Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026
ΠΆΕΙ ΤΟ ΚΑΡΠΟΎΖΙ
ΟΙ ΤΟΊΧΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ [ΤΟ ΒΡΏΜΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΊΟ]
ΟΙ ΤΟΊΧΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ. Δε θέλω ν ακούω αηδίες πως στον Βαναμουριά των Εξαρχείων άρεσε η ζωή και η δουλειά του-δεν ξέρει να λέει ούτε τ όνομα του, κυνηγούσε τους φτωχούς δεν ήθελε φτωχούς πελάτες, έβαζε στο τσίπουρο πάντα τον ίδιο μεζέ, δεν κέρασε ποτέ έναν άνθρωπο. Σ αυτή την τουαλέτα του 1800 απορώ πως κατουρούσαν οι γυναίκες! Υπόγειες ψευτοκουλτούρες και στο κάτω της γραφής γιατί δεν νοικιάζει δίπλα έναν χώρο για να μεταφέρει το "φοβερό" καφενείο του; Ελάχιστοι θαμώνες απ αυτούς που σύχναζαν εκεί άξιζαν μιας ιδιαίτερης μνείας Αφού πήγαινε εκεί και ο Μάνος Στεφανίδης...ο μεγάλος κριτικός τεχνών καλέ! [αυτός ο Τζεβές ο Βάνας, κληρονόμησε όντως μια μεριά και θα μπορούσε να προσφέρει κάτι αλλά άμα είσαι καρμίρης και κούφιος τι να πεις;] ΛΥΠΆΜΑΙ ΠΟΥ ΈΔΙΝΑ ΤΑ ΛΕΦΤΆ ΜΟΥ ΣΕ ΈΝΑΝ ΤΈΤΟΙΟ ΤΎΠΟ. Πήγαινα εκεί προς χάριν κάποιων φίλων, Σταματόπουλος, Ζαρκάδας, Μπατής, και μια μέρα ο Βάνας μου είπε, επειδή έπινα μόνο ένα μπουκάλι νερό πως δε γίνεται να πιάνω ένα τραπέζι μόνο με το νερό κι ενώ το καφενείο ήταν άδειο! Μια άλλη φορά, τότε με τις μάσκες, με απείλησε πως θα καλούσε την Αστυνομία επειδή δεν φορούσα μάσκα! ενώ έπινα ένα τσίπουρο στα όρθια! Δεν ήθελα να μιλήσω γι αυτή την ιστορία αλλά ρε γαμώτο με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό και θλίβομαι όταν ακούω και διαβάζω τόσες ανοησίες για το "περίφημο" καφενείο!
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026
ΤΑ ΡΟΎΧΑ ΠΟΥ ΦΟΡΏ
Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026
ΜΙΑ ΣΑΔΙΣΤΙΚΉ ΕΠΑΝΆΛΗΨΗ
Δεν υπάρχει κάτι μοναδικό στην ανθρώπινη ζωή-όλα είναι μια σαδιστική επανάληψη. Σήμερα κερδίζω εγώ, αύριο χάνεις εσύ. Στην πραγματικότητα χαμένος πάντα μέσα σε μια δίνη καταστάσεων, η ιστορία αποδεικνύει την επαναλαμβανόμενη κίνηση του εκκρεμές, κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη μέγγενη. Το σφίξιμο είναι αργό, βασανιστικό, το καταλαβαίνεις αρκετά μεγάλος για να σοφιστείς πως να προλάβεις να ξεγελάσεις την ύπαρξη, για να ξεγελάσεις τον μεγάλο νικητή που είναι ο θάνατος μιας παράξενης ουτοπίας: πως είναι δυνατόν να ζεις για πάντα; ο τρόπος μιας καθημερινής πραγματικότητας που την μεγαλώνουν τα γεγονότα, ένας σκύλος έφαγε έναν άνθρωπο, μια κότα γέννησε ένα αυγό, ο Αντεντοκούμπο ανανέωσε το συμβόλαιο του έναντι πεντακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων, κάποιος φτωχός ποιητής αυτοκτόνησε. Βέβαια, όλα αυτά για να τα καταλάβεις είναι απεριόριστα δύσκολο, οι περισσότεροι των ανθρώπων αντιλαμβάνονται μόνο μια κίνηση: πως υπάρχουν για να βγάζουν χρήματα, να παράγουν δηλαδή μια ενέργεια εργοστασίου, ενός φουγάρου εργοταξίου που όταν κινδυνεύουν να πεθάνουν θυμούνται πως αυτό ρυπαίνει το περιβάλλον. Υποστηρίζω πως η ύπαρξη είναι τρομακτικά αδύναμη, μέσα σ έναν τόσο ανόητο κόσμο.
