Κάπου στα 1954 στον κάμπο της Σκάλας, πέντε-έξι άλογα φορτωμένα με δεμάτια από στάχυα, ανέβαιναν με κόπο την ανηφόρα προς το χωριό Άγριο και ξωπίσω τους έτρεχε η Ανθούλα, γυναίκα γερή και όμορφη, έγκυος, με την κοιλιά φουσκωμένη, ετοιμόγεννη στο έκτο κατά σειρά παιδί της.
Γύρω από τη στια, στο καπνισμένο πέτρινο σπίτι, πέντε γυναίκες και μια μαμή η Δέσπω, αόμματη και πανύψηλη, ξεγέννησαν τη λεχώνα, έκοψαν και έδεσαν τον ομφάλιο λώρο. Όλες οι γυναίκες φορούσαν λευκό κεφαλόδεσμο ενώ οι άντρες περίμεναν έξω από την πόρτα όταν οι γυναίκες άρχισαν το τραγούδι της χαράς για τον ερχομό της νέας ζωής, αυτοί τουναντίον έβαλαν τα κλάματα. Το τραγούδι έλεγε πάνω- κάτω τα ίδια λόγια, με φωνές μακρόσυρτες.
«Δες το παλάτι που χτισε για σένα ο θεός
Δέντρο που γέννησε η μητέρα σου, γιος
που ήρθες στον κόσμο μοναχός
Μα ποτέ δε θα είσαι μόνος.»
Κάτι ανάμεσα από μοιρολόι και μια σονάτα, σε κείνο τον τόπο όλα τα τραγούδια θαρρείς ήταν πένθιμα, σε μι ελάσσονα και οι άντρες σκούπισαν τα δάκρυα, οι μεγάλοι έστριψαν τσιγάρο, άναψαν και ευχήθηκαν στον πατέρα να ζήσει το μωρό και να είναι γερό, τίποτε άλλο, αυτή είναι καλύτερη ευχή. Ήρθαν και τα άλλα παιδιά του χωριού αδέρφια και ξαδέρφια, φίλοι και στάθηκαν παράμερα, μουντζουρωμένα στο γκρίζο φως εκείνου του απογεύματος που γεννήθηκα. Βγήκαν οι γυναίκες, έφεραν σε μικρά ποτήρια, λευκό τσίπουρο, το μωρό έκλαιγε πολύ στην αγκαλιά της μάνας με το κεφάλι του ακουμπησμένο στο άσπρο στήθος της, ενώ η ίδια, έμοιαζε θυμωμένη, που είχε γεννήσει για έκτη φορά.
Η αρχή της ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ. Αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου