται πως μου τηλεφωνεί
αφού πλέον δεν υπάρχεις εσύ.

 

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026

ΑΝΆΞΙΟΙ 17

 




Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα παίξαν και παίζουν ένα ρόλο κολακευτικό προς τις εκάστοτε εξουσίες. Γλύφουν τις καταστάσεις και δεν υπάρχει γενναία φωνή. Έχω φίλους δημοσιογράφους που θα πειραχτούν πολύ από αυτό που θα πω: Είναι γελοίοι και γλείφτες μιας κάθε φορά καθεστηκυίας τάξης, παίζουν αυτό το παιχνίδι γιατί δεν μπορούν να παίξουν άλλο, φοβούνται και τρέμουν φωνές δυνατές γιατί οι ίδιοι είναι κούφιοι, ρηχοί. Δεν αναγνωρίζουν αξίες, θέλουν δίπλα τους ανθρώπους υποταχτικούς, κίβδηλους και φερέφωνα για να συμφωνούν μαζί τους. Πολλοί απ αυτούς εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα και έκαναν τεράστιες περιουσίες, βίλες, κότερα κλπ. Εν ολίγοις δε σέβομαι την Ελληνική δημοσιογραφία. Απουσιάζουν οι συγγράφεις-δημοσιογράφοι που είχαμε παλαιότερα, που είχαν κάποιο σθένος και όσοι υπάρχουν θάβονται από αυτή τη αθλιότητα του τύπου. Δειλοί και ανθρωπάκια κυκλοφορούν με αμφίεση πνιγμένοι σε ένα σύστημα μισαλλοδοξίας. Αφαιρούν τον λόγο από ανθρώπους που έχουν να πουν κάτι κρατώντας το μικρόφωνο που τους δίνει μια τεράστια εξουσία. Μόλις αντιληφθούν έξυπνο άνθρωπο, ξεσχίζονται να τον εξορίσουν. Μια θλιβερή πραγματικότητα 

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

1954

 

 


Κάπου στα 1954 στον κάμπο της Σκάλας, πέντε-έξι άλογα φορτωμένα με δεμάτια από στάχυα, ανέβαιναν με κόπο την ανηφόρα προς το χωριό Άγριο και ξωπίσω τους έτρεχε η Ανθούλα, γυναίκα γερή και όμορφη, έγκυος, με την κοιλιά φουσκωμένη, ετοιμόγεννη στο έκτο κατά σειρά παιδί της.
Γύρω από τη στια, στο καπνισμένο πέτρινο σπίτι, πέντε γυναίκες και μια μαμή η Δέσπω, αόμματη και πανύψηλη, ξεγέννησαν τη λεχώνα, έκοψαν και έδεσαν τον ομφάλιο λώρο. Όλες οι γυναίκες φορούσαν λευκό κεφαλόδεσμο ενώ οι άντρες περίμεναν έξω από την πόρτα όταν οι γυναίκες άρχισαν το τραγούδι της χαράς για τον ερχομό της νέας ζωής, αυτοί τουναντίον έβαλαν τα κλάματα. Το τραγούδι έλεγε πάνω- κάτω τα ίδια λόγια, με φωνές μακρόσυρτες.
«Δες το παλάτι που χτισε για σένα ο θεός
Δέντρο που γέννησε η μητέρα σου, γιος
που ήρθες στον κόσμο μοναχός
Μα ποτέ δε θα είσαι μόνος.»
Κάτι ανάμεσα από μοιρολόι και μια σονάτα, σε κείνο τον τόπο όλα τα τραγούδια θαρρείς ήταν πένθιμα, σε μι ελάσσονα και οι άντρες σκούπισαν τα δάκρυα, οι μεγάλοι έστριψαν τσιγάρο, άναψαν και ευχήθηκαν στον πατέρα να ζήσει το μωρό και να είναι γερό, τίποτε άλλο, αυτή είναι καλύτερη ευχή. Ήρθαν και τα άλλα παιδιά του χωριού αδέρφια και ξαδέρφια, φίλοι και στάθηκαν παράμερα, μουντζουρωμένα στο γκρίζο φως εκείνου του απογεύματος που γεννήθηκα. Βγήκαν οι γυναίκες, έφεραν σε μικρά ποτήρια, λευκό τσίπουρο, το μωρό έκλαιγε πολύ στην αγκαλιά της μάνας με το κεφάλι του ακουμπησμένο στο άσπρο στήθος της, ενώ η ίδια, έμοιαζε θυμωμένη, που είχε γεννήσει για έκτη φορά.
Η αρχή της ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ. Αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα.
 

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026

ΠΆΕΙ ΤΟ ΚΑΡΠΟΎΖΙ

 



Κάθε Σάββατο έχει λαϊκή στη γειτονιά μου και σήμερα είπα να έβγω για λίγα ψώνια. Κοίταξα την τσέπη μου κάτι φραγκοδίφραγκα κουδούνισαν. Ναι, δεν έφταναν ούτε για αβγά. Τι να κανα; Όμως έπρεπε να ψωνίσω κάτι τι θα έτρωγα όλη τη βδομάδα; Ας πάω, είπα μια βόλτα και βλέπουμε. Έτσι βγήκα στους πάγκους και περιδιάβαινα. Κοίταζα τα φρούτα, τα φασόλια, τις μπάμιες τα ψάρια, όλα τα κοίταζα. Πάρε, πάρε! Φώναζαν οι λαϊκατζήδες. Τι να πάρω, σκεφτόμουν εγώ αφού δεν υπάρχει μία. Πήγα βόλτα μέχρι κάτω, ξαναγύρισα. Σταμάτησα σε έναν που πουλούσε αγγούρια, ντομάτες. Πάρε μάστορα, πάρε αγγούρια Καλυβιώτικα ντομάτες Κορινθίας, ότι πάρεις ένα ευρώ ...;Θα πάρω, κούνησα το κεφάλι μου και διάβασα την πινακίδα που έγραφε τη λαϊκή σοφία, ανάμεσα από αγγουροντοματοπιπεριές: Η γυναίκα όσο θέλει. Ο άντρας όσο μπορεί. Μίμης Χατζής ο του Περικλέους.
-Εσύ είσαι ο του Περικλέους; Τον ρωτώ
-Ολάκερος! Μου γνέφει με περηφάνεια. Δε συμφωνείς αφεντικό;
-Εμένα λες αφεντικό; Κοίταξα γύρω μου
-Εμ ποιον άλλον, φαίνεσαι και έβαζε ντομάτες σε κάποιον περιποιημένο μπουρζουά, με δεμάτινες τσάντες και τα λοιπά.
Καθώς τον παρατηρούσα είδα ένα πενηντάρικο να εξέχει από την τσέπη του. Όπα! Είπα μέσα μου. Σου φεξε Νικόλα και με μια επιδέξια κίνηση που δεν την έπιασε κανείς βούτηξα το πενηντάρικο. Ο μπουρζουάς πλήρωσε από την άλλη τσέπη κι έφυγε ευχαριστημένος σφυρίζοντας ένα παλιό άσμα. Είχε αυτός λεφτά γιατί να μην του το παιρνα; Έτσι ήταν το δίκαιο και πήγα παρακάτω να ψωνίσω, είχα ολόκληρο πενηντάρικο τώρα.
Πήρα απ όλα τα καλά. Πήρα και ψωμί απ το φούρνο, τα πήγα σπίτι μου. Ακούμπησα όλες τις τσάντες χάμω, τις κοίταξα και είδα που δεν είχα πάρει καρπούζι ή πεπόνι τα αγαπημένα μου φρούτα. Έτσι βγήκα πάλι στη λαϊκή κι έπεσα πάνω στο μπουρζουά με τα δερμάτινα και τη λεπτεπίλεπτη φωνή.
-Θα κάνει πολύ ζέστη σήμερα, συγνώμη κύριε που σας σκούντηξα
-Δεν πειράζει, του απάντησα ευγενικά και πήρα δρόμο.
Έφτασα στον καρπουζά στην άλλη γωνία. Βάλε μου, του λέω. Μου το ζυγίζει, πέντε ευρώ λέει και μου το δίνει. Εγώ τον κοιτάζω καλά-καλά, χοντρός μου φάνηκε πολύ κι έτσι βούτηξα την τσάντα με το καρπούζι και το βαλα στα πόδια. Ο χοντρός ξεχύθηκε πίσω μου, εγώ είχα ξεμακρύνει τρέχοντας καμιά δεκαριά μέτρα, κάποιοι προσπάθησαν να με συγκρατήσουν, πιάστε τον! Ούρλιαζε ο καρπουζάς αλλά εγώ σβέλτος καθώς είμαι κατάφερα να την κοπανήσω. Ουφ! Έφτασα στο σπίτι, αφουγκραστηκα, κανείς δε με κυνηγούσε πια. Μπήκα καταιδρωμένος κι έπεσα στον καναπέ. Ουφ! Ανάσανα πάλι. Άλλη μια δύσκολη μέρα είχε περάσει.

ΟΙ ΤΟΊΧΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ [ΤΟ ΒΡΏΜΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΊΟ]

  


 

ΟΙ ΤΟΊΧΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ. Δε θέλω ν ακούω αηδίες πως στον Βαναμουριά των Εξαρχείων άρεσε η ζωή και η δουλειά του-δεν ξέρει να λέει ούτε τ όνομα του, κυνηγούσε τους φτωχούς δεν ήθελε φτωχούς πελάτες, έβαζε στο τσίπουρο πάντα τον ίδιο μεζέ, δεν κέρασε ποτέ έναν άνθρωπο. Σ αυτή την τουαλέτα του 1800 απορώ πως κατουρούσαν οι γυναίκες! Υπόγειες ψευτοκουλτούρες και στο κάτω της γραφής γιατί δεν νοικιάζει δίπλα έναν χώρο για να μεταφέρει το "φοβερό" καφενείο του; Ελάχιστοι θαμώνες απ αυτούς που σύχναζαν εκεί άξιζαν μιας ιδιαίτερης μνείας Αφού πήγαινε εκεί και ο Μάνος Στεφανίδης...ο μεγάλος κριτικός τεχνών καλέ! [αυτός ο Τζεβές ο Βάνας, κληρονόμησε όντως μια μεριά και θα μπορούσε να προσφέρει κάτι αλλά άμα είσαι καρμίρης και κούφιος τι να πεις;] ΛΥΠΆΜΑΙ ΠΟΥ ΈΔΙΝΑ ΤΑ ΛΕΦΤΆ ΜΟΥ ΣΕ ΈΝΑΝ ΤΈΤΟΙΟ ΤΎΠΟ. Πήγαινα εκεί προς χάριν κάποιων φίλων, Σταματόπουλος, Ζαρκάδας, Μπατής, και μια μέρα ο Βάνας μου είπε, επειδή έπινα μόνο ένα μπουκάλι νερό πως δε γίνεται να πιάνω ένα τραπέζι μόνο με το νερό κι ενώ το καφενείο ήταν άδειο! Μια άλλη φορά, τότε με τις μάσκες, με απείλησε πως θα καλούσε την Αστυνομία επειδή δεν φορούσα μάσκα! ενώ έπινα ένα τσίπουρο στα όρθια! Δεν ήθελα να μιλήσω γι αυτή την ιστορία αλλά ρε γαμώτο με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό και θλίβομαι όταν ακούω και διαβάζω τόσες ανοησίες για το "περίφημο" καφενείο!

 
 
 [ΜΕΡΙΚΈς ΣΩΣΤΈς ΕΚΤΙΜΉΣΕΙς ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΜΕ ΣΩΣΤΉ ΝΌΗΣΗ.]
 
 
Η χαμηλή βαθμολογία προκύπτει απ την απαράδεκτη στάση του ηλικιωμένου σερβιτόρου (με τα γυαλιά) ο οποίος εξ αρχής δεν είχε τον ανάλογο τρόπο να υποδεχτεί άνθρωπο στο μαγαζί. Χρέωσε 6,5€ για μια μπύρα και ένα πιατάκι με δείγμα από τσιμπολόγημα που δεν δικαιολογουσε καθόλου το υπέρογκο πόσο. Όλη αυτή η φήμη λόγω παλαιότητας και ιστορικότητας του μαγαζιού δεν ταιριάζει καθόλου με το πετσόκομμα στις τιμές και ότι προσφέρει το μαγαζί. Η εμπειρία ολοκληρώθηκε τη στιγμή της πληρωμής που ζήτησα να πληρώσω με κάρτα και με απίστευτη κουτοπονηριά μου τσαμπουνησε ο ίδιος κύριος οτι δεν λειτουργεί το pos απ το πρωί και οτι ξέχασε να μου το πει. Με αυτά τα τερτίπια φυσικά και δεν αξίζει να το επισκεφτείς.
 
Δυστυχώς υπήρξα άλλο ένα «θύμα» που ο «κύριος με τα γυαλιά» μιας και έξω ήταν γεμάτο, δεν θέλησε να μας φιλοξενήσει ελάχιστα για λίγο στον εσωτερικό χώρο έως να αδειάσει κάτι έξω, με το μικρό μας σκυλάκι. Απορώ πως είναι δυνατόν τέτοιου είδους μαγαζιά, σε τέτοια περιοχή να τραβάνε. Πολύ κρίμα γιατί είχα διαβάσει τα καλύτερα… 

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

ΤΑ ΡΟΎΧΑ ΠΟΥ ΦΟΡΏ

 

 


