ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΈΝΩΝ

 

 

Νόμιζα πως ήταν πρωί

αλλά ήτανε βράδυ

έπειτα όμως, ήρθες εσύ

και γίναμε ένα με το σκοτάδι

Σου είπα σ αγαπάω πολύ

αλλά εσύ είπες, πάθος!

κι έφευγες σαν πουλί

με τρένο που το λεγαν λάθος

Νόμιζα πως ήταν πρωί

αλλά ήτανε βράδυ

[από τα μικρά ποιήματα μου]

 

ΜΕΓΑΛΟΘΥΜΊΑ

 

 

ΠΡΟΣΌΝΤΑ ΕΝΟς ΔΊΚΑΙΟΥ ΆΝΤΡΑ.

Ελεύθερος, απολιτικοποιημένος, ανήσυχο πνεύμα, χωρίς παράλογες συμπεριφορές.

Δύσκολες ιδιότητες, σπάνια προτερήματα: γενναίος, δίκαιος στην όψη και την τομή του λόγου. Μεγάλα ψυχικά χαρίσματα, ανιδιοτέλεια. Εκτίμηση της φιλίας, τιμή και σεβασμός στη γυναίκα.

Αλτρουιστική συμπεριφορά, μεγαλοθυμία, σκληρότητα αποφάσεων, ενίοτε διπλωμάτης, πράγμα δύσκολο για τον χαρακτήρα του. Υποστηρικτής των αδυνάτων, όχι φιλάνθρωπος με την ψεύτικη ετικέτα του καπιταλισμού.

Ηδονισμός, χαμόγελο νεότητος, ακραιφνής, ρηξικέλευθος, ειρωνικός με τους απέναντι ευρισκόμενους που χλευάζουν. Η επανάσταση του είναι διαρκής και η γεναιοδωρία μαζί με την απλοχεριά, σπάνια προτερήματα. Συνεπής, άρχοντας.

Ευελιξία, αθλητισμός με προσοχή στο σώμα και στο πνεύμα.

Υπάρχει κανείς;

Θα εκμηδενίσω τη φιλοσοφία, να σκεφτόμαστε όπως χτες.

Ε, τώρα! μου επιτρέπεις να πω πως λες βλακείες! ποιον απλό κόσμο βρε; σου είπε κανείς ότι εγώ είμαι ο απλός κόσμος; ίσα-ίσα το αντίθετο. Μιλάνε μια ξένη γλώσσα προς εσένα και είναι φυσικό. Θα γελάσουν με τις θέσεις σου και θα πουν άσε το παιδί έχει δίκιο. Μην τρομάζεις, απλά δεν τα διδάχτηκες. Δεν ξέρεις τι είναι ο Μπέρκλει, δεν μελέτησες τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας του Πούλιτζερ, δεν στάθηκες στον Έκο,δεν διάβασες και προσπαθείς μόνος σου επειδή άκουσες πέντε αρχαιοελληνικά ονόματα να βγάλεις συμπεράσματα. Όταν δεν έχουμε μελετήσει νομίζουμε πως ο κόσμος είναι αυτός που λέμε εμείς. Δυστυχώς ο κόσμος της επιστήμης και της φιλοσοφίας, η μελέτη, όλων όσων είπαν αυτοί, είναι απαραίτητη για να μπορέσεις να εξάγεις καινούργια συμπεράσματα.

Με τους νικητές ή με τους ηττημένους;

Το ερώτημα είναι τι πρέπει να κάνεις ή τι θέλεις. Κάνεις ότι θέλεις ή ότι πρέπει;

Καμιά φορά, δε θέλω τίποτα. Και τότε είμαι ελεύθερος.

Τα δέντρα μεγαλώνουν μόνα τους. Τα παιδιά μας όχι.

Να μια αδικία απαρχής.

Ακούστε μάγκες, σ αυτή τη ζωή όση ποίηση και να γράφεις, άμα δεν έχεις τύχη θα τρως κάθε μέρα μακαρόνια αστέγνωτα.

Ε, ναι, είναι αδιαμφισβήτητο, μετά την πτώση της αρχαίας Ελλάδας στους Ρωμαίους ουδένα ανεξάρτητο ελληνικό κράτος υπήρξε. Πάντα υπό τις επιρροές των μεγάλων δυνάμεων. Δυστυχώς. [Εν τέλει, κάποιες μικρές εκλάμψεις, βεβαίως υπήρξαν.]

