Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026

ΟΙ ΠΑΝΤΡΕΜΈΝΕΣ

 


Με παίρνει μια στο τηλέφωνο.
-Είστε συγγραφέας; με ρωτάει.
-Μάλιστα, απαντώ.
-Τι γράφετε;
-Διάφορα. Διηγήματα, μυθιστορήματα...
-Γράφετε και σεξουαλικά; με διακόπτει.
-Γράφω! ξαφνιάζομαι. Γιατί;
-Ξέρετε εγώ είμαι παντρεμένη, μου λέει.
-Και τι φταίω εγώ;
-Θέλω να μου πείτε τι να κάνω για να μη μυρίζει το ψυγείο μου πεπονίλα!
-Να μη βάζετε το πεπόνι στο ψυγείο! και της το κλεισα.
Μετά από λίγο ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Το κοιτάζω σκωπτικά και το σηκώνω.
-Λέγετε.
-Ξέρετε, είμαι εγώ με το πεπόνι, μου λέει κλαίγοντας γοερά.
-Σιγά κυρία μου! τι έγινε και κλαίτε;
-Με χτύπησε ο άντρας μου, σας είπα είμαι παντρεμένη...
-Και γιατί σας χτύπησε;
-Πέταξα τα πεπόνια...
-Πόσα πεπόνια;
-Πέντε-έξι!
-Και γι αυτό σας χτύπησε; επιμένω.
Ξέρετε κάνει πεπονοθεραπεία! και μου το κλεισε

ΘΑ ΠΑΣ ΠΟΥΘΕΝΆ;

 


 

Τι μου ήρθε σήμερα με τον Μπλούμ; Με τον Τζόυς ήθελα να πω, ή τον Στήβεν, που τελικά κατεβαίνει και στον΄Άδη, συναντάει την Κίρκη ταις Λαιστρυγόναις και ταις Κύκλωπαις; Τίποτε σπουδαίο, βρέχει ασταμάτητα και ο σκύλος μου αρρώστησε. Το άτομο που κάθισε απέναντι μου ήτο ένας μεμψίμοιρος κόλαξ, κοκαλιάρης, με ένα τεράστιο μυτερό πηγούνι, πελώριο στόμα, στρογγύλους οφθαλμούς, βελονωτά μαλλιά και γένια μαύρα, κατάμαυρα, μπλάκ, πολύ μπλάκ, Αφρικάνος δεν ήταν, μάλλον Ευρωπαίος χλιδέστατος, κοκκινισμένος στα μούτρα από τη μπύρα, το ουίσκι ή ότι άλλο εύρισκε μπροστά του. Ο σκύλος μου τελικά ψόφησε, Τα κακάρωσε δεν έχω άλλον σκύλο, ούτε θα αγοράσω, αφού ο Αζώρ πέθανε χτες το πρωί και δεν ξέρω πότε θα τελειώσω την ανάγνωση του Οδυσσέα. Μα δεν τελειώνει ποτέ αυτή η ανάγνωση με πληροφόρησε ένας αναγνώστης του ιδίου θέματος με μένα. Είναι ένα ατέλειωτο βιβλίο, συνέχισε κι εγώ τον παράτησα στην άκρη του γκρεμού να σπαρταράει κάτω και πίσω από τις σελίδες του Οδυσσέα. Καλημέρα σας.. Καλή σας μέρα από την Ηγουμενίτσα όπου συνέχιζε την άθλια ζωή του ο μίστερ Πλιάτσικας.

-Θα πας πουθενά; Ρώτησε ο κύριος Πετρίδης Αντρέας, γραμματέας συνοικιακού περιπτέρου Δήμου.
-Έλα μέσα, έγνεψε πίσω από τη τζαμαρία της Έπαυλης μιας γωνιακής, καφετέριας, πολυτελούς.
-Όχι, δεν έρχομαι! Φώναξε με πείσμα. Έξωθεν του δρόμου, έξωθεν του παντός.

-Έλα μέσα! Πείσμωσε.
-Δεν έρχομαι, με απέβαλλαν.
-Ποιος; Κοίταξα γύρω τις σκιές των πρωινών σερβιτόρων.
-Ο κύριος Πετρίδης είναι υπότροπος, είπε ο ένας.
-Τι έκανε; Ρώτησε, ενώ συνέχιζε να γνέφει, έλα μέσα.
Ο μίστερ Πλιάτσικας εδέησε στην επιτροπή ανιάτων που κυβερνούσε τν κόσμο.
-Αφήστε τον, είπε. Με ευθύνη δικιά μου.
-Μα έσπασε τη βιτρίνα…
-Θα φτιάξουμε καινούρια!
Τα γκαρσόνια έγνεψαν, έλα, οι δυο φίλοι κοιτάχτηκαν, γέλασαν σαν δυο ποτάμια. Παράγγειλαν διπλά ουίσκι ανακατεμένα με μεσημεριανή βότκα.
-Κερνάω εγώ το βράδυ, έκλεισε το μάτι ο Πετρίδης. Είσαι φίλος. Σε ευγνωμονώ που με σπρώχνεις στον κατήφορο.
-Τι κερνάς; Ρώτησε με ενδιαφέρον.
-Δυο γυναίκες. Μια για σένα και μια για μένα.
Δεν του είχε τύχει να τον κεράσουν γυναίκα. Ηλίθιος ήταν; 

από την ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΉΣ 

 

 

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026

ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΌΤΙ ΘΈΛΕΤΕ ΑΛΛΆ ΔΙΑΒΆΣΤΕ!

 

 






Πήγα χτες το βράδυ σε μια έκθεση ζωγραφικής της Ελένης Παυλοπούλου, που την είχα γνωρίσει τυχαία την προηγούμενη μέρα. Ο χώρος είναι στην αίθουσα τέχνης της πρεσβείας της Βενεζουέλας στην Αθήνα και ήμουν περίεργος να δω τα έργα της μια και δεν έχω εμπιστοσύνη στην γυναικεία ζωγραφική, όχι από λόγους ρατσισμού ή αντιφεμινισμού αλλά από βασικές αιτίες ότι οι γυναίκες υστερούσαν ή υστερούν απέναντι στα ιερά τέρατα των αντρών στην ζωγραφική και μια από τις διαπιστώσεις μου ήταν πως η σύγχρονη ζωγραφική οδηγείται σε κάτι σαν απομίμηση, κάτι σαν φωτοσοπ, μια αντιγραφή μια τέλεια τεχνική εξάρτηση, σαν από κομπιούτερ ζωγραφισμένα ή εκτυπωμένα, έτσι που να λείπει το χέρι του ζωγράφου, απλώς να επιμένει η παράσταση της αντιγραφής, έτσι συμβαίνει σε παγκόσμιο σκηνικό, δηλαδή η ζωγραφική κατακτήθηκε από αυτόν τον τρόπο, της μίμησης, χωρίς έστω ένα λάθος, αν και η φίλη μου κάνει μερικά και ίσως αυτό την καθιστά λίγο επικίνδυνη για την παγκόσμια ζωγραφική, όμως τα έργα συνεχίζουν να είναι άψυχα, δεν ξέρω αν αυτό θέλουν να κάνουν και να οδηγήσουν οι σχολές καλών τεχνών, ήτοι να παράγουν αντίγραφα ρομποτικής τέχνης, κατά συρροή δολοφόνων της χαράς να σχεδιάζω επειδή γουστάρω, επειδή έτσι μου ήρθε πως το δέντρο είναι μεγαλύτερο από το βουνό, δίχως την τελειότητα μιας προτροπής γιατί η ζωγραφική δεν είναι φωτογραφία και χρειάζεται το λάθος του ανθρώπινου χεριού και, φυσικά, πιστεύω πως η καινούρια φίλη μου θα μου κακιώσει που σημειώνω αυτά, επειδή πρώτον δεν την ήξερα, δεύτερον επειδή είναι αναγνωρισμένη τεχνίτρια και τρίτον με την άποψη του ποιος είσαι εσύ που μας τα λες αυτά, αλλά εγώ σημειώνω τις σκέψεις μου χωρίς να παίρνω το μέρος του ζωγράφου ή του συγγραφέα αποφεύγοντας τις λακκούβες της γλυκανάλατης κολακείας και του ανόητου τι μεγάλος, τι σπουδαίος, και τι υπέροχα είναι τα έργα σας κυρία, και, κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι το μέγεθος ενός καλού και ενός κακού ζωγράφου που επιζητά επιμόνως την καταξίωση μέσω της τέχνης του και αυτό δεν είναι αντίνομο. 

ΆΘΕΟΙ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΠΛΟΥΣΊΩΝ.

 


 

Να σταματήσει να διδάσκεται το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία.

Ούτε προσευχές να γίνονται στα πρωινά. 
Οι ιστορίες των θρησκειών να διδάσκονται αντικειμενικά στο μάθημα της Ιστορίας.

Η εκκλησία να παραδώσει την περιουσία στο κράτος. Οι παπάδες και γενικά ο κλήρος να ενταχτούν στους Δημόσιους υπαλλήλους.

Να κλείσουν τα μοναστήρια και να υπάρχουν μόνο σαν μουσειακοί χώροι. 

  Για να γκρεμίσουμε τις εκκλησίες πρέπει να γίνει πόλεμος-όμως οι Χριστιανοισλαμιστές είναι πολλοί και οι άθεοι λίγοι. Τις γκρέμισαν στην πρωην Σοβιετική ένωση αλλά επάνήλθαν οι ηλίθιοι και τις ξανάχτισαν Για ν αλλάξει νοοτροπία ο λαός χρειάζεται ειδική παιδεία από τα νήπια.. Η φτώχεια δε θεραπεύεται έτσι γιατί πάλι κουμάντο θα κάνουν οι λίγοι, οι πλούσιοι. Την τεράστια περιουσία της εκκλησίας πάλι αυτοί θα την νέμονται. Μόνο με πόλεμο άθεων εναντίον πλουσίων μπορεί κάτι να κερδίσουμε. Χαίρε!  

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026

Στα σκοτάδια

 


Κώστα, γράφεις την αλήθεια, "σοκάροντας" ίσως όσους δεν τολμούν να τη δουν...κι όχι απαραίτητα ,με τις λέξεις που χρησιμοποιείς....όσο με την απόδειξή της σε ποιητικό-συγγραφικό συνειρμό...τη στιγμή που "πρέπει" και μάλιστα...οι αλλεπάλληλες "ολοκληρώσεις" έρχονται με γράμματα μεγαλύτερα σε μέγεθος όπως αντιστοιχεί στο βαθύτερο νόημα που έχουν και στο μήνυμα που μεταδίδουν. Η αλήθεια ντυμένη μέσα στο ψέμα...και το αντίθετο! Η απέχθεια αλλά και η έλξη για την ερωτική ανθρώπινη φύση....και γενικότερα ζωγραφίζεις μεταφορικά μέσα από το λόγο σου...και κυριολεκτικά μέσα από τους πίνακές σου....το μισητά αγαπημένο και αναπόφευκτο......όπου χαρακτηρίζει το είναι μας...και το σύμπαν (κόσμο) που μας περιβάλλει!! Θεωρώ πως είναι βαθύτατα σατιρικό με την έννοια των αρχαίων σατιρών Ελλήνων προγόνων μας, άκρως αληθινό....επιδοκιμαστικό...και καυστικότατο.....άξιον θαυμασμού ως έργο και ως ουσία!!! Σε συγχαίρω!!! Ελεάνα Τσεσμελή
Ούτε μια καλησπέρα δεν σας αξίζει...είσαστε όλοι κωλοπετσωμένοι αυτογίγαντες.. Μαντρώσατε τα λουλούδια στη γλάστρα και περιμένετε το τέλος των λουλουδιών.Να δούμε τι θα κάνετε την τελευταία γαρδένια.
Πριν από λίγο πέρασα απ την Ομόνοια με έναν φίλο. Είχα καιρό να περάσω. Έπαθα πλάκα. Λες κι έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια από τότε που πίναμε καφέ στο ΝΕΟΝ. Κι ο αιώνιος φίλος μου από δίπλα να λέει γελώντας, πως σε λίγο εδώ θα σταυρώνουν τους μαύρους...
Αν είσαι κλεισμένος στα σκοτάδια
έξω, νομίζεις πως είναι πάντα νύχτα.
Εντάξει. Τι θα συνέβαινε αν οι άνθρωποι δεν σκότωναν ανθρώπους;
Οι ερωτήσεις μου είναι σαδιστικές για το ανθρώπινο είδος.
Δε νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν επίγνωση και αλληλοσκοτώνονται με βάση τον υπερπληθυσμό. Εξ άλλου ποτέ δε φτάσαμε να μη μας χωράει η γη.
μα οι άνθρωποι δεν τρώνε τους ανθρώπους! ΤΟΥς ΣΚΟΤΏΝΟΥΝ ρε Ντίνο.
Ας πούμε πως αρχέγονη αιτία είναι η πείνα, όμως ο δυτικός πολιτισμός κατάφερε να μην πεινά ακριβώς, κι όμως παρ όλα αυτά αλληλοσκοτώνεται.. άρα τι συμβαίνει εδώ;
Ε, μην ξαναπάμε στο ίδιο και αντίθετα. Η ουσία είναι πως οι άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους, αξίωμα ιστορικό. Οι Αμερικάνοι προτού γίνουν αυτό που έγιναν έλεγαν πως οι Ευρωπαίοι κάνουν πόλεμο κάθε λίγο και λιγάκι. όμως κανείς από εμάς τους απλούς ανθρώπους δεν έχει σκοτώσει έναν άλλον! Πως είναι δηλαδή το αποτέλεσμα του σκοτωμού, των τύψεων κλπ. Αν τότε πιστεύουμε πως είναι στο ντιενεει μας, τότε θα δεχτούμε κάποιο κισμέτ, κάποια μοίρα, πράγμα που δεν το δέχομαι υπαρξιακά για τον νοήμονα χόμο.
Χαλάσματα, περιορισμένης ευθύνης δεν είχα ψωμί
νέος
έτρεχα στις ερωμένες, δεν έλεγε τίποτε το δέντρο
αλλά, ναι, μεγάλες κουβέντες στο κατάστρωμα
πως θα φτιάχναμε καινούργιο πλοίο και το θέμα είναι πως δε σε λυπάται κανείς
και γιατί άραγε; τα χρώματα φλόμωσαν στην κορφή του δέντρου
οι φθόγγοι δεν τρέχουν στις ράγες του τρένου, όλα τα δεν μαζεύτηκαν στη μπαρουταποθήκη και πυροβολούν την αξιοπρέπεια
λίγοι παραμένουν στην προκυμαία, τα χουμε πει όλα άραγε; και δεν αφήσαμε μια στάλα νερό;
από τις σημειώσεις μου, στις άκρες των περιθωρίων.

ΘΛΙΒΕΡΌΣ ΚΑΖΑΝΤΖΆΚΗΣ

 Θεωρώ την παραδοχή μια από τις μεγαλύτερες αρετές του σωστού ανθρώπου. Αν δεν ξέρεις να παραδέχεσαι την ικανότητα και την αξία των άλλων, μόνο κομπλεξικός ανθρωπάκος μπορείς να υπάρξεις. Εσείς....



Τότε προέκυψε ο θλιβερός Καζαντζάκης με το βιβλίο που έπεσε τα χέρια μου την Ασκητική.
Το βαλα στο προσκεφάλι μου.
Τα κλασικά, Όλιβερ Τουίστ, Χωρίς οικογένεια του Έκτορος Μαλό, τι ιστορία κι αυτή! Ο Ιβανόης του Ουώλτερ Σκοτ, το Μπεν Χουρ, η Τζειν Ειρ, τα Ανεμοδαρμένα ύψη της Έμιλι Μπροντέ κι άλλα, κι άλλα, μεταξύ αυτών και συνερομάντσα που είχαν αρχίσει να βάζουν σε συνέχειες τα εξωσχολικά περιοδικά που δεν ξέρω για πιο λόγο μας τα απαγόρευαν στο σχολείο, ενώ τον Καζαντζάκη με την Ασκητική του συνέχιζα να τον έχω στο προσκεφάλι, με κούραζε, εξουθένωνε με την ακατάληπτη θρησκειολογία του και τον αφορισμό του από τους παπάδες, ζήτησα κι άλλα βιβλία του από τη Διευθύντρια, μου δωσε τον καπετάν Μιχάλη και τον Ζορμπά, αυτά υπάρχουν, μου είπε και σ αυτά τα μυθιστορήματα βρήκα έναν άλλο Καζαντζάκη, όχι και τόσο διαφορετικό, πάντα ν ασχολείται με τις θρησκείες και καταλάβαινα πως δεν ήταν διόλου άθρησκος, ενάντια σε όσα υποστήριζαν οι άλλοι και βέβαια, με συνάρπαζε η πένα του, η φοβερή γλωσσοπλαστική του, το τεράστιο λεξιλόγιο και ο μύθος που έστηνε μεγαλοποιώντας τους ήρωες του που συνήθως τους σκότωνε και έτσι τον είπαν και μισάνθρωπο!
Από τους πολλούς Έλληνες πεζογράφους ξεχώριζα τον Βιζυηνό, τον Λουντέμη και τον Καραγάτση. Διάβασα τότε και το Ένα παιδί μετράει τα άστρα, του Λουντέμη και με συνεπήρε με τις περιπέτειες του μικρού Μέλου αλλά την Ασκητική την είχα πάντα στο προσκεφάλι μου.
Τελειώνοντας την Τρίτη Γυμνασίου με ένα γενικό έλεγχο γύρω στο δέκα έξι, πράγμα παράξενο, ούτε κρύο, μηδέ ζέστη μου έκανε, γύρισα στο Άγριο, έφηβος πια με λίγα γένια να φυτρώνουν αραιά στα μάγουλα μου και τα μαλλιά μου να μακραίνουν ως τις πλάτες, μ έβαλε σε μια καρέκλα να με κουρέψει ο πατέρας μου που είχε έρθει με μεγάλη άδεια, για να χτίσουμε ένα πρόσθετο δωμάτιο και κουζίνα, κολλητά στο προϋπάρχον σπίτι μας.
Του είπα να μη μου τα κόψει πολύ, η μόδα των Μπιτλις είχε εισβάλλει και στο Άγριο αλλά αυτός έκανε του κεφαλιού του και μου τα κοψε πολύ, έτσι που όταν είδα το μούτρο μου στον καθρέφτη, ορκίστηκα να μην το άφηνα να με ξανακουρέψει ο πατέρας που έκανε μεταξύ των άλλων και τον κουρέα και αρχίσαμε να σοβαντίζουμε το εσωτερικό του σπιτιού αφού πρώτα είχε πέσει η πλάκα και είχαν χτιστεί τα τούβλα, κάμποσο είχα χτίσει κι εγώ πάντα υπό την επίβλεψη του πατέρα που στραβομουτσούνιαζε μόλις έβλεπε κανένα λάθος.
-Πρόσεξε την ευθυγράμμιση! Μου φώναζε και εγώ τα παρατούσα νευριασμένος να πάω πέρα στο χωράφι που είχαμε για γήπεδο, να παίξω μπάλα.
Στο δε σοβάτισμα γινόταν το έλα να δεις όταν με έβλεπε να μη κρατάω καλά το μυστρί, να μη στρώνω τη λάσπη όπως έπρεπε, μούτρωνε και κατέβαζε δυο καραφάκια ούζο.
Έτσι ένα μεσημέρι που φώναζε στη μητέρα να μας σερβίρει φαγητό που δεν του άρεσε, σηκώθηκε πάνω να της αστράψει ένα χαστούκι αλλά τον πρόλαβα. Του πιασα το χέρι και του το κατέβασα. Κοιταχτήκαμε στα μάτια.
-Άλλη φορά τη μητέρα δε θα την ξαναχτυπήσεις! Του σφύριξα.
Πράγμα παράξενο, δεν έφερε καμιά αντίρρηση και από τότε δεν την ξαναχτύπησε.
Παράλληλα οι εφηβικοί έρωτες, γινόμουν ένα ωραίο παλληκάρι, φούντωναν και πλήθαιναν. Είχα πάει με τη Ντίνα στα πλατάνια αλλά δε συνέχισα, θα την συναντούσα ακόμα δυο τρεις φορές μετέπειτα, ήταν ένα καστανόξανθο κορίτσι γεμάτο χυμούς και για αυτό πήγαινε με πολλούς κι αυτό δε μου άρεσε. Ήταν και δυο-τρεις άλλες μεγαλύτερες μου αλλά ο μεγάλος έρωτας ξεκίνησε με την Τάνια μια μακρινή μου ξαδέρφη. Αυτό κι αν ήταν ατόπημα! Το κρατούσαμε μυστικό και πως αλλιώς θα γινόταν. Συναντιόμασταν τα βράδια, στα ριζά του βουνού, νύχτες μέχρι το πρωί, έμπαινα καμιά φορά στο σπίτι της, από το παράθυρο που άφηνε επίτηδες ανοιχτό, ήταν ερωτιάρα και ταυτόχρονα ζηλιάρα, ένα βράδυ με χτύπησε στο μάγουλο επειδή με είχε δει στη βρύση να φλερτάρω και με άλλα κορίτσια κι όλο το Καλοκαίρι συνεχίστηκε αυτή η ιστορία αλλά εγώ την έκοψα επειδή είχε μαθευτεί στο χωριό, μάλιστα ένα πρωινό ο πατέρας μου μου είπε σκληρά.
-Σιγά-σιγά θα μπούμε και στα φουστάνια των αδερφών!
Ντράπηκα και είπα να σταματήσω αυτή την ιστορία η οποία όμως θα συνεχιζόταν αργότερα.




Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026

ΈΧΕΤΕ ΑΓΟΡΆΣΕΙ ΈΝΑΝ ΠΊΝΑΚΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉΣ;

 Πως νιώθεις όταν κερδίζεις το λαχείο ή όταν αγοράζεις ένα έργο τέχνης;

 


Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αγοράσει ποτέ έναν πίνακα ζωγραφικής, στη ζωή τους και δε νιώθουν στερημένοι. Εγώ, ευτυχώς, ζωγραφίζω έργα που δεν πουλιούνται. 

 

Οι φτωχοί δικαιολογούνται πως δεν έχουν λεφτά  γι αυτό δεν αόρασαν ποτέ έναν πίνακα ζωγραφικής.

Οι πλούσιοι επειδή θεωρούν την τέχνη περιττή.

 




 

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΑ ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΜΟΥ

 

 


Πήγαινα όπου με καλούσε η ζωή μου. Μιλούσα υπεροπτικά, κοίταζα τον κόσμο αφ υψηλού φορώντας πάντα μια γκρίζα καπαρντίνα. Γκρίζα καπαρντίνα, κόκκινη γραβάτα. Έτσι με είχε αποθανατίσει ο φακός στη φωτογραφία που μου τράβηξε ο φωτογράφος την ώρα που μου έπαιρνε συνέντευξη ο γνωστός δημοσιογράφος μεγάλης και έγκυρης εφημερίδας.
Και τι δεν είπα σε κείνη τη συνέντευξη. Κατ αρχήν έγινα επιθετικός κι αντί να ρωτάει εκείνος, ρωτούσα εγώ.
- Γιατί θέλεις να μου πάρεις συνέντευξη; Γιατί από μένα; Οι συνεντεύξεις είναι ηλίθια πράγματα, είναι σάπιες κουβέντες για το καταναλωτικό κοινό!
-Αυτό είναι αλήθεια, παραδέχτηκε. Αλλά δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε για την αλήθεια; Για την ελευθερία και την τέχνη;
-Για την ελευθερία; Γι αυτή ναι, μπορεί να ενδιαφέρει τους πιο πολλούς επειδή δεν την έχουν. Την αλήθεια δεν την ξέρουμε και ούτε θα τη μάθουμε ποτέ. Η τέχνη δεν ενδιαφέρει αυτούς που δεν έχουν να φάνε. Και τότε με ποια σοβαροφάνεια θα δείξουμε στους άλλους που μας κυβερνούν πως έχει κάποια αξία η τέχνη; Αυτούς τους ενδιαφέρει πως θα κλέψουν τον ψήφο του λαού, το αίμα του κόσμου. Κατάλαβες; Οι νεροκουβαλητές της εξουσίας.
-Νομίζεις πως η τέχνη είναι ακαταλαβίστικη γι αυτούς;
-Νομίζω πως τίποτε δεν είναι ακαταλαβίστικο. Εγώ φτιάχνω πίνακες, ζωγραφίζω έργα, μόνο για να βγάλω λεφτά, μόνο για το χρήμα. Γι αυτό και τους πουλάω πανάκριβα.
-Σοβαρά ε; άνοιξε τα μάτια του. Κι εγώ που είχα την εντύπωση πως ανήκετε στους ποιοτικούς ζωγράφους κι ο κόσμος νομίζω έτσι σας ξέρει όμως αυτό που λέτε είναι μια ωμή αλήθεια. Πόσο ακριβά είναι τα έργα σας;
-Ποιοτικός ζωγράφος! Σάρκασα. Παραμύθι για τους φτωχούς. Σήμερα η ζωγραφική είναι μία, δεν υπάρχουν ρεύματα, όλοι ζωγραφίζουμε τα πάντα. Εξπρεσιονισμούς, ρεαλισμούς, φοβισμούς, όλα τα -ισμους.
Σε λίγο όποια γραμμή να τραβάω θα μυρίζει χρυσάφι- ο Πικάσο πλήρωνε με σκίτσα σε χαρτοπετσέτες πανάκριβα γεύματα που πρόσφερε στους φίλους του. Αυτές τις γραμμές που θα σέρνω πάνω στα χαρτιά και θα μυρίζουν χρυσάφι, όλοι εσείς τα λυκόσκυλα θ ακολουθάτε την αφή τους.
-Σας παρακαλώ! Κύριε Αμβράζη θα τα γράψω όλα αυτά;
-Γι αυτό σου τα λέω για να τα γράψεις αν έχεις κώλο ....και επανέρχομαι σ αυτό που λέγαμε. Στις γραμμές της ζωγραφικής που θα με κάνουν διάσημο και πλούσιο. Ναι. Τότε λοιπόν, επειδή θα βαριέμαι να ζωγραφίζω πια, ότι θα φτιάχνω θα είναι για τα μπάζα. Αυτή είναι η φοβερή μοίρα του καλλιτέχνη σήμερα. Εμένα με λέτε καλλιτέχνη κι ανατριχιάζω. Μου φαίνεται σαν παρατσούκλι και πονάω!
-Γιατί μιλάτε τόσο δηκτικά; Οι άνθρωποι της τέχνης δεν πρέπει να είναι πιο απλοί;
-Όχι. Ποτέ δεν ήταν απλοί, όσο κι αν αυτό φαντάζει αληθινό-το να είναι δηλαδή απλοί. Είναι ξιπασμένοι. Γεννιούνται με το ταλέντο ...
-Αλήθεια κύριε Αμβράζη, τι είναι το ταλέντο;
-Τι είναι το ταλέντο, είπα αργά. Είναι το κουστούμι ενός αιχμαλώτου. Είναι μια πανοπλία ανώτερου ενστίκτου. Εγώ, όπως σου είπα, πονάω, ασφυκτιώ μέσα σ αυτήν πανοπλία. Μερικές φορές σφίγγω τα μάτια μου και ρίχνω μπουνιές στον τοίχο που με περικλείει. Προσπαθώ να ξεφύγω, μα γελιέμαι. Κανένας δεν ξεφεύγει. Ούτε θεός ούτε άνθρωπος.
-Πιστεύετε στο θεό;
-Όχι, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Δεν είναι ώρα όμως να σου μιλήσω γι αυτές μου τις θεωρίες. Δε θα ενδιαφέρουν το κοινό σας.
-Ίσως. Ας αλλάξουμε θέμα. Μιλήστε μας λίγο για τα παιδικά σας χρόνια.