Δε μ αρέσουν τα ρούχα που φορώ
πέρυσι πάλι τα ίδια φορούσα. [έντυνα]
-ίσως γι αυτό δε μου αρέσουν
το χρώμα του σακακιού μου
δε μοιάζει αυτό του παντελονιού
ήμουν πάντα της φτώχειας και του σαλονιού
Υποκρισίας ενδ-ιμάτιον.
Δε μ αρέσουν τα ρούχα που φορώ
Φέτος, πάλι τα ίδια θα φορώ. [ντύνω τον εαυτό μου.]
Ένα πράσινο όμως πουκάμισο
που θ αφήνει ανοιχτό
το αγέρωχο στήθος μου
θα μου πήγαινε
Θα πήγαινα μ αυτό στις κηδείες
γνωστών καλοντυμένων
και θ άφηνα στο μάρμαρο
μια ετικέτα.
Ύστερα και στις γιορτές
μ αυτό θα πήγαινα το νόημα.
Δε μ αρέσει το από μέσα
που φορούν.
Το μέσα απ το πουκάμισο.
 

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΑ ΣΑΔΙΣΤΙΚΉ ΕΠΑΝΆΛΗΨΗ

 


Δεν υπάρχει κάτι μοναδικό στην ανθρώπινη ζωή-όλα είναι μια σαδιστική επανάληψη. Σήμερα κερδίζω εγώ, αύριο χάνεις εσύ. Στην πραγματικότητα χαμένος πάντα μέσα σε μια δίνη καταστάσεων, η ιστορία αποδεικνύει την επαναλαμβανόμενη κίνηση του εκκρεμές, κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη μέγγενη. Το σφίξιμο είναι αργό, βασανιστικό, το καταλαβαίνεις αρκετά μεγάλος για να σοφιστείς πως να προλάβεις να ξεγελάσεις την ύπαρξη, για να ξεγελάσεις τον μεγάλο νικητή που είναι ο θάνατος μιας παράξενης ουτοπίας: πως είναι δυνατόν να ζεις για πάντα; ο τρόπος μιας καθημερινής πραγματικότητας που την μεγαλώνουν τα γεγονότα, ένας σκύλος έφαγε έναν άνθρωπο, μια κότα γέννησε ένα αυγό, ο Αντεντοκούμπο ανανέωσε το συμβόλαιο του έναντι πεντακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων, κάποιος φτωχός ποιητής αυτοκτόνησε. Βέβαια, όλα αυτά για να τα καταλάβεις είναι απεριόριστα δύσκολο, οι περισσότεροι των ανθρώπων αντιλαμβάνονται μόνο μια κίνηση: πως υπάρχουν για να βγάζουν χρήματα, να παράγουν δηλαδή μια ενέργεια εργοστασίου, ενός φουγάρου εργοταξίου που όταν κινδυνεύουν να πεθάνουν θυμούνται πως αυτό ρυπαίνει το περιβάλλον. Υποστηρίζω πως η ύπαρξη είναι τρομακτικά αδύναμη, μέσα σ έναν τόσο ανόητο κόσμο. 

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026

ΕΊΣΤΕ ΚΟΡΌΙΔΑ ΌΛΟΙ 2

 


Η ζωή μας είναι σαν να κατεβαίνεις στο σκοτάδι μια σκάλα και νομίζεις πως έχει ένα ακόμα σκαλί.  

 


Είστε κορόιδα όλοι, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλάδα. Οι νόμοι καταστρατηγούνται ανάλογα της μιας ή της άλλης ολιγαρχίας που διοικείται από εξωτερικούς παράγοντες. Τα πρόσωπα της φτηνής εξουσίας τύπου Τσίπρα, Καραμανλή κλπ, διοχετεύουν αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης με γνώμονα την επιδίωξη να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Κανένα ενδιαφέρον δεν έχει ποιος θα διαχειρίζεται το τηλεοπτικό μενού, τα πρόσωπα ούτως ή άλλως θα είναι περίπου τα ίδια. Εδώ ο κόσμος καίγεται και η μαϊμού χαϊδεύεται. Ας αφήσουν ελεύθερη την διεκδίκηση των μέσων ενημέρωσης όπως μπορεί να λειτουργήσει η αγορά χωρίς να θεωρούν αυτό το μεγαλύτερο γεγονός που απασχολεί τον Ελληνικό λαό. Προς το παρόν δε φαίνεται κανένα φίμωμα του τύπου, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες, το διαδίκτυο λειτουργούν και ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει τη μπούρδα του. Το πρόβλημα του Ελληνικού κόσμου είναι αλλού. Μην είστε κορόιδα, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλαδίτσα. 

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΌ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑΣ!

 


 

 Όποιος λέει πως ότι κάνει, το κάνει για το καλό της ανθρωπότητας, τι είναι;

 


Δε θέλω να γίνω το θύμα μιας ηλίθιας κοινωνίας αλλά όπως φαίνεται έχω γίνει. 


 

Δεν μπορείς να απέχεις απ την κοινωνία-πρέπει να είσαι μέρος ενός ενεργού συνόλου. 

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

ΣΤΗΜΈΝΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ Η ΖΩΉ ΜΑΣ

 

 


ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΧΡΩΜΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΣΚΑΤΑ..
[λίγο παλιό αλλά και σήμερα ισχύει]
Ιστορικά, έχει αποδειχτεί περίτρανα, πως σ΄αυτό τον τόπο, τα πάντα είναι ξεπουλημένα. Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο και λυπάμαι πολύ που χρειάστηκα πενήντα χρόνια για να το καταλάβω και είμαι σίγουρος πως πολλοί από σας θα συμφωνούν σ αυτό, αλλά και στο άλλο, πως οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Είναι τόσο πρόστυχη η κίνηση των πολίτικων μας ανά τους αιώνας που δεν είναι δυνατόν ν αλλάξει τώρα. Και για πιο λόγο άλλωστε; Το μόνο που τους ενδιαφέρει, όλους, μηδενός εξαιρουμένου, είναι η μάσα και η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος.[Ποιου δημόσιου, δηλαδή, του δανειστικού χρήματος.Τίποτε άλλο. Έτσι, η ψεύτικη εξουσία που έχουν τα κόμματα στην Ελλάδα, δεν έχει χρώμα. Έχει μόνο ένα όνομα: Το χρήμα και η δολιότητα ν αποκτηθεί με οιονδήποτε τρόπο. Πρόκειται περί αισχρότατης ιδιότητας, όλων των πολιτικών, μηδέ εξαιρουμένων της Δεξιάς, της Αριστεράς, των ανεξαρτήτων. Τα ιστορικά παραδείγματα, γι αυτό μου το πόρισμα, είναι άπειρα. Στέκομαι για λίγο στην λεγόμενη"αποστασία" του 1965. Γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης. "Η ταρίφα της εξαγοράς των βουλευτών της Ένωσης Κέντρου, ήταν εκατό με διακόσιες χιλιάδες δολάρια. Τσάμπα πράγμα δηλαδή, αν λογαριάσεις τα οφέλη της ολιγαρχίας από τη"Δημοκρατία" που επρόκειτο ν αγοραστεί στην κυριολεξία..Οι επιτελείς του σχεδίου της αποστασίας, ο Χοϊδάς από την πλευρά των ανακτόρων και ο Μητσοτάκης απ την μεριά του Κέντρου." Σήμερα η κατάσταση δεν έχει διορθωθεί καθόλου. Μάλλον έχει χειροτερεύσει. Το Παπανδρέικο εμφανίζεται στην πολίτικη σκηνή την δεκαετία του 40. Ήδη, άρχει σ αυτή την χώρα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εβδομήντα χρόνια.Το Σαμαράδικο τώρα αρχίζει. Δε θέλω να παραστήσω τον προφήτη, ίσα-ίσα δε μου αρέσουν καθόλου, οι προφητείες, αλλά τα πράγματα δείχνουν καθαρά πως δεν έχουν άλλη λύση στην παρούσα φάση. Παπανδρέου και Σαμαράς θα δεχτούν να σχηματίσουν κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές. Τι παρασκηνιακές ίντριγκες, τι μυστικές συγκεντρώσεις και πόσες είναι οι μεταξύ τους κωλιές, είναι αδύνατο να τις συλλάβει ανθρώπινος νους. Τη μια ο ένας δεν θέλει τον άλλον και αμέσως την επόμενη συναινεί. Την επόμενη, αυτός συνεργάζεται με αυτόν που μισεί. Εδώ, τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού τον Ανδρέα Παπανδρέου τον έφερε στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τον όρισε οικονομικό σύμβουλο στην εθνική τράπεζα! Κι ο κοσμάκης συνεχίζει να τσακώνεται γι αυτό το μπάχαλο, συνεχίζει να πιστεύει πως στις επόμενες εκλογές όλα θ αλλάξουν. [Στην Ελλάδα, μόλις δεν έχουμε τι να κάνουμε, διενεργούμε εκλογές.] Γιατί ο κοσμάκης αγαπάει την πατρίδα. Και το πρόβλημα της αγάπης για την πατρίδα είναι της μάζας. Ποτέ της αρχής.
[από τα Δοκίμια μου]

 