Αν καμιά φορά φοβάσαι τον θάνατο, ή τους ανθρώπους, μάθε πως οι δεύτεροι είναι χειρότεροι.

Ας σκεφτούμε καλύτερα. [Δε θα μιλήσω γι αυτούς που δεν ξεπέρασαν ποτέ τον εαυτό τους.] Είμαι ακαταλαβίστικος, είπαν οι πολλοί. Και κερδίζει πάντα η πλειοψηφία.Σε έναν κόσμο τρελό, καλά είναι και ένας μόνος του.

Έχω μια απορία, από τις πολλές: αυτοί που κάνουν τατουάζ σ όλο τους το κορμί πως νιώθουν; Εμένα μου φαίνεται αρρωστημένο, δεν μπορώ να τους καταλάβω, διάσημους και μη. Δηλαδή με την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου ή και αντίθετα άντρα, που έχει στιγματίσει έτσι το κορμί του, την ύπαρξη του, πως να κάνεις σεξ;

Είναι ομοφυλόφιλος ο Ροζ Πάνθηρας;

 

ΆΝΟΙΞΗ

 Αχ χελιδόνι μου μη φεύγεις μακριά...Άνοιξη....θυμάμαι.

Κάτι από λίγο ή πολύ είναι η Άνοιξη; όμορφη γυναίκα που διαβαίνει γρήγορα με λινό φόρεμα που σείεται στο απαλό αέρι.
Χωρίς χελιδόνια δεν έρχεται η Άνοιξη και κατ εξοχήν μήνας του έαρος ο Μάιος  και ο ωραίος έρωτας σαν αγόρι κι αυτός διαβαίνει σγουρόξανθος. Αχ! αν δεν είναι έρωτας η Άνοιξη τι είναι έρωτας; κορίτσια κι αγόρια ξεχυθείτε ανάμεσα από στάχυα και ανθισμένες κουμαριές. [αλλά που να τις βρείτε!]
Ας παραδεχτούμε την δόξα της Άνοιξης! 

Η ΤΈΧΝΗ

 

 

ΣΚΟΤΕΙΝΌ ΦΙΛΊ

Ζωή δίχως κίνητρο πως να τη ζήσεις;

μαρτυρώντας ψεύτικα λόγια;

η τέχνη δε με σώζει, η γνώση,

οι λέξεις έχουν κάποια εύνοια

πηγαίνω προς μια ολοσχερή καταδίκη

αλλά για να μη φοβίζεις τους γύρω σου

λες πως είσαι αισιόδοξος

[για να μη γίνεσαι γελοιοδέστατος

των καταστάσεων]

Ζωή χωρίς αξίες πως να τη ζήσεις;

Δίχως ντροπή έχτισαν γύρω μου τείχη

κάτι μου θυμίζει αυτό ποιητή

το σκοτεινό φιλί μιας μάταιας Αλεξάνδρειας

πρέπει να πω τα πράγματα με τ όνομα τους;

Τα όρια της τέχνης

Κάποιοι πλούσιοι βάζουνε σύνορα

-μπορεί να έχουν δίκιο, δικό τους το χωράφι γη

-δε λες τίποτε σπουδαίο τα είπαν άλλοι

και τους έκαψαν στην πυρά

φοβάσαι όμως να κλάψεις μη σε πουν δειλό οι αφέντες

το σκοτεινό φιλί μιας ανόητης παράστασης

είναι η ζωή σου ποιητή

κότινος που δεν σου αξίζει γι αυτό

βγες έξω! να μην υπάρχεις στη συνωμοσία τους

Αυτός ο κόσμος είναι δικός τους

μαχαίρι και φωτιά σε μια λέξη: ελευθερία!

Κανένας φτωχός δε θα επιβιώσει

τα μέτρα ενός κόσμου μεθυσμένου

Αυτός είναι ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας

Κι αυτό κάτι μου θυμίζει ποιητή του Νόμπελ

πικρά κλαίει ο Ρωμιός την βλάσφημη ιστορία του

Σκαρίμπα το θείο τραγί

πως να μην κλάψεις για έναν λαό τόσο χαμένο;

Λαός είναι όλοι οι άνθρωποι της γης

μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, ιντιανς

μα δεν αρκεί γιατί αφέντες είναι οι λευκοί

ζωή χωρίς ιδανικά πως να τη ζήσεις;

σκοτεινό φιλί.