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026
ΕΊΣΤΕ ΚΟΡΌΙΔΑ ΌΛΟΙ 2
Η ζωή μας είναι σαν να κατεβαίνεις στο σκοτάδι μια σκάλα και νομίζεις πως έχει ένα ακόμα σκαλί.
Είστε κορόιδα όλοι, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλάδα. Οι νόμοι καταστρατηγούνται ανάλογα της μιας ή της άλλης ολιγαρχίας που διοικείται από εξωτερικούς παράγοντες. Τα πρόσωπα της φτηνής εξουσίας τύπου Τσίπρα, Καραμανλή κλπ, διοχετεύουν αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης με γνώμονα την επιδίωξη να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Κανένα ενδιαφέρον δεν έχει ποιος θα διαχειρίζεται το τηλεοπτικό μενού, τα πρόσωπα ούτως ή άλλως θα είναι περίπου τα ίδια. Εδώ ο κόσμος καίγεται και η μαϊμού χαϊδεύεται. Ας αφήσουν ελεύθερη την διεκδίκηση των μέσων ενημέρωσης όπως μπορεί να λειτουργήσει η αγορά χωρίς να θεωρούν αυτό το μεγαλύτερο γεγονός που απασχολεί τον Ελληνικό λαό. Προς το παρόν δε φαίνεται κανένα φίμωμα του τύπου, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες, το διαδίκτυο λειτουργούν και ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει τη μπούρδα του. Το πρόβλημα του Ελληνικού κόσμου είναι αλλού. Μην είστε κορόιδα, δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλαδίτσα.
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026
ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΌ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑΣ!
Όποιος λέει πως ότι κάνει, το κάνει για το καλό της ανθρωπότητας, τι είναι;
Δε θέλω να γίνω το θύμα μιας ηλίθιας κοινωνίας αλλά όπως φαίνεται έχω γίνει.
Δεν μπορείς να απέχεις απ την κοινωνία-πρέπει να είσαι μέρος ενός ενεργού συνόλου.
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026
ΣΤΗΜΈΝΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ Η ΖΩΉ ΜΑΣ
ΣΤΟ ΒΆΘΟΣ ΤΗΣ ΔΎΣΗΣ
Ήταν
ένας μακρύς δρόμος στην Αριζόνα ή την
Αμαλιάδα. Ξεκινούσε από ένα ύψωμα, έκανε
μια μεγάλη καμπύλη, ίσιωνε στην άγονη
σαβάνα, χανόταν στο βάθος της Δύσης,
καθώς στένευε εντυπωσιακά, με προοπτική.
Ψυχή δε φαινόταν πουθενά, άκρα ησυχία
ενός πρωινού που δεν έμοιαζε με κανένα
άλλο, το άνυδρο τοπίο, οι γκρίζοι βράχοι,
ακούνητες σκιές ακολουθούσαν το μάτι
και ούτε τα βήματα του μοναχικού διαβάτη
που βάδιζε στην άσφαλτο δεν έσπαζαν την
απόλυτη ησυχία. Δε φορούσε παπούτσια;
ή τα είχε καλύψει με πανιά; Ποιον φοβόταν
σε τούτη την ερημιά; Ήταν ένας άνθρωπος
μέσης ηλικίας με γένια και μαλλιά μεγάλα,
άπλυτος, κακοντυμένος, νηστικός. Πόσες
μέρες θα είχε να φάει; κι έπειτα; δεν τον
ένοιαζε καθόλου ή δεν έμοιαζε να τον
νοιάζει. Αυτός κάπου πήγαινε, είχε τον
προορισμό του, που μπορεί να ήταν ένα
μυστικό αφού σε κανέναν δεν είχε πει
που πήγαινε. Σταμάτησε λίγο στην κατηφόρα,
έβαλε το χέρι του αντήλιο, έψαξε πέρα
μακριά στο βάθος του δρόμου, προσπαθώντας
ν ανακαλύψει κάτι. Η αγωνία ζωγραφίστηκε
στις ρυτίδες του. Δεν μπορεί; κάπου εκεί
έπρεπε να βρίσκεται αυτό που έψαχνε δε
χάνονται τόσο εύκολα οι άνθρωποι, έστω
κι αν οι δρόμοι είναι τόσο μεγάλοι.
Ξαναπήρε τα βήματα του σαν Ινδιάνος- ή
μήπως ήταν ;- χωρίς να σκέφτεται τίποτε
πια. Τι χρειαζόταν οι σκέψεις στην
ερημιά;
Θα είχε φτάσει στη μέση του
δρόμου και είδε λίγο πιο μακριά του έναν
όγκο που έμοιαζε με ανθρώπινο κουφάρι
ξαπλωμένο μπρούμυτα καταμεσής στην
άσφαλτο. Πλησίασε γοργά προς τα κει, του
φάνηκε σαν πεθαμένος, δεν σάλευε καθόλου,
μπορεί και κοιμισμένος αλλά στη μέση
του δρόμου; Κοιμούνται οι άνθρωποι
καταμεσής στην άσφαλτο; Δεν κοιμούνται
αλλά να που ετούτος βρισκόταν εκεί, λίγο
μακριά του ακόμα κι έμοιαζε όντως να
κοιμάται. Έφτασε ακριβώς από πάνω του,
τον παρατήρησε όπως ήταν μπρούμυτα, τον
γύρισε με το πόδι ανάσκελα. Φορούσε ένα
κουστούμι ακριβό, μια γραβάτα πιο ακριβή,
σφιχτή στο κολάρο του άσπρου πουκάμισου.
Τα μάτια του ήταν κλειστά, τα μέλη του
παραδομένα, χαλαρά αλλά δεν είχε την
όψη του νεκρού. Ο διαβάτης έσκυψε,
ακούμπησε το αυτί του στο μέρος της
καρδιάς. Τίποτε. Τι τον ένοιαζε αυτόν;
μπορεί να ήταν και νεκρός. Με αργές
κινήσεις, έψαξε τις τσέπες του σακακιού,
βρήκε το πορτοφόλι του. Ανασηκώθηκε, το
άνοιξε, μερικά κέρματα, έπεσαν στο
έδαφος, κύλισαν την κατηφόρα, τίποτε
άλλο. Με βιαστικές κινήσεις τα πρόλαβε,
τα πάτησε με το πέλμα του, τα μάζεψε,
στην αγκαλιά του,- θα του ήταν χρήσιμα,
πάντα τα χρήματα είναι πιο χρήσιμα από
τους πεθαμένους. Τα έβαλε στην δικιά
του τσέπη, έκανε μια γκριμάτσα σιχασιάς,
έφτυσε προς το μέρος του ξαπλωμένου,
πέταξε το πορτοφόλι δίπλα του. Με προσοχή
τον ξαναγύρισε μπρούμυτα και πήρε πάλι
ήσυχος το δρόμο του. Θα είχε ξεμακρύνει
κανένα χιλιόμετρο στην ευθεία, όταν
ξαναέστρεψε το βλέμμα του πίσω . Το
κουφάρι ήταν ακόμα εκεί, μια μουντζούρα
στην άσφαλτο, ένας απροσδιόριστος όγκος
στον απροσμέτρητο κόσμο μας.
Συνεχίζεται
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026
ΠΡΙΟΝΟΚΌΦΤΗΣ...18
για ψαγμένους
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026
ΠΡΟΒΟΚΆΤΣΙΑ 234
ΕΘΝΙΚΌΣ ΉΡΩΑΣ
Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026
Η ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΗ ΠΡΌΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑΣ ΕΊΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΉ;
Ας πούμε κάτι χωρίς να αναφερθούμε στους προγόνους [φτάνει πια αυτή η προγονολατρεία!] Δυστυχώς όμως δίχως το παρελθόν δεν υπάρχουμε, είναι απίστευτο αλλά ανήκουμε στο παρελθόν. Το τώρα είναι ελάχιστο και το μέλλον αόρατο. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Άλλο το να φαντάζεσαι κι άλλο να το έχεις ζήσει. Όμως, πάντα οι άνθρωποι θεωρούσαν αυτό που ζούσαν πως ήταν το κορύφωμα του ανθρώπινου πολιτισμού και πως ήταν τυχεροί που το ζούσαν! Το 1910 ο Μαρκ Τουέιν αναφωνούσε πως ότι συνέβαινε τότε με την βιομηχανική επανάσταση ήταν το κορυφαίο επίτευγμα του ανθρώπου. Φανταστείτε να ζούσε το σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη και όλες τις ανακαλύψεις μας, τι θα αναφωνούσε.
Βγαίνει, λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα πως πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως αυτό που συνέβηκε στην εποχή του, πως ήταν το ακατόρθωτο.
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026
ΟΙ ΠΑΝΤΡΕΜΈΝΕΣ
ΘΑ ΠΑΣ ΠΟΥΘΕΝΆ;
Τι μου ήρθε σήμερα με τον Μπλούμ; Με τον Τζόυς ήθελα να πω, ή τον Στήβεν, που τελικά κατεβαίνει και στον΄Άδη, συναντάει την Κίρκη ταις Λαιστρυγόναις και ταις Κύκλωπαις; Τίποτε σπουδαίο, βρέχει ασταμάτητα και ο σκύλος μου αρρώστησε. Το άτομο που κάθισε απέναντι μου ήτο ένας μεμψίμοιρος κόλαξ, κοκαλιάρης, με ένα τεράστιο μυτερό πηγούνι, πελώριο στόμα, στρογγύλους οφθαλμούς, βελονωτά μαλλιά και γένια μαύρα, κατάμαυρα, μπλάκ, πολύ μπλάκ, Αφρικάνος δεν ήταν, μάλλον Ευρωπαίος χλιδέστατος, κοκκινισμένος στα μούτρα από τη μπύρα, το ουίσκι ή ότι άλλο εύρισκε μπροστά του. Ο σκύλος μου τελικά ψόφησε, Τα κακάρωσε δεν έχω άλλον σκύλο, ούτε θα αγοράσω, αφού ο Αζώρ πέθανε χτες το πρωί και δεν ξέρω πότε θα τελειώσω την ανάγνωση του Οδυσσέα. Μα δεν τελειώνει ποτέ αυτή η ανάγνωση με πληροφόρησε ένας αναγνώστης του ιδίου θέματος με μένα. Είναι ένα ατέλειωτο βιβλίο, συνέχισε κι εγώ τον παράτησα στην άκρη του γκρεμού να σπαρταράει κάτω και πίσω από τις σελίδες του Οδυσσέα. Καλημέρα σας.. Καλή σας μέρα από την Ηγουμενίτσα όπου συνέχιζε την άθλια ζωή του ο μίστερ Πλιάτσικας.
-Θα
πας πουθενά; Ρώτησε ο κύριος Πετρίδης
Αντρέας, γραμματέας συνοικιακού
περιπτέρου Δήμου.
-Έλα μέσα, έγνεψε
πίσω από τη τζαμαρία της Έπαυλης μιας
γωνιακής, καφετέριας, πολυτελούς.
-Όχι,
δεν έρχομαι! Φώναξε με πείσμα. Έξωθεν
του δρόμου, έξωθεν του παντός.
-Έλα
μέσα! Πείσμωσε.
-Δεν έρχομαι, με
απέβαλλαν.
-Ποιος; Κοίταξα γύρω τις
σκιές των πρωινών σερβιτόρων.
-Ο
κύριος Πετρίδης είναι υπότροπος, είπε
ο ένας.
-Τι έκανε; Ρώτησε, ενώ συνέχιζε
να γνέφει, έλα μέσα.
Ο μίστερ Πλιάτσικας
εδέησε στην επιτροπή ανιάτων που
κυβερνούσε τν κόσμο.
-Αφήστε τον,
είπε. Με ευθύνη δικιά μου.
-Μα έσπασε
τη βιτρίνα…
-Θα φτιάξουμε καινούρια!
Τα
γκαρσόνια έγνεψαν, έλα, οι δυο φίλοι
κοιτάχτηκαν, γέλασαν σαν δυο ποτάμια.
Παράγγειλαν διπλά ουίσκι ανακατεμένα
με μεσημεριανή βότκα.
-Κερνάω εγώ το
βράδυ, έκλεισε το μάτι ο Πετρίδης. Είσαι
φίλος. Σε ευγνωμονώ που με σπρώχνεις
στον κατήφορο.
-Τι κερνάς; Ρώτησε με
ενδιαφέρον.
-Δυο γυναίκες. Μια για
σένα και μια για μένα.
Δεν του είχε
τύχει να τον κεράσουν γυναίκα. Ηλίθιος
ήταν;
από την ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΉΣ
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026
ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΌΤΙ ΘΈΛΕΤΕ ΑΛΛΆ ΔΙΑΒΆΣΤΕ!
Πήγα χτες το βράδυ σε μια έκθεση ζωγραφικής της Ελένης Παυλοπούλου, που την είχα γνωρίσει τυχαία την προηγούμενη μέρα. Ο χώρος είναι στην αίθουσα τέχνης της πρεσβείας της Βενεζουέλας στην Αθήνα και ήμουν περίεργος να δω τα έργα της μια και δεν έχω εμπιστοσύνη στην γυναικεία ζωγραφική, όχι από λόγους ρατσισμού ή αντιφεμινισμού αλλά από βασικές αιτίες ότι οι γυναίκες υστερούσαν ή υστερούν απέναντι στα ιερά τέρατα των αντρών στην ζωγραφική και μια από τις διαπιστώσεις μου ήταν πως η σύγχρονη ζωγραφική οδηγείται σε κάτι σαν απομίμηση, κάτι σαν φωτοσοπ, μια αντιγραφή μια τέλεια τεχνική εξάρτηση, σαν από κομπιούτερ ζωγραφισμένα ή εκτυπωμένα, έτσι που να λείπει το χέρι του ζωγράφου, απλώς να επιμένει η παράσταση της αντιγραφής, έτσι συμβαίνει σε παγκόσμιο σκηνικό, δηλαδή η ζωγραφική κατακτήθηκε από αυτόν τον τρόπο, της μίμησης, χωρίς έστω ένα λάθος, αν και η φίλη μου κάνει μερικά και ίσως αυτό την καθιστά λίγο επικίνδυνη για την παγκόσμια ζωγραφική, όμως τα έργα συνεχίζουν να είναι άψυχα, δεν ξέρω αν αυτό θέλουν να κάνουν και να οδηγήσουν οι σχολές καλών τεχνών, ήτοι να παράγουν αντίγραφα ρομποτικής τέχνης, κατά συρροή δολοφόνων της χαράς να σχεδιάζω επειδή γουστάρω, επειδή έτσι μου ήρθε πως το δέντρο είναι μεγαλύτερο από το βουνό, δίχως την τελειότητα μιας προτροπής γιατί η ζωγραφική δεν είναι φωτογραφία και χρειάζεται το λάθος του ανθρώπινου χεριού και, φυσικά, πιστεύω πως η καινούρια φίλη μου θα μου κακιώσει που σημειώνω αυτά, επειδή πρώτον δεν την ήξερα, δεύτερον επειδή είναι αναγνωρισμένη τεχνίτρια και τρίτον με την άποψη του ποιος είσαι εσύ που μας τα λες αυτά, αλλά εγώ σημειώνω τις σκέψεις μου χωρίς να παίρνω το μέρος του ζωγράφου ή του συγγραφέα αποφεύγοντας τις λακκούβες της γλυκανάλατης κολακείας και του ανόητου τι μεγάλος, τι σπουδαίος, και τι υπέροχα είναι τα έργα σας κυρία, και, κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι το μέγεθος ενός καλού και ενός κακού ζωγράφου που επιζητά επιμόνως την καταξίωση μέσω της τέχνης του και αυτό δεν είναι αντίνομο.
ΡΕΑΛΙΣΜΌς ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΉ ΝΟΗΜΟΣΎΝΗ
Ρεαλισμός είναι και η τεχνητή νοημοσύνη. Υπάρχει αυτή με τα χιλιάδες κινεζοαμερικάνικα ρομποτ, κι εμείς θα περιμένουμε το τέλος αυτού τ...






