ΣΤΟ ΒΆΘΟΣ ΤΗΣ ΔΎΣΗΣ

 


Ήταν ένας μακρύς δρόμος στην Αριζόνα ή την Αμαλιάδα. Ξεκινούσε από ένα ύψωμα, έκανε μια μεγάλη καμπύλη, ίσιωνε στην άγονη σαβάνα, χανόταν στο βάθος της Δύσης, καθώς στένευε εντυπωσιακά, με προοπτική. Ψυχή δε φαινόταν πουθενά, άκρα ησυχία ενός πρωινού που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο, το άνυδρο τοπίο, οι γκρίζοι βράχοι, ακούνητες σκιές ακολουθούσαν το μάτι και ούτε τα βήματα του μοναχικού διαβάτη που βάδιζε στην άσφαλτο δεν έσπαζαν την απόλυτη ησυχία. Δε φορούσε παπούτσια; ή τα είχε καλύψει με πανιά; Ποιον φοβόταν σε τούτη την ερημιά; Ήταν ένας άνθρωπος μέσης ηλικίας με γένια και μαλλιά μεγάλα, άπλυτος, κακοντυμένος, νηστικός. Πόσες μέρες θα είχε να φάει; κι έπειτα; δεν τον ένοιαζε καθόλου ή δεν έμοιαζε να τον νοιάζει. Αυτός κάπου πήγαινε, είχε τον προορισμό του, που μπορεί να ήταν ένα μυστικό αφού σε κανέναν δεν είχε πει που πήγαινε. Σταμάτησε λίγο στην κατηφόρα, έβαλε το χέρι του αντήλιο, έψαξε πέρα μακριά στο βάθος του δρόμου, προσπαθώντας ν ανακαλύψει κάτι. Η αγωνία ζωγραφίστηκε στις ρυτίδες του. Δεν μπορεί; κάπου εκεί έπρεπε να βρίσκεται αυτό που έψαχνε δε χάνονται τόσο εύκολα οι άνθρωποι, έστω κι αν οι δρόμοι είναι τόσο μεγάλοι. Ξαναπήρε τα βήματα του σαν Ινδιάνος- ή μήπως ήταν ;- χωρίς να σκέφτεται τίποτε πια. Τι χρειαζόταν οι σκέψεις στην ερημιά;
Θα είχε φτάσει στη μέση του δρόμου και είδε λίγο πιο μακριά του έναν όγκο που έμοιαζε με ανθρώπινο κουφάρι ξαπλωμένο μπρούμυτα καταμεσής στην άσφαλτο. Πλησίασε γοργά προς τα κει, του φάνηκε σαν πεθαμένος, δεν σάλευε καθόλου, μπορεί και κοιμισμένος αλλά στη μέση του δρόμου; Κοιμούνται οι άνθρωποι καταμεσής στην άσφαλτο; Δεν κοιμούνται αλλά να που ετούτος βρισκόταν εκεί, λίγο μακριά του ακόμα κι έμοιαζε όντως να κοιμάται. Έφτασε ακριβώς από πάνω του, τον παρατήρησε όπως ήταν μπρούμυτα, τον γύρισε με το πόδι ανάσκελα. Φορούσε ένα κουστούμι ακριβό, μια γραβάτα πιο ακριβή, σφιχτή στο κολάρο του άσπρου πουκάμισου. Τα μάτια του ήταν κλειστά, τα μέλη του παραδομένα, χαλαρά αλλά δεν είχε την όψη του νεκρού. Ο διαβάτης έσκυψε, ακούμπησε το αυτί του στο μέρος της καρδιάς. Τίποτε. Τι τον ένοιαζε αυτόν; μπορεί να ήταν και νεκρός. Με αργές κινήσεις, έψαξε τις τσέπες του σακακιού, βρήκε το πορτοφόλι του. Ανασηκώθηκε, το άνοιξε, μερικά κέρματα, έπεσαν στο έδαφος, κύλισαν την κατηφόρα, τίποτε άλλο. Με βιαστικές κινήσεις τα πρόλαβε, τα πάτησε με το πέλμα του, τα μάζεψε, στην αγκαλιά του,- θα του ήταν χρήσιμα, πάντα τα χρήματα είναι πιο χρήσιμα από τους πεθαμένους. Τα έβαλε στην δικιά του τσέπη, έκανε μια γκριμάτσα σιχασιάς, έφτυσε προς το μέρος του ξαπλωμένου, πέταξε το πορτοφόλι δίπλα του. Με προσοχή τον ξαναγύρισε μπρούμυτα και πήρε πάλι ήσυχος το δρόμο του. Θα είχε ξεμακρύνει κανένα χιλιόμετρο στην ευθεία, όταν ξαναέστρεψε το βλέμμα του πίσω . Το κουφάρι ήταν ακόμα εκεί, μια μουντζούρα στην άσφαλτο, ένας απροσδιόριστος όγκος στον απροσμέτρητο κόσμο μας.

Συνεχίζεται


Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

ΠΡΙΟΝΟΚΌΦΤΗΣ...18

 για ψαγμένους 


Ότι ο Αλέξανδρος σκότωσε τον Κλείτο κανείς δεν το αμφισβητεί.
-Να ο Κλείτος Αλέξανδρε κι αυτός σκοτώνοντας τον, γύρισε σε δυο Έλληνες και είπε: δε νιώθετε σαν ημίθεοι ανάμεσα σε χτήνοι; Όταν συνήλθε ένιωσε τρομερές τύψεις όπως εμείς που δεν ήμασταν ποτέ βασιλιάδες.
 
 

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

ΠΡΟΒΟΚΆΤΣΙΑ 234

 


-Προβοκάτσια, ξέρεις τι είναι ρε; μου λέει.
-Ε, χμ, ναι κάτι ξέρω, λέω.
-Προβοκάτσια είναι πολιτικός και στρατιωτικός όρος..
-Δεν είναι βίαιη, προκλητική και δόλια ενέργεια;
Με κοιτάει με μισό μάτι.
-Είναι Λατινογενής όρος και προσβλέπει στην σύγχυση, στη βία, απέναντι σε πρόσωπα, ομάδες, συγκεκριμένο κοινωνικό σύνολο.
-Φτάνει ρε μαλάκα, του λέω. Μη με γεμίζεις μύγες. Εγώ ξέρω πως η προβοκάτσια αποσκοπεί στον κοινωνικό αποπροσανατολισμό. Αυτό ξέρω. Δεν είναι αλήθεια;
-Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά πρέπει να ξέρεις πως οι προβοκάτορες δημιουργούν ψευδείς ειδήσεις, υιοθετούν απόψεις με στόχο να πλήξουν, να βλάψουν, να εκδικηθούν.
-Ποιους να εκδικηθούν;
-Τους αντιπάλους, συνεχίζει απτόητος ο μαλάκας. [σηκώνει το πρόσωπο στον ουρανό] Το ισχυρότερο όπλο της μαχητικής προπαγάνδας είναι η προβοκάτσια που μπορεί να επηρεάσει την ψυχολογία της μάζας και να την οδηγήσει σε overkill..
-Ε, σιγά ρε! Όουπ, πήρες φόρα. Τι είναι αυτό το οβερ.. πως το πες;
-Τι να σου πω, ρε που είσαι όρνιο! με κοιτάζει με οίκτο. Ούτε Αγγλικά δεν ξέρεις ρε κακομοίρη που τα μιλάει και η κουτσή Μαριώ.
-Ποια είναι αυτή; τον μπερδεύω,
-Η Μαριώ; συνέρχεται. Άσε με ρε να σου εξηγήσω. Λοιπόν οβερκιλλ είναι η βίαιη δράση που μπορεί να καταστεί επικίνδυνη σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που διανύουμε τώρα.
-Χτες δηλαδή έγινε προβοκάτσια;
-Εμ τι θες να έγινε; με κοιτάζει αφ υψηλού υπεροπτικά. Σίγουρο, εκατό τοις εκατό. Μπάτσοι ντυμένοι κουκουλοφόροι δημιούργησαν αυτό που είδατε, με σκοπό να διαλύσουν τους αγανακτισμένους. Την μάζα. Σ αυτή που ανήκεις και συ.
-Είμαι μάζα εγώ;
-Ε, τι είσαι! [με κοιτάζει με σιχασιά]
-Και το κράτος; Το κράτος μου δεν με προστατεύει; Δηλαδή το κράτος η επίσημη Ελλάδα χτες, θες να πεις η κυβέρνηση ο Τσίπρας και λοιποί έδωσαν τέτοιες εντολές; Μα αυτό δεν είναι κράτος.
-Κάνεις λάθος. Αυτό είναι το κράτος. όπως όλα σου τα μάθανε στραβά, έτσι έμαθες κι αυτό. Μπούφος γεννήθηκες κορυδαλλός θα πεθάνεις.
-Γιατί Κορυδαλλός παρακαλώ;
-Είπα εγώ Κορυδαλλό;
-Τώρα δεν είπες;
-Ε, ναι, εκεί πρέπει να τους πάνε όλους αυτούς. Στον Κορυδαλλό. Όλους και προπάντων τους προβοκάτορες.
-Δηλαδή ο ένας στους δυο έλληνες είναι προβοκάτορας; ρωτάω γελώντας
-Ναι ρε τι γελάς; Ο ένας στου δύο. Εσύ κι εγώ.
-Μα εγώ είμαι ο εαυτό σου. Το μέσα σου. Δεν είμαστε δυο.
-Δυο είμαστε μη γελιέσαι. Γι αυτό έχουμε διχογνωμία και δεν συμφωνούμε ποτέ σαν λαός. Δεν συμφωνούμε ούτε με τον εαυτό μας