 

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΣ ΚΌΣΜΟΣ

 

 

Ο ήλιος δεν είχε πάντα το ίδιο χρώμα αλλά ποιο είναι το χρώμα του ήλιου;
-Είναι κίτρινο είπε με σαφήνεια ο Φάνης. Δεν το βλέπεις; να κοίτα εκεί στο κέντρο και γύρω - γύρω τις ακτίνες. Ο Άντον δεν έβλεπε.
Παρατηρούσε τον Φάνη που πήγαινε μια ευθεία και μια προσπαθούσε να ορίζει το πεζοδρόμιο.
Μια άγνωστη γυναίκα ερχόταν από απέναντι, ο Φάνης της πρότεινε το χέρι για χειραψία γελώντας.
-Γεια σου, της είπε, που πηγαίνεις από εδώ;
Η γυναίκα ξαφνιασμένη έκανε να τον προσπεράσει.
--Είσαι όμορφη! Στάσου! την κοίταζε ή προσπαθούσε να συναντήσει τα μάτια της.
-Ευχαριστώ, είπε αλλά δεν έχω χρόνο με περιμένει ο άντρας μου, είπε Φιλάρεσκα που ο Φάνης της είχε πιάσει το χέρι.
Ωστόσο ένας άλλος τύπος σαν τον Γολιάθ πλησίαζε. Δε του άρεσε να χρησιμοποιεί ήρωες από τους Εβραϊκούς μύθους αλλά τι να κανε; Ας πούμε πως ήταν ένας κύκλωπας, όχι ο Πολύφημος αλλά ο αδερφός του ο Αργίας. Όρμησε ανάμεσα τους και αφού αγριοκοιτάχτηκαν με τον Φάνη, έγιναν μαλλιά κουβάρια στη μέση του δρόμου, ενώ πλήθος κόσμου έκανε κύκλο γύρω τους, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του ενός ή του άλλου. Ο Φάνης πάντως κάποια στιγμή κατάφερε ένα άσχημο κτύπημα στο πρόσωπο του άλλου που γέμισε αίματα και δεν μπορούσε να ξεχωρίσει το χρώμα του ήλιου. Ωστόσο.
Ο Άντον ήθελε να γκρεμίσει έναν ναό και δεν ήξερε πότε κι αν θα το έκανε ποτέ. Δεν πρόλαβε να κάνει κάτι για να σταματήσει το επεισόδιο, δεκάδες αστυνομικοί κατέφτασαν άμεσα, συνέλαβαν τους δυο διαπλεκόμενους και τους έχωσαν στην κλούβα. Καθώς αποχωρούσαν απ το πεδίο των ματιών του, πρόλαβε, αυτό το πρόλαβε να δει την απορημένη φάτσα του Φάνη να τον κοιτάζει παρακλητικά σα να του λεγε, μη μ αφήνεις μόνο μ αυτούς εδώ!
Σκέφτηκε τι μπορούσε να κάνει για να μη τον αφήσει να κατέβει στον Άδη, ούτε να συναντήσει τον Ορφέα και την Ευρυδίκη, άλλωστε αυτοί αν υπήρξαν ήταν νεκροί από αιώνες και ο Άντον δεν αγαπούσε τίποτε απ τους νεκρούς κι έλεγε συχνά πως οι πεθαμένοι έπρεπε να είναι με τους πεθαμένους και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, μια στέρεα φιλοσοφία αλλά δεν ήξερε αν ήθελε κι αν μπορούσε να κάνει κάτι για τον Φάνη. Δεν μπορούσε να ξεκαθαρίσει τα αισθήματα του απέναντι σ αυτόν, αν ήταν φίλος ή εχθρός με την άποψη για το δεύτερο, πως με την ανοησία του μπορούσε να τον βλάψει. Δευτερογνωμία του, ήταν πως ο Σωκράτης δεν συμπαθούσε τους ανόητους, περισσότερο δε ο Πλάτων και άρα αν ήθελε να γίνει σοφός έπρεπε ν ακολουθήσει τους μεγάλους μύστες και να μην έχει πολλά πάρε-δώσε μ αυτούς.
-Άντον θέλεις να γίνεις σοφός; ρώτησε αργότερα στο καφέ, η Μπέρμον.
-Και ποιος δε θα το ήθελε; απάντησε μελαγχολικά.
-Εγώ δε θέλω να γίνω σοφή, γουστάρω μια απλή ζωή. Έναν άντρα, δυο παιδάκια, ένα σπίτι.
Ο Άντον σκεφτόταν τι έπρεπε να κάνει με τον Φάνη.
-Φεύγω, είπε, πάω σε μια φυλακή κι οι άλλοι τον κοίταζαν περίεργα. Δεν ήξεραν τα γεγονότα.
Έφτασε στο αστυνομικό τμήμα που κρατούσαν αυτόφωρο τον Φάνη. Είχε πάρει μαζί του τον δικηγόρο Παπαμαλή, μεγαλοδικηγόρο των Αθηνών. Οι μεγαλοδικηγόροι ήταν κάτι σαν τους σοφιστές στην ΑΡΧΑΊΑ Αθήνα, με κεφαλαία το ΑΡΧΑΊΑ για να δείχνει ή να δεικνύει τη διαφορά μεγέθους. Ο Πρόδικος, ο Γοργίας, ο Τισίας, ακόμη και ο Λυσίας τέτοιοι ήταν αλλά μέγιστοι επειδή προήγαγαν την ρητορική σε ύψιστο σημείο και, φυσικά ο Άντον πίστευε ακράδαντα στην εκμάθηση του λόγου, της Γραμματικής, των λέξεων που όλα μαζί συμπύκνωναν την γνώση.

Δυό σελίδες από το καινούριο μου μυθιστόρημα Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΣ ΚΌΣΜΟΣ 

ΚΌΣΜΟς ΗΛΙΘΊΩΝ 2

 

 

Ακόμα και στην αναρχία υπάρχει ένα σχέδιο.

Ε

γώ δεν έχω σχέδιο απόδρασης από έναν κόσμο ηλιθίων.

 

 

ΥΠΌ - ΈΡΠΟΥΣΑ. [ ο Καβάφης, οι άλλοι και το άγαλμα]

 

Πραξιτέλης Τζανουλίνος, δεν τον ήξερα, τον έμαθα από τον Καβάφη του. Δεν έχω δει το άγαλμα από κοντά, θα πάω μια μέρα, ένα βραδάκι μάλλον, το ημίφως άρεσε στον ποιητή, δεν αγαπούσε το πολύ φως, φοβόταν την καταρρέουσα νεότητα και το νεανικό σφρίγος που χανόταν με το πέρασμα του χρόνου.
Ο Καβάφης δεν ήταν λαϊκός ποιητής ούτε λαϊκός τύπος. Του άρεσε η φρικτή πολυτέλεια. Δεν ξέρω, βέβαια πόση "κολακεία" χρειάζεται να προσθέσουμε για το έργο του αλλά το ίδρυμα Ωνάση που χρηματοδότησε την αγαλματοποίηση και την παγκόσμια προβολή του, μέσω της αναγνωρισιμότητας της μορφής του ποιητή, σαφώς υποβόσκει μια περιρρέουσα εκμετάλλευση. Μαζί με τον βασιλικό, ποτίζεται κι η γλάστρα. Δεν έχω τίποτε εναντίον αυτών των ιδρυμάτων, αλλά έχω! Πίσω και μέσα από κάθε ίδρυμα υφέρπει λίγδα, εκλεκτισμός, κερδοφορία, φυσικά για τους ανθρώπους που κρύβονται πίσω από κάθε ίδρυμα.
Ο Τζανουλίνος είπε πως ποτέ δεν περίμενε τέτοια υποδοχή για το έργο του αυτό, στα 70 του χρόνια και συμπλήρωσε πως "μας πήρε ο Καβάφης στην πλάτη του". 
Συμπεριέλαβα τον Καβάφη στη σειρά ΠΟΊΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉ δείτε την ανάλογη φωτογραφία ουσιαστικά επειδή μ αρέσει παιδιόθεν η ποίηση του απλά διαφωνώ με την πολτοποίηση του.  

ΔΕ ΧΡΩΣΤΏ ΣΕ ΚΑΝΈΝΑΝ

 

 

Εκτιμώ τους ανθρώπους που έχουν έξυπνο χιούμορ, που γελάνε. Μ αρέσουν γιατί κι εγώ γελάω- δεν μπορώ τα κατεβασμένα μούτρα, τη σοβαροφάνεια, ψεύτικη ή όχι. Να, αυτός ο φίλος μου ο Τάκης είναι απίστευτος. Το απόγευμα σε μικρή κουβέντα που κάναμε για τις γυναίκες, λέει στον μπατίρη κι ανέραστο της παρέας: Άιντε ρε που έχεις να δεις μπούτι από τότε που έφαγες κοτόπουλο!

Έχετε πετάξει ποτέ κάτι στα σκουπίδια και μετά να το ψάχνετε; εγώ είχα πετάξει το μυαλό μου

Μέχρι χτες νόμιζα πως χρωστώ κάτι στην τέχνη και το ζην. Σήμερα αποφάσισα πως δε χρωστάω σε κανέναν.

Ένας σκύλος τραγανούσε μια βόμπα έξω απ το σπίτι μου.

Μια γυναίκα τον κοίταζε.

Εγώ κοίταζα τη γυναίκα. Ήταν κι αυτή μια βόμπα.

Τι είναι η πυγή; δε βαριέσαι γιατί να μη σκοτώσουμε κι εμείς. Κι έπειτα το ύδωρ ήταν ελεύθερο. Δεν ξέρω τι κατασκεύασαν οι άνθρωποι με την ελεύθερη ερμηνεία. Τι ακριβώς επιζητούσαν, πηγαίνοντας στο φεγγάρι.

Το ζήσε και μη ερεύνα που κολλάει εδώ; Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τη ζωή, αλλιώς θα πάμε να ξαπλώσουμε πάνω από έναν φρεσκοφτιαγμένο, μαρμάρινο τάφο περιμένοντας πως κάποτε σίγουρα θα πεθάνουμε.

Εμένα αυτά τα ο κορυφαίος έλληνας, σκηνοθέτης, ποιητής, ζωγράφος, χορεύτρια, συγγραφέας πολύ με συγκινούν. Δεν ξέρω τι να κάνω μόλις μου λένε πως ο Ταχτσής ήταν κορυφαίος συγγραφεύς επειδή έγραψε αυτή τη μπούρδα το Τρίτο στεφάν, ή αυτή την Ιορδανίδου με τη Λωξάντρα που θέλουν να τη συγκρίνουν με τον Καζαντζάκη. Για σήμερα κορυφαίος είναι κάποιος Λεφτέρης.

Τα πραγματικά μας κίνητρα είναι άσχημα. Τα κρύβουμε πίσω από πολλές μάσκες. Και αν κριθούμε εκ του αποτελέσματος μάλλον είμαστε ωραιοφανείς.

Μερικοί δε γελάνε ποτέ και μερικές είναι πολύ σοβαρές. [Εμένα μου αρέσουν οι ασόβαρες.]

 

ΠΑΝΔΗΜΊΑ ΤΕΧΝΗΤΉΣ ΝΟΗΜΟΣΎΝΗΣ

  

 

 

Το διαδίκτυο είναι μια πραγματική Βαβυλωνία. Ειδικότερα τώρα με την πανδημία της Τεχνητής Νοημοσύνης, συναντάς εκεί τους πάντες και τα πάντα.Αυτό που κάνει πραγματικά μεγάλη εντύπωση, είναι πως ανθρώπους που δεν τους ήξερε κανείς, χιλιάδες, εκατομμύρια τύποι, βγαίνουν στο γυαλί και διατυμπανίζουν τη θεωρία τους, περί τους παντός, με ύφος και χάρη, χιλίων καρδιναλίων. Για την θρησκεία, τους πολέμους, τους ήρωες, τις μεγάλες μάχες, τους φιλόσοφους, μιλούν με έναν τρόπο που θέλει να σε πείσει πως αυτοί είναι οι μοναδικοί γνώστες, κάτι σαν σωτήρες, σαν μεσίες, σαν προφήτες, που θέλουν να προστατέψουν το ανθρώπινο γένος! Κάθισα περίπου τρεις-τέσσερις ώρες συνεχόμενες στο τικ-τοκ και έπαθα σοκ! Οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί η πιο νοσηρή φαντασία, ο πιο νοσηρός νους αλλά και ο πιο ευφυής, υπάρχει εκεί μέσα. Κοντοί, χοντροί, άσχημες, και ωραίοι, αμαθείς, γιατροφιλόσοφοι, άθεοι και ένθεοι, παπάδες, απατεώνες, γυναίκες που συμβουλεύουν για πίπες, για παγκόσμιες κριτικές. Όλοι αυτοί παρουσιάζονται σαν δάσκαλοι, κουνάνε τον δείχτη, υποδεικνύουν το καλό, αναλύουν με σοφία όλα τα Ιστορικά γεγονότα, μιλάνε με τσιτάτα, συμβουλεύουν και βρίζουν.
Πριν απ αυτή την σύγχρονη Βαβυλωνία, δεν ήξερα πως υπάρχουν τόσοι σοφοί άνθρωποι, νέοι, γέροντες, μικρά παιδιά, ιέρειες. Τρομερό! παθαίνεις την πλάκα σου και λες που υπήρχαν κρυμμένοι  όλοι αυτοί; πως αποκτήσανε ξαφνικά τόση γνώση; εγώ ήθελα να τα έλεγαν αυτά πριν την εμφάνιση της ΑΙ, θα εμφανιζόταν κανείς να παπαγαλίζει αυτά που αντιγράφουν τώρα μέσω της τεχνητής νοημοσύνης; για να κάνεις κτήμα σου τη γνώση, χρειάζεται μελέτη ζωής. Έτσι, λοιπόν αυτοί που εμφανίζονται αντιγράφοντας την τεχνητή νοημοσύνη, απλά είναι ανόητοι συμβουλάτορες, κάθε καρυδιάς καρύδι που σε συμβουλεύει τι θα φας, αν πρέπει να πιεις, πως θα γαμήσεις. 

ΤΈΛΟΣ ΠΆΝΤΩΝ

 

 

Υπάρχουν μερικά πράγματα που μου αρέσουν αλλά δεν μπορώ να είμαι πάντα συνεπής – αν και αυτό έρχεται αντίθετο προς τις πεποιθήσεις μου. Ένα από αυτά είναι η καθαριότητα. Ααα, δε μου αρέσει ο βρώμικος κόσμος-για τις βρώμικες γυναίκες με την άλλη άποψη δεν θα έλεγα όχι-αλλά η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά όπως και να το κάνουμε.

Τέλος πάντων, είχα μια φίλη εκείνο τον καιρό που δε στεκόταν σε χλωρό κλαρί. Μόλις έμπαινε στο σπίτι μας, μέναμε τότε κάπου στις παρυφές του Λυκαβηττού, άρχιζε να συγυρίζει. Τίναζε τα μαξιλάρια από τον καναπέ του σαλονιού, άδειαζε συνέχεια τα τασάκια, πήγαινε στην κουζίνα έπλενε ότι έβρισκε μπροστά της, επέστρεφε στο σαλόνι ήρεμη λες και δε συνέβαινε τίποτε. Εμείς την παρατηρούσαμε σιωπηλοί, η γυναίκα μου την παρότρυνε συχνά να συνεχίζει το έργο της, μια και είχε μπουχτίσει μέρα- νύχτα με τη φασίνα και το σφουγγαρόπανο στο χέρι. Αχ, μου έλεγε, κάνε και συ κάτι όλα εγώ τα κάνω εδώ μέσα. Να σφουγγαρίζω, να πλένω, να μαγειρεύω, να στρώνω να ξεστρώνω κρεββάτια, τι είμαι εγώ; Δούλα σας είμαι; Και κοίταζε εμένα και τα παιδιά μας.

Εγώ έξυνα τα αφτί μου αμήχανος αλλά μια και δεν ήθελα να δίνω συνέχεια σε τέτοιες κουβέντες που δε με συνέφερναν, προσπαθούσα ν αλλάζω κουβέντα ή την αγκάλιαζα και της έλεγα πόσο σπουδαία νοικοκυρά ήταν. Βέβαια, εμένα η δουλειά μου είναι στρατιωτικός. Μια ζωή εκεί μέσα μόνο διέταζα. Έτσι και στο σπίτι μου; Όλοι ήταν υποχρεωμένοι ν υπακούουν και περισσότερο η γυναίκα μου που την είχα παντρευτεί για να κάνουμε παιδιά και να κοικοκυρεύει. Τώρα, αν τη βόλευε που η Αθηνά έτυχε να έχει αυτό το κουσούρι με την καθαριότητα, εμένα ποσώς με ενδιέφερε. Εκείνο που με ενδιέφερε ήταν να είναι το σπίτι μας καθαρό. Ποιος θα έκανε τη δουλειά, καρφάκι δε μου καιγόταν.

Η Αθηνά ερχόταν συχνά-πυκνά και άρχιζε όσες ώρες και να έμενε στο σπίτι μας να μην αφήνει τζάμι για τζάμι ακαθάριστο. Άχνιζε μάλιστα με το στόμα της κι ύστερα σφούγγιε με το χαρτί. Χου! Χου! Έκανε κι έσκυβε κάτω από τις καρέκλες μήπως ανακαλύψει κανένα σκουπιδάκι, καμιά σκονούλα. Σχεδόν έγλειφε το μωσαικό, τα πλακάκια, ξεσκόνιζε τα κομό, ανέβαινε πάνω στην καρέκλα να δει μήπως πάνω από τις πόρτες υπήρχε σκόνη, έψαχνε στα πιο περίεργα μέρη κι όταν ανακάλυπτε μια βρωμιά, κοίταζε επιτιμητικά τη φίλη της κι εμένα. Μμμ..ού! έκανε και στρωνόταν στη δουλειά.

Εγώ την παρατηρούσα, δεν ήταν άσχημη, ίσα-ίσα, ψηλή, ωραίο σώμα, νέα γυναίκα, σφριγηλή. Δεν έλεγε πολλά πράγματα, θέλω να πω κουβέντες αλλά απ ότι είχα καταλάβει μόνο με τη γυναίκα μου συζητούσε πολύ όταν εγώ έλειπα.

Μια μέρα που γύρισα ξαφνικά από την υπηρεσία μου, κουρασμένος καθώς ήμουν από μια ολονύχτια άσκηση, σκεφτόμουν πότε να φτάσω στο σπίτι και να ξαπλώσω στον καναπέ, άνοιξα την πόρτα και την είδα γυμνή στο μισάνοιχτο παράθυρο. Δεν με πήρε είδηση που είχα μπει και συνέχιζε να κοιτάζει έξω καπνίζοντας ένα τσιγάρο. Ρουφούσε ηδονικά τον καπνό και τον φυσούσε έξω. Το γαλάζιο, θολό του καπνού, τύλιγε το κατάλευκο κορμί της. Πιο λευκό γυναικείο κορμί δεν είχα ξαναδεί! Κατάλευκο σαν αρχαίας ιέρειας που δεν την είχε δει ποτέ ο ήλιος.

Δεν έκαμα καμιά κίνηση, έμεινα εκεί να την κοιτάζω.

-Η γυναίκα σου πήγε για ψώνια, μίλησε χωρίς να γυρίσει να με κοιτάξει.

Ώστε έτσι! Με είχε αντιληφτεί κι εγώ νόμιζα αλλιώτικα.

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου μη ξέροντας τι να πω και τι να κάμω. Ωστόσο, η Αθηνά γύρισε προς το μέρος μου αποκαλύπτοντας το φουσκωτό εφηβαίο της. Σα να το πρότεινε, με τις κατσαρές, κατακάθαρες τρίχες να τρέχουν μέχρι την κοιλιά της. Ύστερα, φόρεσε την κυλότα της, αργά-αργά. Τύλιξε το σουτιέν, έκρυψε τα στήθη, φόρεσε τα υπόλοιτα και το τζιν παντελόνι της.

Ακόμα θυμάμαι το θόρυβο που έκανε το κλείσιμο του φερμουάρ που έκρυβε πίσω του το άσπρο της κυλότας της

 

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΆ ΤΟΥ ΜΆΗ.

 

 

ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ ΓΙΑ ΕΥΠΛΑΣΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥΣ

 

Τα σου΄πα μου΄πες μη μου λες

Εμεις τελειώσαμε εχτές

Μη μου τ΄αρνιέσαι

Σε άλλους φίλους που θα πας

Πάψε να πίνεις και να κλαις

Μη μου τ άρνιέσαι

Του Μάη ήταν μια βραδυά

έκλαιγαν όλα τα πουλιά

που έφυγες για πάντα.

Εγώ θα μείνω στη βροχή

μια ώρα δρόμο μακρινή

που να σ βρω απάντα

 

ΜΕ ΛΈΝΕ ΚΏΣΤΑ. 2

  

Σαν ήμουνα μικρός

ζήλευα τους μεγάλους

που λέγαν πως τα ξέρουν όλα.

