Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026
ΟΙ ΠΑΝΤΡΕΜΈΝΕΣ
ΘΑ ΠΑΣ ΠΟΥΘΕΝΆ;
Τι μου ήρθε σήμερα με τον Μπλούμ; Με τον Τζόυς ήθελα να πω, ή τον Στήβεν, που τελικά κατεβαίνει και στον΄Άδη, συναντάει την Κίρκη ταις Λαιστρυγόναις και ταις Κύκλωπαις; Τίποτε σπουδαίο, βρέχει ασταμάτητα και ο σκύλος μου αρρώστησε. Το άτομο που κάθισε απέναντι μου ήτο ένας μεμψίμοιρος κόλαξ, κοκαλιάρης, με ένα τεράστιο μυτερό πηγούνι, πελώριο στόμα, στρογγύλους οφθαλμούς, βελονωτά μαλλιά και γένια μαύρα, κατάμαυρα, μπλάκ, πολύ μπλάκ, Αφρικάνος δεν ήταν, μάλλον Ευρωπαίος χλιδέστατος, κοκκινισμένος στα μούτρα από τη μπύρα, το ουίσκι ή ότι άλλο εύρισκε μπροστά του. Ο σκύλος μου τελικά ψόφησε, Τα κακάρωσε δεν έχω άλλον σκύλο, ούτε θα αγοράσω, αφού ο Αζώρ πέθανε χτες το πρωί και δεν ξέρω πότε θα τελειώσω την ανάγνωση του Οδυσσέα. Μα δεν τελειώνει ποτέ αυτή η ανάγνωση με πληροφόρησε ένας αναγνώστης του ιδίου θέματος με μένα. Είναι ένα ατέλειωτο βιβλίο, συνέχισε κι εγώ τον παράτησα στην άκρη του γκρεμού να σπαρταράει κάτω και πίσω από τις σελίδες του Οδυσσέα. Καλημέρα σας.. Καλή σας μέρα από την Ηγουμενίτσα όπου συνέχιζε την άθλια ζωή του ο μίστερ Πλιάτσικας.
-Θα
πας πουθενά; Ρώτησε ο κύριος Πετρίδης
Αντρέας, γραμματέας συνοικιακού
περιπτέρου Δήμου.
-Έλα μέσα, έγνεψε
πίσω από τη τζαμαρία της Έπαυλης μιας
γωνιακής, καφετέριας, πολυτελούς.
-Όχι,
δεν έρχομαι! Φώναξε με πείσμα. Έξωθεν
του δρόμου, έξωθεν του παντός.
-Έλα
μέσα! Πείσμωσε.
-Δεν έρχομαι, με
απέβαλλαν.
-Ποιος; Κοίταξα γύρω τις
σκιές των πρωινών σερβιτόρων.
-Ο
κύριος Πετρίδης είναι υπότροπος, είπε
ο ένας.
-Τι έκανε; Ρώτησε, ενώ συνέχιζε
να γνέφει, έλα μέσα.
Ο μίστερ Πλιάτσικας
εδέησε στην επιτροπή ανιάτων που
κυβερνούσε τν κόσμο.
-Αφήστε τον,
είπε. Με ευθύνη δικιά μου.
-Μα έσπασε
τη βιτρίνα…
-Θα φτιάξουμε καινούρια!
Τα
γκαρσόνια έγνεψαν, έλα, οι δυο φίλοι
κοιτάχτηκαν, γέλασαν σαν δυο ποτάμια.
Παράγγειλαν διπλά ουίσκι ανακατεμένα
με μεσημεριανή βότκα.
-Κερνάω εγώ το
βράδυ, έκλεισε το μάτι ο Πετρίδης. Είσαι
φίλος. Σε ευγνωμονώ που με σπρώχνεις
στον κατήφορο.
-Τι κερνάς; Ρώτησε με
ενδιαφέρον.
-Δυο γυναίκες. Μια για
σένα και μια για μένα.
Δεν του είχε
τύχει να τον κεράσουν γυναίκα. Ηλίθιος
ήταν;
από την ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΉΣ
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026
ΔΙΑΒΆΣΤΕ ΌΤΙ ΘΈΛΕΤΕ ΑΛΛΆ ΔΙΑΒΆΣΤΕ!
Πήγα χτες το βράδυ σε μια έκθεση ζωγραφικής της Ελένης Παυλοπούλου, που την είχα γνωρίσει τυχαία την προηγούμενη μέρα. Ο χώρος είναι στην αίθουσα τέχνης της πρεσβείας της Βενεζουέλας στην Αθήνα και ήμουν περίεργος να δω τα έργα της μια και δεν έχω εμπιστοσύνη στην γυναικεία ζωγραφική, όχι από λόγους ρατσισμού ή αντιφεμινισμού αλλά από βασικές αιτίες ότι οι γυναίκες υστερούσαν ή υστερούν απέναντι στα ιερά τέρατα των αντρών στην ζωγραφική και μια από τις διαπιστώσεις μου ήταν πως η σύγχρονη ζωγραφική οδηγείται σε κάτι σαν απομίμηση, κάτι σαν φωτοσοπ, μια αντιγραφή μια τέλεια τεχνική εξάρτηση, σαν από κομπιούτερ ζωγραφισμένα ή εκτυπωμένα, έτσι που να λείπει το χέρι του ζωγράφου, απλώς να επιμένει η παράσταση της αντιγραφής, έτσι συμβαίνει σε παγκόσμιο σκηνικό, δηλαδή η ζωγραφική κατακτήθηκε από αυτόν τον τρόπο, της μίμησης, χωρίς έστω ένα λάθος, αν και η φίλη μου κάνει μερικά και ίσως αυτό την καθιστά λίγο επικίνδυνη για την παγκόσμια ζωγραφική, όμως τα έργα συνεχίζουν να είναι άψυχα, δεν ξέρω αν αυτό θέλουν να κάνουν και να οδηγήσουν οι σχολές καλών τεχνών, ήτοι να παράγουν αντίγραφα ρομποτικής τέχνης, κατά συρροή δολοφόνων της χαράς να σχεδιάζω επειδή γουστάρω, επειδή έτσι μου ήρθε πως το δέντρο είναι μεγαλύτερο από το βουνό, δίχως την τελειότητα μιας προτροπής γιατί η ζωγραφική δεν είναι φωτογραφία και χρειάζεται το λάθος του ανθρώπινου χεριού και, φυσικά, πιστεύω πως η καινούρια φίλη μου θα μου κακιώσει που σημειώνω αυτά, επειδή πρώτον δεν την ήξερα, δεύτερον επειδή είναι αναγνωρισμένη τεχνίτρια και τρίτον με την άποψη του ποιος είσαι εσύ που μας τα λες αυτά, αλλά εγώ σημειώνω τις σκέψεις μου χωρίς να παίρνω το μέρος του ζωγράφου ή του συγγραφέα αποφεύγοντας τις λακκούβες της γλυκανάλατης κολακείας και του ανόητου τι μεγάλος, τι σπουδαίος, και τι υπέροχα είναι τα έργα σας κυρία, και, κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι το μέγεθος ενός καλού και ενός κακού ζωγράφου που επιζητά επιμόνως την καταξίωση μέσω της τέχνης του και αυτό δεν είναι αντίνομο.
ΆΘΕΟΙ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΠΛΟΥΣΊΩΝ.
Να σταματήσει να διδάσκεται το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία.
Ούτε προσευχές να γίνονται στα πρωινά.
Οι ιστορίες των θρησκειών να διδάσκονται αντικειμενικά στο μάθημα της Ιστορίας.
Η εκκλησία να παραδώσει την περιουσία στο κράτος. Οι παπάδες και γενικά ο κλήρος να ενταχτούν στους Δημόσιους υπαλλήλους.
Να κλείσουν τα μοναστήρια και να υπάρχουν μόνο σαν μουσειακοί χώροι.
Για να γκρεμίσουμε τις εκκλησίες πρέπει να γίνει πόλεμος-όμως οι Χριστιανοισλαμιστές είναι πολλοί και οι άθεοι λίγοι. Τις γκρέμισαν στην πρωην Σοβιετική ένωση αλλά επάνήλθαν οι ηλίθιοι και τις ξανάχτισαν Για ν αλλάξει νοοτροπία ο λαός χρειάζεται ειδική παιδεία από τα νήπια.. Η φτώχεια δε θεραπεύεται έτσι γιατί πάλι κουμάντο θα κάνουν οι λίγοι, οι πλούσιοι. Την τεράστια περιουσία της εκκλησίας πάλι αυτοί θα την νέμονται. Μόνο με πόλεμο άθεων εναντίον πλουσίων μπορεί κάτι να κερδίσουμε. Χαίρε!
Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026
Στα σκοτάδια
ΘΛΙΒΕΡΌΣ ΚΑΖΑΝΤΖΆΚΗΣ
Θεωρώ την παραδοχή μια από τις μεγαλύτερες αρετές του σωστού ανθρώπου. Αν δεν ξέρεις να παραδέχεσαι την ικανότητα και την αξία των άλλων, μόνο κομπλεξικός ανθρωπάκος μπορείς να υπάρξεις. Εσείς....
Τότε
προέκυψε ο θλιβερός Καζαντζάκης με το
βιβλίο που έπεσε τα χέρια μου την
Ασκητική.
Το βαλα στο προσκεφάλι
μου.
Τα κλασικά, Όλιβερ Τουίστ, Χωρίς
οικογένεια του Έκτορος Μαλό, τι ιστορία
κι αυτή! Ο Ιβανόης του Ουώλτερ Σκοτ, το
Μπεν Χουρ, η Τζειν Ειρ, τα Ανεμοδαρμένα
ύψη της Έμιλι Μπροντέ κι άλλα, κι άλλα,
μεταξύ αυτών και συνερομάντσα που είχαν
αρχίσει να βάζουν σε συνέχειες τα
εξωσχολικά περιοδικά που δεν ξέρω για
πιο λόγο μας τα απαγόρευαν στο σχολείο,
ενώ τον Καζαντζάκη με την Ασκητική του
συνέχιζα να τον έχω στο προσκεφάλι, με
κούραζε, εξουθένωνε με την ακατάληπτη
θρησκειολογία του και τον αφορισμό του
από τους παπάδες, ζήτησα κι άλλα βιβλία
του από τη Διευθύντρια, μου δωσε τον
καπετάν Μιχάλη και τον Ζορμπά, αυτά
υπάρχουν, μου είπε και σ αυτά τα
μυθιστορήματα βρήκα έναν άλλο Καζαντζάκη,
όχι και τόσο διαφορετικό, πάντα ν
ασχολείται με τις θρησκείες και
καταλάβαινα πως δεν ήταν διόλου άθρησκος,
ενάντια σε όσα υποστήριζαν οι άλλοι και
βέβαια, με συνάρπαζε η πένα του, η φοβερή
γλωσσοπλαστική του, το τεράστιο λεξιλόγιο
και ο μύθος που έστηνε μεγαλοποιώντας
τους ήρωες του που συνήθως τους σκότωνε
και έτσι τον είπαν και μισάνθρωπο!
Από
τους πολλούς Έλληνες πεζογράφους
ξεχώριζα τον Βιζυηνό, τον Λουντέμη και
τον Καραγάτση. Διάβασα τότε και το Ένα
παιδί μετράει τα άστρα, του Λουντέμη
και με συνεπήρε με τις περιπέτειες του
μικρού Μέλου αλλά την Ασκητική την είχα
πάντα στο προσκεφάλι μου.
Τελειώνοντας
την Τρίτη Γυμνασίου με ένα γενικό έλεγχο
γύρω στο δέκα έξι, πράγμα παράξενο, ούτε
κρύο, μηδέ ζέστη μου έκανε, γύρισα στο
Άγριο, έφηβος πια με λίγα γένια να
φυτρώνουν αραιά στα μάγουλα μου και τα
μαλλιά μου να μακραίνουν ως τις πλάτες,
μ έβαλε σε μια καρέκλα να με κουρέψει ο
πατέρας μου που είχε έρθει με μεγάλη
άδεια, για να χτίσουμε ένα πρόσθετο
δωμάτιο και κουζίνα, κολλητά στο
προϋπάρχον σπίτι μας.
Του είπα να μη
μου τα κόψει πολύ, η μόδα των Μπιτλις
είχε εισβάλλει και στο Άγριο αλλά αυτός
έκανε του κεφαλιού του και μου τα κοψε
πολύ, έτσι που όταν είδα το μούτρο μου
στον καθρέφτη, ορκίστηκα να μην το άφηνα
να με ξανακουρέψει ο πατέρας που έκανε
μεταξύ των άλλων και τον κουρέα και
αρχίσαμε να σοβαντίζουμε το εσωτερικό
του σπιτιού αφού πρώτα είχε πέσει η
πλάκα και είχαν χτιστεί τα τούβλα,
κάμποσο είχα χτίσει κι εγώ πάντα υπό
την επίβλεψη του πατέρα που στραβομουτσούνιαζε
μόλις έβλεπε κανένα λάθος.
-Πρόσεξε
την ευθυγράμμιση! Μου φώναζε και εγώ τα
παρατούσα νευριασμένος να πάω πέρα στο
χωράφι που είχαμε για γήπεδο, να παίξω
μπάλα.
Στο δε σοβάτισμα γινόταν το
έλα να δεις όταν με έβλεπε να μη κρατάω
καλά το μυστρί, να μη στρώνω τη λάσπη
όπως έπρεπε, μούτρωνε και κατέβαζε δυο
καραφάκια ούζο.
Έτσι ένα μεσημέρι
που φώναζε στη μητέρα να μας σερβίρει
φαγητό που δεν του άρεσε, σηκώθηκε πάνω
να της αστράψει ένα χαστούκι αλλά τον
πρόλαβα. Του πιασα το χέρι και του το
κατέβασα. Κοιταχτήκαμε στα μάτια.
-Άλλη
φορά τη μητέρα δε θα την ξαναχτυπήσεις!
Του σφύριξα.
Πράγμα παράξενο, δεν
έφερε καμιά αντίρρηση και από τότε δεν
την ξαναχτύπησε.
Παράλληλα οι εφηβικοί
έρωτες, γινόμουν ένα ωραίο παλληκάρι,
φούντωναν και πλήθαιναν. Είχα πάει με
τη Ντίνα στα πλατάνια αλλά δε συνέχισα,
θα την συναντούσα ακόμα δυο τρεις φορές
μετέπειτα, ήταν ένα καστανόξανθο κορίτσι
γεμάτο χυμούς και για αυτό πήγαινε με
πολλούς κι αυτό δε μου άρεσε. Ήταν και
δυο-τρεις άλλες μεγαλύτερες μου αλλά ο
μεγάλος έρωτας ξεκίνησε με την Τάνια
μια μακρινή μου ξαδέρφη. Αυτό κι αν ήταν
ατόπημα! Το κρατούσαμε μυστικό και πως
αλλιώς θα γινόταν. Συναντιόμασταν τα
βράδια, στα ριζά του βουνού, νύχτες μέχρι
το πρωί, έμπαινα καμιά φορά στο σπίτι
της, από το παράθυρο που άφηνε επίτηδες
ανοιχτό, ήταν ερωτιάρα και ταυτόχρονα
ζηλιάρα, ένα βράδυ με χτύπησε στο μάγουλο
επειδή με είχε δει στη βρύση να φλερτάρω
και με άλλα κορίτσια κι όλο το Καλοκαίρι
συνεχίστηκε αυτή η ιστορία αλλά εγώ την
έκοψα επειδή είχε μαθευτεί στο χωριό,
μάλιστα ένα πρωινό ο πατέρας μου μου
είπε σκληρά.
-Σιγά-σιγά θα μπούμε και
στα φουστάνια των αδερφών!
Ντράπηκα
και είπα να σταματήσω αυτή την ιστορία
η οποία όμως θα συνεχιζόταν αργότερα.
Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026
ΈΧΕΤΕ ΑΓΟΡΆΣΕΙ ΈΝΑΝ ΠΊΝΑΚΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉΣ;
Πως νιώθεις όταν κερδίζεις το λαχείο ή όταν αγοράζεις ένα έργο τέχνης;
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αγοράσει ποτέ έναν πίνακα ζωγραφικής, στη ζωή τους και δε νιώθουν στερημένοι. Εγώ, ευτυχώς, ζωγραφίζω έργα που δεν πουλιούνται.
Οι φτωχοί δικαιολογούνται πως δεν έχουν λεφτά γι αυτό δεν αόρασαν ποτέ έναν πίνακα ζωγραφικής.
Οι πλούσιοι επειδή θεωρούν την τέχνη περιττή.
Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026
ΜΙΑ ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΜΟΥ
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026
ΟΎΤΕ ΈΝΑΣ ΚΑΛΌΣ ΛΌΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΤΕΎΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΊΑΣ;
Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026
ΈΛΛΗΝΕΕΕΕΣ!!!
Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026
ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΈΦΕΡΕ ΕΔΏ ΠΈΡΑ
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026
ΣΤΟ ΚΕΛΊ 14.500. 001
Στο κελί πέρασα δυο βράδια και μια μέρα,
πίσω από τα σίδερα, παρέα με τον Ιρανό,
δε μου αφαίρεσαν τις χειροπέδες, αυτός
δεν είχε και φώναζε πως ήταν άδικο που
εγώ είχα μα ποιος τον άκουγε, ποιος
ακούει, η βία απαγορεύεται, η χειροδικία
τιμωρείται, εγώ ήμουν υπότροπος να
σκέφτομαι πως δεν έπρεπε να τον χτυπήσω
τόσο δυνατά.
Ο Ιρανός κάποιες στιγμές
που μιλούσαμε μου μοιασε επικίνδυνος,
τα μάτια του κοκκίνιζαν, το μελαμψό
μούτρο του σκοτείνιαζε, μιλούσαμε μισά
Ελληνικά, μισά Εγγλέζικα, καταλάβαινε.
Τον ρώτησα γιατί τον είχαν συλλάβει,
γέλασε.
- Όλοι είμαστες συλλαβιστές!
Είπε.
-Συλλαμβανόμενοι; Τον διόρθωσα
αλλά επέμενε.
-Κανένα άνθρωπο δεν
είναι ελεύθερο! κανένα! Σκλάβες Αμερικάνων
και Έλληνοι και Πέρσοι. Κατάλαβε; Όλη
κόσμος σκλάβοι, ξέρει αυτό λέξη;
Σλέιβ…
-Κατάλαβα, είπα. Δούλοι,
είλωτες, δεν απορούσα, βέβαια, γνώριζα
πως ήμουν δούλος, όσο και αν δε μου
άρεσε.
-Φτωχό άνθρωπο δε βρίσκεις
δίκιο, μαυ φρέντ, αφεντικά σκοτώσει
όλους αλλά εγκώ δεν αντέχει αυτούς, ούτε
συ, σε βλέπω, βλέπω τα μάτια σου.
-Τι
έχουν τα μάτια μου, απόρεσα.
-Είναι
όμορφα, σκο..σκο…πως λέτε..
-Σκοτεινά;
-Αυτό!
Εσύ καλός άνθρωπο, φαίνεται, αυτό δεν
είναι;
-Μπορεί, συνοφρυώθηκα. Μπορεί
και όχι. Η δικαιοσύνη είναι με το μέρος
τους. Με το μέρος των δυνατών.
Τον
επισκέφτηκα στις φυλακές Κορυδαλλού
μετά από τέσσερα χρόνια, όταν έγραφα το
βιβλίο Νέον έργον, η ιστορία ενός
τρομοκράτη. Είχε σκεβρώσει, έκλαιγε
πίσω από τα κάγκελα.
Η δίκη μου θα γινόταν μετά από έξι χρόνια, περίπου, ύστερα από κάμποσες αναβολές. Θα με τιμωρούσαν με ένα χρόνο φυλακή αλλά αυτό είναι μεταγενέστερο.