-Να, αυτό που είπες τώρα με εξοργίζει. Τι να σου πω για τα παιδικά μου χρόνια; Αν ήταν ευτυχισμένα και τέτοιες αηδίες; Όχι δεν ήταν. Καλύτερα να μονολογήσω αόριστα για όλα όσα με ενδιαφέρουν χωρίς να θέτεις ηλίθιες ερωτήσεις ...
-Μονολογήστε, χαμογέλασε.
-Θα μονολογήσω. Θα σου πω μερικά πράγματα.
Να, συχνά-πυκνά επιστρέφω στην καταθλιπτική μου πολιτεία-θέση: τίποτε δεν ορίζει το άπειρο. Όλα είναι ένα μηδέν και το αντίστροφο, όλα είναι τα πάντα.
Κάνει πολύ ζέστη και κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν απ αυτό. Ούτε κι αυτό με λυπεί ιδιαίτερα είναι γνωστό πως πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν από τη ζέστη
Η μονοτονία διαδέχεται τις μικρές μου κρίσεις. Ήμουν πάντα ένας αμφιλεγόμενος εραστής της τέχνης και της ζωής. Ποθούσα κι έφευγα. Δε γυρνούσα ποτέ πίσω, φοβούμενος τη γυναίκα του Λωτ.
Έλεγα πάντα είναι αργά, δεν προλαβαίνεις και οριστικά δε μαθαίνω τίποτε πια.
Σκέφτομαι να ορίσω τη ζωή μου κάπως έτσι: σε πηχτά-ανύπαρκτα και σε στιγμιαίες λύσεις καφέ-μπύρας. Ο τρόμος ουρλιάζει μέσα μου, τι είναι αυτό; Τι είναι το άλλο; Τι απ όλα είναι το τίποτα; Ποια απ όλα χρειάζομαι; Όλα γίνονται θύμησες, πιθανότητες, απολογισμοί.
Συνέρχομαι για λίγο κι ακούω τους άλλους να συναρμολογούν τις μηχανές τους. Τι ωραίοι που είναι οι άνθρωποι! Λέω Τι ηλίθιοι που είναι καθώς τρέχουν να ξεφύγουν απ το κουρνιαχτό του πόνου!
Ορίζω την αρχική μου αίσθηση, μεγαλώνω την άποψη των επιστημόνων για την απόλυτη μοναξιά της ελευθερίας που ζητάς να εξηγήσουμε τώρα εδώ, εσύ κι εγώ. Ορίζω την αρχέγονη αίσθηση, δεν έχω το θάρρος να πολεμήσω στα ίσια το θάνατο γιατί δεν είμαι γενναίος. Έτσι γνωρίζω τη δολοφονία του εαυτού μου. [Κυρίαρχο στοιχείο, το ανίδεο τέλος.]
Εγώ, λοιπόν, ο ένας, ο αρτιμελής άγριος των συνόρων, ήρθα εδώ. Έγινα κάτι μεταξύ τέλειου και αορίστου ζώου. Εν όψει δε κρισίμων διαπραγματεύσεων, πενθώ ξαπλωμένος στο αναπαυτικό ου κρεβάτι για όλα αυτά. Για τον άδικο θάνατο των άλλων Ο θάνατος όμως έχει ηθικές αρχές; Και τι είναι η ηθική του σύγχρονου και του παντοτινού ανθρώπου;
Δεν πιστεύω πως υπάρχει χρόνος. Δεν πιστεύω πως υπάρχει θεός στον αιώνα τον άπαντα. Γι αυτό αρέσκομαι στο δικό μου μόχθο και πενθώ για τις χαμένες ώρες των μαλακιζομένων έως εμού. Κρύβομαι παντελώς κι άλλοτε φωνάζω, φωνή μεγάλη. Φοβάμαι τον μικρό μου εαυτό αναγνωρίζω το μεγάλο δέοςκαι θλίβομαι για την οριστική πραγματικότητα. Απώλεσα την διάνοια μου μέχρι εσχάτων μοιρολογώντας την αιώνια λύση. Και όλα αυτά, τα οποία εγώ έχω πράξει κατά κάποιον τρόπο, ως άνθρωπος με λογικό, μου αφαιρούν τη δυνατότητα του ευ ζειν. Διότι δεν είναι σοφόν το πράττειν αντίθετα τοις νόμοις
Κι εγώ πράττω πάντα το αντίθετο.
Προσπαθώ πάλι να ορίσω τον αόριστο του ορίζω. Αν οι όντες δέχτηκαν την πράξη σαν λύση στο πρόβλημα μεταξύ καλού και κακού, συμβατικού και ωραίου, γιατί κάποιος θα ήθελε να εμπλακεί σε μια τέτοια περιπέτεια του νου; Και αφού καλώς έχουσι τα πράγματα εις τας αποικίας γιατί να ξανανομοθετήσουμε εκεί; Εγώ, σαν ύφος και χαρακτήρας εναντιώνομαι σε όλα αυτά. Εναντιώνομαι σε μια τέτοια συνέχεια, σωστά ή όχι. Πιο νέος ακόμη θα μπορούσα ν αλλάξω τη ροή της ζωής μου, ν αρνηθώ αυτό που έγινα-πράγμα που σε πολλούς θα άρεσε- αλλά επειδή είναι αβάσταχτη η οριοθέτηση του είναι, εξακολουθώ αυτόν τον δρόμο της αντίστασης. Δεν αρκεί η πιθανότητα του ενός. Δεν αρκεί πάλι τίποτε. Αυτό είναι το μηδέν του όλου.
Έχω γνωρίσει την πραγματικότητα. Αυτή τη στιφή, ανθρώπινη πραγματικότητα. Δε νομίζω πως εσείς δεν την ξέρετε. Άρα δεν έκανα κάτι ξεχωριστό για να μου επιρρίπτετε ευθύνες. Όλοι εμείς τα ξέρουμε αυτά. Άρα, είμαστε ίσοι.
Εκεί, κάπου σταμάτησε το παραμιλητό μου κι ο δημοσιογράφος, μάλλον αλλόφρων, μου είπε πως θα μου έκανε την τελευταία ερώτηση, για το τι χαρακτηρίζει τελικά, έναν άνθρωπο σαν εμένα. Κι εγώ, αλαζών, σαρδόνιος, του είπα πως το γλυκύτερο απ όλα είναι το λάθος. Το σεβαστότερο είναι αυτό που γίνεται. Κι ακόμα πιο σεβαστό, αυτό που δεν καταλαβαίνουμε. Εγώ, λοιπόν είμαι ένας ακαταλαβίστικος.
Πάντα.
 