ΕΘΝΙΚΌΣ ΉΡΩΑΣ

 


-Ρε μαλάκα, μου λέει ο άλλος. Νιώθω αηδία και βαρεμάρα.
-Γράψε ένα τραγούδι, τον κοιτάζω με υψηλή ματιά
-Είσαι μαλάκας, τι να σου πω, έχεις ακούσει το τραγούδι των Πυξ Λαξ;
-Όχι του απαντώ. Έπρεπε;
-Χάνεις.
-Τι; λάδια; κοιτάζω γύρω μου.
-Παραείσαι μαλάκας! με υποτιμάει.
-Γιατί ρε φίλε; διαμαρτύρομαι ο μαλάκας
-Μη φωνάζεις, μου λέει. Εδώ μαλάκας είναι ο Πρέκας, ο Λαζόπουλος, ο Άδωνις, ο Βελόπουλος, ο Θεοδωράκης ...
-Τόσοι πολλοί; απορώ. Εγώ αυτούς τους έχω για Εθνικούς σωτήρες.
-Χαχα! σκάει στα γέλια. Δε φτάνει που είσαι μαλάκας, είσαι και νούμερο. Αλλά τέτοιος μαλάκας που είσαι τι να σου πω. Η μεγαλύτερη μαλάκω της Ελλάδας ξέρεις ποια είναι; με ρωτάει,
-Η Ήρα; τον αντιρωτώ κι ανοίγει το βλέμμα του.
-Όχι, απαντάει παρ ότι σε βρίσκω ψιλοδιαβασμένο, σου λέω όχι. Η μεγαλύτερη μαλάκω όλων των εποχών στην Ελλάδα είναι η Λιάνα η Κανέλλη.
-Τι λες; τον κοιτάζω με θαυμασμό. Για τη Μπουμπουλίνα τι γνώμη έχεις;
-Αυτή ήταν ψωλομαζώχτρα, άσχημη, κοντή και κακιασμένη, μου απαντάει.
-Μα, ήταν Εθνική ηρωίδα! τολμάω.
-Γιατί άμα είσαι Εθνικός Ήρωας απαγορεύεται να είσαι μαλάκας;
-Α, εσύ βρίζεις τα πάντα, πάω να φύγω γιατί φοβάμαι μη με κλείσουν μέσα.
-Μη φοβάσαι, με κοιτάζει πιο υποτιμητικά. Εσύ είσαι πολύ μικρός μαλάκας για να ασχοληθούν μαζί σου.

 

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

Η ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΗ ΠΡΌΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑΣ ΕΊΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΉ;

 

 


 Ας πούμε κάτι χωρίς να αναφερθούμε στους προγόνους [φτάνει πια αυτή η προγονολατρεία!] Δυστυχώς όμως δίχως το παρελθόν δεν υπάρχουμε, είναι απίστευτο αλλά ανήκουμε στο παρελθόν. Το τώρα είναι ελάχιστο και το μέλλον αόρατο. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Άλλο το να φαντάζεσαι κι άλλο να το έχεις ζήσει. Όμως, πάντα οι άνθρωποι θεωρούσαν αυτό που ζούσαν πως ήταν το κορύφωμα του ανθρώπινου πολιτισμού και πως ήταν τυχεροί που το ζούσαν! Το 1910 ο Μαρκ Τουέιν αναφωνούσε πως ότι συνέβαινε τότε με την βιομηχανική επανάσταση ήταν το κορυφαίο επίτευγμα του ανθρώπου. Φανταστείτε να ζούσε το σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη και όλες τις ανακαλύψεις μας, τι θα αναφωνούσε.
Βγαίνει, λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα πως πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως αυτό που συνέβηκε στην εποχή του, πως ήταν το ακατόρθωτο.

ΚΛΕΦΤΗς ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ 2

    ΚΛΕΦΤΗς ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ Πέταξα το κουκούτσι απ το παράθυρο στο δρόμο.  Κύλησε κάμποσο καθώς το παρατηρούσα, ώσπου σταμάτησε.  Εγώ δεν ήθελα...