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026
ΜΑΚΡΙΝΉ ΠΑΡΈΑ
Ντύθηκα τα καλά μου. Απόψε με περιμένουν και πρέπει να πάω. Παλιά μου άρεσε αυτό πιο πολύ. Έβαλα τη ραφ καπαρντίνα μου, γραβάτα Μπορντώ, μαύρο σακάκι, όχι ακριβώς, λίγο προς το γκρι με ελάχιστο κόκκινο μέσα, αδιόρατο, ίδιο και το πανταλόνι, φυσικά. Το πουκάμισο σκούρο μπλε, ίδιο με το σλιπάκι και το φανελάκι. Α, δεν ξέρετε πόσο μου αρέσουν τα σκούρα ες; ρούχα! Κι έπειτα όλοι βλέπουν χωρίς να ξέρουν τι εσώρουχα φοράς. Άρα, όλα έχουν σημασία για μια καλή διάθεση. Πριν απ όλα αυτά έκαμα μπάνιο. Λευκό. Ο ατμός μαλάκωσε το άθλιο κορμί μου, το σαπούνι ημέρεψε τη σάρκα μου. Η χτένα πέρασε μέσα από τα κατσαρά, μακριά μαλλιά, περιποιήθηκα και τα νύχια μου ποδιών τε και χεριών. Χώρεσα όλος μέσα στη σκέψη μου πως σήμερα ήταν μια καλή μέρα. Που ξέρεις; μπορεί να συναντούσα το άλλο μου μισό στο δρόμο. Μπορεί να το εύρισκα εκεί που θα πήγαινα. Πριν απ όλα αυτά, ξεκλείδωσα την πόρτα του διαμερίσματος μου, την άφησα μισάνοιχτη προς τα μέσα- προς τα μέσα ανοίγουν οι πόρτες;- άφησα τα κλειδιά στην κλειδαριά, γύρισα μέσα πήρα την πιο ακριβή μου ομπρέλα, βυσσινί, να ταιριάζει με την καπαρντίνα, όλα έχουν σημασία την σήμερον ημέρα κι επειδή έβρεχε ή θα έβρεχε προέβλεψα αν και δεν μου άρεσε να πάρω κι ένα κασκόλ να το τυλίξω στο λαιμό μου για καλό και για κακό, επειδή μαζί με τη βροχή θα έκανε ένα ψοφόκρυο, κι αναγκαστικά έπρεπε να τα κάνω όλα αυτά αφού ήθελα μια ωραία έξοδο σήμερα που γιορτάζουν όλοι να γιόρταζα κι εγώ. Έσβησα όλα τα φώτα μα μετάνιωσα, άφησα αυτό στο σαλόνι ανοιχτό, όχι ότι φοβόμουν τους κλέφτες αλλά να έτσι να φαίνεται κάτι να μη λεν αυτό το σπίτι είναι άδειο. Ξανακοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είδα πως ήμουν πολύ καλός. Όποιοι και να με έβλεπαν, αυτοί που με περίμεναν, θα ήταν ενθουσιασμένοι με την εικόνα μου. Όλοι οι φίλοι θα ζήλευαν πιο πολύ την καπαρντίνα μου και με τις σκέψεις αυτές άναψα το φως του διαδρόμου, κάλεσα το ασανσέρ, α, πως αργεί μερικές φορές το ασανσέρ, και κάποτε γλούπ! σταματάει και κανένας άλλος ήχος δεν ακούγεται στην πολυκατοικία μας. Μόνο εγώ κατεβαίνω για να πάω στους φίλους μου που με περιμένουν να γιορτάσουμε γιατί απόψε είναι μια ξεχωριστή μέρα. Η μέρα που γιορτάζουν όλοι οι άνθρωποι και μαζί τους κι εγώ. Σταμάτησα στο ισόγειο. Βγήκα στο δρόμο. Άνοιξα τη βυσσινί ομπρέλα. Περπατώντας έφτασα σε ένα μακρινό μπαρ. Μπήκα μέσα. Σκοτάδι. Κανείς δεν ήταν εκεί. Καλύτερα σκέφτηκα. Άφησα την ομπρέλα μου στην άκρη, πήγα στο μπαρ που αχνόφεγγε. Έβαλα ένα κατακόκκινο κρασί σε ημίψηλο ποτήρι. Κάθισα στο σκαπό. Μόνος μου.
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026
ΜΑΥΡΟΜΆΤΑ 3
ΚΛΕΦΤΗς ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ 2
ΚΛΕΦΤΗς ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ Πέταξα το κουκούτσι απ το παράθυρο στο δρόμο. Κύλησε κάμποσο καθώς το παρατηρούσα, ώσπου σταμάτησε. Εγώ δεν ήθελα...



