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026

ΟΎΤΕ ΈΝΑΣ ΚΑΛΌΣ ΛΌΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΤΕΎΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΊΑΣ;

 


Έτσι πως έγιναν και γίνονται τα πράγματα είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε πως οι δυσμενείς υποθέσεις των προηγούμενων γενεών για την κατάσταση που θα ζητηθεί να βιώσουμε εμείς, και οι αμέσως επόμενοι με πρώτους τα παιδιά μας, είναι αναντίρρητα ζοφερή. Το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται να άρχισε όταν γιγαντώθηκαν οι τεχνολογικές εταιρείες, facebook, Google, twiter, κλπ και είναι η πρώτη φορά με βάση παγκόσμιες εκτιμήσεις που επηρεάζουν από το καλύτερο στο χειρότερο τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Δυόμισι δισεκατομμύρια το facebook, για να πάρουμε ένα παράδειγμα που σύμφωνα, πάλι με διεθνείς μετρήσεις μας έκανε όλους-μα όλους! αλγοριθμικές μαριονέτες. Μας έκανε να νιώθουμε πιο μόνοι, αντί να μας φέρει πιο κοντά, αντίθετα μας απομονώνει, μας απομακρύνει και μεγαλώνει τη μοναξιά μας.
Όλα αυτά που νιώθω είναι φανερά η αβεβαιότητα μετά από δεκαπέντε χρόνια και πλέον χρήστης αυτών των συστημάτων, διαβάζοντας και μελετώντας, άρθρα, συζητήσεις, κείμενα, σοβαρών, σπουδαίων επιστημόνων, υπευθύνων, συγγραφέων, αλλά και του απλού κόσμου που η γνώμη του βαραίνει ουσιαστικά αλλά που δεν είχε τη δύναμη να αντισταθεί, μόλις τώρα μου καρφώθηκε η ιδέα, πως από εδώ και πέρα θα είναι ανέφικτη οποιαδήποτε συλλογική αντιμετώπιση του προβλήματος. Ακόμα πως φαίνεται για πρώτη φορά στο παγκόσμιο στερέωμα μια τεράστια απειλή για τη δημοκρατία κι αυτή εκφράζεται -η απειλή- από ανθρώπους που ελέγχουν αυτούς τους γίγαντες, όπως ο Ζακενμπεργκ, ο Τζεφ Μπέζος που μερικοί θέλουν να τον κάνουν Έλληνα, λες και έχει καμιά σημασία πια αυτό, ανέκαθεν το χρήμα δεν έχει πατρίδα,- η Μακέντζι Σκοτ η συγγραφέας και φιλάνθρωπος και τέλος πάντων οι περίπου πεντακόσιοι πιο πλούσιοι άνθρωποι αυτού του καιρού έγιναν πιο πλούσιοι, δηλαδή αύξησαν την περιουσία τους εν μέσω πανδημίας, πάνω από ένα τρισεκατομμύριο. Και φυσικά όλοι αυτοί έγιναν μέσω του χρήματος και του τέρατος της τεχνολογίας, φασίστες παντός είδους και είναι όλοι πανομοιότυποι, λες και βγήκαν από κάποιο μαγικό καλούπι. Τα δε ΜΜΕ τους ανεβοκατεβάζουν συνέχεια, τους διαφημίζουν, γράφουν με στομφώδη λόγια την βιογραφία τους και πως απέκτησαν τα πλούτη με έναν θαυμασμό που προκαλεί και προσκαλεί τον κάθε επίδοξο ηλίθιο να προσπαθήσει ν ακολουθήσει αυτό το πρότυπο. Όλα τα μέσα τους λιβανίζουν. Λιβανίζουν με στόχο να εκμαιεύσουν και να καρπωθούν υλικά.
Μας δίνουν δε, τόσο πολλή πληροφόρηση και μας οδηγούν στην παθητικότητα και τον εγωισμό, αυτά είναι δυο οικτρά συμπεράσματα που αποκαλύπτονται με βάση τα πεπραγμένα όλων των μεγάλων πλατφορμών, από το εντελώς φασιστικό facebook που ξεκίνησε από μια παρέα φίλων για να καταλήξει σ αυτό το έκτρωμα αγκίστρωσης και εθισμού δισεκατομμυρίων ανθρώπων, επειδή τους κολάκεψε, τους άνοιξε μια οθόνη, τους παραχώρησε έναν θώκο αποβλάκωσης, μέχρι το τελευταίο ιστολόγιο που προσπαθεί να τους μοιάσει. Υπάρχουν οι περισσότεροι απ τους ακολουθητές του fecebook που δεν μπορούν να ζήσουν δίχως like, η χαζογκόμενα και ο πανύβλακας που ανεβάζοντας κάθε μέρα φωτογραφίες και κάποιες εξυπνάδες νομίζει πως έγινε κάποιος και περηφανεύεται για τα τόσα like τους χιλιάδες φολόουερς, ενώ είναι σίγουρο πως έχει χάσει κάθε επαφή, κάθε πραγματική επικοινωνία με τη χαρά της ζωής, την ανταπόδοση, τη φιλία, την αγκαλιά.
Φυσικά μέσα σ αυτό το τεράστιο πλήθος, ανήκω κι εγώ που παραμένω αμέτοχος χρήστης. Παραμένω αδρανής ανάμεσα σας, ανάμεσα στους αδύναμους και εδώ είναι ο βασικός στόχος όλων αυτών των silikon Balei, όλων αυτών των τεχνολογικών εξελίξεων που θέλουν ν αποκρύψουν την αλήθεια κι ακόμα να σταματήσουν κάθε αντίδραση, κάθε ίχνος που θέλει να έχει διαφορετική γνώμη. Θυμάμαι πως παλιά, κατέβαιναν πεντακόσιες χιλιάδες οικοδόμοι στο κέντρο της Αθήνας και έτρεμαν οι κυβερνήσεις-θα μου πεις τι κατάφερναν κι αυτοί- αλλά σήμερα αν βγεις στο δρόμο μόνος και να φωνάξεις εναντίον του facebook να είσαι σίγουρος πως θα σε σκοτώσουν! θα σε σκοτώσει ο μεγάλος αδερφός, ο σιδερένιος υπολογιστής, το ανώνυμο πλήθος που δεν μπορεί πια να ζήσει δίχως Amazon, δίχως το χυδαίο, χωρίς το πορνό που επιτρέπεται αλλά δεν επιτρέπεται, με την Κατίνα που δημοσιεύει κάθε μέρα τι φαγητό μαγείρεψε, με τα άψυχα χρόνια πολλά.
Αυτοί, λοιπόν οι αποκαλούμενοι επενδυτές υψηλού ρίσκου αμβλύνουν όλα τα ανθρώπινα προβλήματα, μολύνουν το τοπίο της πληροφορίας και κάνουν δυσκολότερη τη συνάντηση με διαφορετικούς ανθρώπους! Αυτό, νομίζω είναι και ο κύριος στόχος τους: η συνάντηση των διαφορετικών ανθρώπων, επειδή αυτοί είναι ανέκαθεν ιστορικά το μεγάλο πρόβλημα της εξουσίας.
Θα μου πεις, καλά ρε δεν υπάρχει ούτε ένας καλός λόγος για τα επιτεύγματα της τεχνολογίας; για την τεράστια εξέλιξη της ιατρικής, της κάθε επιστήμης γενικότερα; και θα απαντήσω όχι επειδή τα μειονεκτήματα υπερτερούν κατά κράτος ή πως υπάρχει καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος από το να προάγουμε τον κάθε Ζάκενμπεργκ σε σατραπίσκο, και από το να αποτελούμε μια φυλακισμένη κοινωνία, μια αποβλακωμένη απόλαυση.

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026

ΈΛΛΗΝΕΕΕΕΣ!!!

 


-Τσακώνονται,μου λέει η γειτόνισσα.
-Ποιοι? την ρωτάω
-Όλοι, μου απαντάει.Κάθε μέρα τσακώνονται για το πάρκινγκ. Βρίζονται χυδαία και λέει
ο ένας τον άλλον κωλόγερο,ενώ είναι όλοι πάνω από 65-70!
ΕΛΛΗΝΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣ.[Φωνάζει ακόμα ο Κολοκοτρώνης]
 

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026

ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΈΦΕΡΕ ΕΔΏ ΠΈΡΑ

 

 


Ποιος διάολος μας έφερε εδώ πέρα; να ζήσουμε αυτή την τρισάθλια πραγματικότητα! τα λόγια του ήταν τραχιά, δεν άντεχες ούτε να τον βλέπεις μηδέ να τον ακούς. Χαρίλαος Πλιάτσικας. Ο μεγαλύτερος αδερφός μου. Το δραματικό μέρος ανθρώπων που γνωρίσαμε κι έφυγαν από κοντά μας με έναν τρόπο που δε θέλαμε αλλά έτσι ήταν. Μισούσε κάθε τι ανθρώπινο, γυναίκες, άντρες, παιδιά, μισούσε τον εαυτό του, του άρεσε η γνώση, είχε μάθει πολλά, δυνατό μυαλό, ευφυής, πολλά βράδια είχαμε γίνει κομμάτια, τον χτύπησα και στο σώμα και στο μυαλό, με αγαπούσε πολύ, η τελευταία φορά που τον είδα, χωρίς συμπόνια για τον αδίσταχτο σαρκασμό προς κάθε τι ανθρώπινο, δε ήθελε τίποτε, έπινε πολύ, γινόταν χώμα, τον έσωσα ένα βράδυ που όπως πάντα ήθελε να φύγει απ τη ζωή, μέσα από ένα τσούρμο που δεν τον καταλάβαιναν, εκεί που σε ανέβασε στον ουρανό σε κατέβασε στη λάσπη, δεν είσαι τίποτα Κώστα Πλιάτσικα, ένα αρχίδι, ένα απόβρασμα της κοινωνίας, που παριστάνεις τον συγγραφέα και τον ζωγράφο αλλά δεν είσαι τίποτα! ένα σκουπίδι παραπάνω, ναι είσαι καλύτερος απ τον Καζαντζάκη, η πένα σου σκοτώνει τους ανθρώπους, τέτοιος είσαι ένα ρεμάλι και τον άκουγα να μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι. Χαρίλαος Πλιάτσικας, έχω να πω πολλά για δαύτον, έλα όμως που όταν ζούσε μου σπαγε τα το στομάχι. Έξυπνος, διορατικός, αλλά πάντα έδινε μια κλωτσιά, μια απέχθεια για τη ζωή, δεν ήταν δυνατός στο σώμα, μάλλον ηττοπαθής κατ αυτόν τον τρόπο και πέθανε όπως πέθανε, σκοτωμένος ή από δολοφονία, ή έστω σαν αυτοκτονία, ένας άνθρωπος που ήθελε να ζήσει, αδύναμος, εγκεφαλικός. Το μέρος αυτό των ανθρώπων, τότε που έβλεπα τη ζωή επίπεδη, ενώ αυτός ήξερε πάντα πως ήταν στρογγυλή, αλλά ο νόμος του άντρα περνούσε σαν σίφουνας απ το μυαλό μου, ήμασταν μόνο οι δυο μας και γνωρίζαμε τα πράγματα, όμως η ίδια η ζωή έδειχνε άλλα. Μια γυναίκα άσχημη, χωρισμένη με την ψεύτικη πραγματικότητα του, δυο παιδιά που δεν πήγαν ούτε στην κηδεία του, τι άσχημος τρόπος για έναν τέτοιον φίλο κι έτσι ο Χαρίλαος Πλιάτσικας ζούσε μια δραματική ζωή, σου απαντούσε αναπάντεχα! σαν να ήταν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, ήξερε και Σέκπηρ και Βολτέρο, μια ανοησία η ύπαρξη μου τόνιζε συνέχεια κι έβριζε θεούς και δαιμόνους, άθρησκος κατά βάση όπως οι περισσότεροι έξυπνοι άνθρωποι, δεν τον ένοιαζε αν κοιμόταν στο σκοτάδι ή αν ήταν πρωί και οι άλλοι νόμιζαν πως ήταν νύχτα, αυτός το βιολί του, δεν ξέρω αν τον αδίκησα ενόσω ζούσε, πιθανώς, ναι, αλλά τι λόγο έχει τώρα πια;
Πέρα μακριά ζούσε ένας μυστηριώδης παππούς.
[Από τη ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΉΣ...ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ-ΔΟΚΙΜΙΑΚΌ ΑΝΈΚΔΟΤΟ ΜΥΘΙΣΤΌΡΗΜΑ ΜΟΥ..]

 

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

ΣΤΟ ΚΕΛΊ 14.500. 001

 

 


Στο κελί πέρασα δυο βράδια και μια μέρα, πίσω από τα σίδερα, παρέα με τον Ιρανό, δε μου αφαίρεσαν τις χειροπέδες, αυτός δεν είχε και φώναζε πως ήταν άδικο που εγώ είχα μα ποιος τον άκουγε, ποιος ακούει, η βία απαγορεύεται, η χειροδικία τιμωρείται, εγώ ήμουν υπότροπος να σκέφτομαι πως δεν έπρεπε να τον χτυπήσω τόσο δυνατά.
Ο Ιρανός κάποιες στιγμές που μιλούσαμε μου μοιασε επικίνδυνος, τα μάτια του κοκκίνιζαν, το μελαμψό μούτρο του σκοτείνιαζε, μιλούσαμε μισά Ελληνικά, μισά Εγγλέζικα, καταλάβαινε. Τον ρώτησα γιατί τον είχαν συλλάβει, γέλασε.
- Όλοι είμαστες συλλαβιστές! Είπε.
-Συλλαμβανόμενοι; Τον διόρθωσα αλλά επέμενε.
-Κανένα άνθρωπο δεν είναι ελεύθερο! κανένα! Σκλάβες Αμερικάνων και Έλληνοι και Πέρσοι. Κατάλαβε; Όλη κόσμος σκλάβοι, ξέρει αυτό λέξη; Σλέιβ…
-Κατάλαβα, είπα. Δούλοι, είλωτες, δεν απορούσα, βέβαια, γνώριζα πως ήμουν δούλος, όσο και αν δε μου άρεσε.
-Φτωχό άνθρωπο δε βρίσκεις δίκιο, μαυ φρέντ, αφεντικά σκοτώσει όλους αλλά εγκώ δεν αντέχει αυτούς, ούτε συ, σε βλέπω, βλέπω τα μάτια σου.
-Τι έχουν τα μάτια μου, απόρεσα.
-Είναι όμορφα, σκο..σκο…πως λέτε..
-Σκοτεινά;
-Αυτό! Εσύ καλός άνθρωπο, φαίνεται, αυτό δεν είναι;
-Μπορεί, συνοφρυώθηκα. Μπορεί και όχι. Η δικαιοσύνη είναι με το μέρος τους. Με το μέρος των δυνατών.

Τον επισκέφτηκα στις φυλακές Κορυδαλλού μετά από τέσσερα χρόνια, όταν έγραφα το βιβλίο Νέον έργον, η ιστορία ενός τρομοκράτη. Είχε σκεβρώσει, έκλαιγε πίσω από τα κάγκελα.


Η δίκη μου θα γινόταν μετά από έξι χρόνια, περίπου, ύστερα από κάμποσες αναβολές. Θα με τιμωρούσαν με ένα χρόνο φυλακή αλλά αυτό είναι μεταγενέστερο.



 

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΑΚΡΙΝΉ ΠΑΡΈΑ

 


 

Ντύθηκα τα καλά μου. Απόψε με περιμένουν και πρέπει να πάω. Παλιά μου άρεσε αυτό πιο πολύ. Έβαλα τη ραφ καπαρντίνα μου, γραβάτα Μπορντώ, μαύρο σακάκι, όχι ακριβώς, λίγο προς το γκρι με ελάχιστο κόκκινο μέσα, αδιόρατο, ίδιο και το πανταλόνι, φυσικά. Το πουκάμισο σκούρο μπλε, ίδιο με το σλιπάκι και το φανελάκι. Α, δεν ξέρετε πόσο μου αρέσουν τα σκούρα ες; ρούχα! Κι έπειτα όλοι βλέπουν χωρίς να ξέρουν τι εσώρουχα φοράς. Άρα, όλα έχουν σημασία για μια καλή διάθεση. Πριν απ όλα αυτά έκαμα μπάνιο. Λευκό. Ο ατμός μαλάκωσε το άθλιο κορμί μου, το σαπούνι ημέρεψε τη σάρκα μου. Η χτένα πέρασε μέσα από τα κατσαρά, μακριά μαλλιά, περιποιήθηκα και τα νύχια μου ποδιών τε και χεριών. Χώρεσα όλος μέσα στη σκέψη μου πως σήμερα ήταν μια καλή μέρα. Που ξέρεις; μπορεί να συναντούσα το άλλο μου μισό στο δρόμο. Μπορεί να το εύρισκα εκεί που θα πήγαινα. Πριν απ όλα αυτά, ξεκλείδωσα την πόρτα του διαμερίσματος μου, την άφησα μισάνοιχτη προς τα μέσα- προς τα μέσα ανοίγουν οι πόρτες;- άφησα τα κλειδιά στην κλειδαριά, γύρισα μέσα πήρα την πιο ακριβή μου ομπρέλα, βυσσινί, να ταιριάζει με την καπαρντίνα, όλα έχουν σημασία την σήμερον ημέρα κι επειδή έβρεχε ή θα έβρεχε προέβλεψα αν και δεν μου άρεσε να πάρω κι ένα κασκόλ να το τυλίξω στο λαιμό μου για καλό και για κακό, επειδή μαζί με τη βροχή θα έκανε ένα ψοφόκρυο, κι αναγκαστικά έπρεπε να τα κάνω όλα αυτά αφού ήθελα μια ωραία έξοδο σήμερα που γιορτάζουν όλοι να γιόρταζα κι εγώ. Έσβησα όλα τα φώτα μα μετάνιωσα, άφησα αυτό στο σαλόνι ανοιχτό, όχι ότι φοβόμουν τους κλέφτες αλλά να έτσι να φαίνεται κάτι να μη λεν αυτό το σπίτι είναι άδειο. Ξανακοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είδα πως ήμουν πολύ καλός. Όποιοι και να με έβλεπαν, αυτοί που με περίμεναν, θα ήταν ενθουσιασμένοι με την εικόνα μου. Όλοι οι φίλοι θα ζήλευαν πιο πολύ την καπαρντίνα μου και με τις σκέψεις αυτές άναψα το φως του διαδρόμου, κάλεσα το ασανσέρ, α, πως αργεί μερικές φορές το ασανσέρ, και κάποτε γλούπ! σταματάει και κανένας άλλος ήχος δεν ακούγεται στην πολυκατοικία μας. Μόνο εγώ κατεβαίνω για να πάω στους φίλους μου που με περιμένουν να γιορτάσουμε γιατί απόψε είναι μια ξεχωριστή μέρα. Η μέρα που γιορτάζουν όλοι οι άνθρωποι και μαζί τους κι εγώ. Σταμάτησα στο ισόγειο. Βγήκα στο δρόμο. Άνοιξα τη βυσσινί ομπρέλα. Περπατώντας έφτασα σε ένα μακρινό μπαρ. Μπήκα μέσα. Σκοτάδι. Κανείς δεν ήταν εκεί. Καλύτερα σκέφτηκα. Άφησα την ομπρέλα μου στην άκρη, πήγα στο μπαρ που αχνόφεγγε. Έβαλα ένα κατακόκκινο κρασί σε ημίψηλο ποτήρι. Κάθισα στο σκαπό. Μόνος μου. 

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΑΥΡΟΜΆΤΑ 3

 

 


Πίνω κόκα-κόλα και σε σκέφτομαι
να βγάζεις το βρακάκι σου στη θάλασσα
την έρημη- και για μια άλλη νοιάζομαι
κόκα-κόλα που τέλειωσε και χάλασα
 
όλη την ομορφιά σου μαυρομάτα
τόσον καιρό που εσύ με αγάπησες
αν και είχα και μια γαλανομάτα
μα εγώ εσένα και συ εμένα, λάτρεψες
 
Πίνω ουίσκι Σιβας και σε σκέφτομαι
άκαρδη, μου έμεινε το βρακάκι σου
και κλαίω που ακόμα και χάνομαι
όταν θυμάμαι το λευκό κορμάκι σου
 
που κάποιος άλλος τώρα γεύεται
άπονη που τόσα χρόνια σ αγαπούσα
και με παράτησες γι αυτόν που ρεύεται
με αγένεια μπροστά σου ω μούσα
πίνω κόκα - κόλα και σε σκέφτομαι!!
 
σατιρική ποίηση. Κ. ΠΛΙΆΤΣΙΚΑ
 

ΚΛΕΦΤΗς ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ 2

    ΚΛΕΦΤΗς ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ Πέταξα το κουκούτσι απ το παράθυρο στο δρόμο.  Κύλησε κάμποσο καθώς το παρατηρούσα, ώσπου σταμάτησε.  Εγώ δεν ήθελα...