Τώρα που μεγάλωσα-τα ξέρω όλα τώρα-

ζηλεύω τους μικρούς

που βιάζονται κι αυτοί να μεγαλώσουν.

 

 

- Με λένε Κώστα, του λέω.

-Γειάσου κύριε Κώστα. Πως σας λένε; ρωτάει.

Γύρισα το μεσημέρι στο εργαστήρι και πάνω στο επιτραπέζιο ημερολόγιο του γραφείου βρίσκω ένα αβγό. Το πήρα στο χέρι, μεγάλο ήταν αλλά εγώ δε θυμόμουν να είχα αφήσει εκεί ένα αβγό. Είπα να το πετάξω στο δρόμο, βρασμένο θα ήταν; αλλά δεν το έκανα. Αν πετύχαινα κανέναν;

 

Κατέβηκα μια βόλτα στην πλατεία. Πλατεία Εξαρχείων. Ερημία. Τα μαγαζιά όλα κλειστά, μόνο ο Κάβουρας και ο Τούρκος ανοιχτά και στη Θεμιστοκλέους μια γκόμενα με το σκύλο αγκαλιά αργουλιάζουν. Δίπλα κάποιος Εβραίος; φωνάζει χίλιες φορές κύριε ελέησον καπνίζοντας μπάφο. Σκέφτομαι τι θα απογίνουν οι γνήσιοι Αθηναίοι όταν φύγουν μονομιάς από την πόλη όλοι οι βλάχοι.

ΤΟ ΜΗ ΧΕΙΡΌΤΕΡΑ ΕΊΝΑΙ ΛΊΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ΜΑς

 

 

Χωρίς μιζέρια, δίχως γκρίνια- ο κόσμος μας δεν είναι, σίγουρα, ο καλύτερος. Ο πλανήτης γη ίσως απ τα χειρότερα μέρη για να κατοικήσεις. Οι άνθρωποι ζώα που πιστεύουν σε διάφορους θεούς, κάτι ανόητοι χριστιανοί, μερικοί ακατανόητοι μουσλίμ, αρκετοί ινδουιστές. Οι κινέζοι μάλλον δεν ξέρω γιατί θεωρούνται έξυπνος λαός;;; Οι έλληνες και οι ρωμαίοι, βλέπετε επίτηδες αποφεύγω τα αρχικά κεφαλαία, και ουσιαστικά αυτοί οι κωλογερμανοί, γότθοι και σάξονες οι λεγόμενοι εγγλέζοι που μετεκόμισαν στην αμέρικα και που τελικά αντιπροσωπεύουν τον πλανήτη γη στο σύμπαν, αυτά τα ρεμάλια που σκοτώνονται αιώνια μεταξύ τους, αποτελούν τον φοβερό γήινο πολιτισμό. Και υπερηφανεύονται γι αυτό το δράμα. Οι δε πλούσιοι αυτά τα καθάρματα μιας ευνουχισμένης πολιτείας του Πλάτωνα, του Σωκράτη, του Τζον Λοκ, του ηλίθιου Νίτσε και του αντιερωτικού και θρήσκου Καζαντζάκη-συμπληρώστε όσους ακόμα διάσημους πιστεύετε πως έσωσαν τον κόσμο, από αινστάιν, γκετε,, τον δκό μας τον ρίτσο, δηλαδή αυτός ο ανθρώπινος πολιτισμός περίμενε δέκα χιλιάδες χρόνια προ και μετά χριστόν για να δώσει ελευθερία στους μαύρους σκλάβους, κάποιος αξιοθρήνητος λίνκολν. Κι έτσι για ποιο λόγο να ζει κανείς σ αυτόν τον αξιοθαύμαστον κατά τ άλλα πλανήτη; ξέρω πως θ απαντήσετε με πολλές αηδίες σ αυτά που υποστηρίζω αλλά δε με νοιάζει, δε με ενδιαφέρουν οι απόψεις σας, ένθεν και ένθεν, κακείθεν και τα λοιπά. Είμαι απλά εξοργισμένος μαζί σας, λυπημένος που παρ όλα όσα τραβήξατε ιστορικά, δεν βάλατε μυαλό: ο κόσμος της ζούγκλας κυβερνάει μέσα σας και έξω σας. 

ΠΑΡΑΔΈΧΟΜΑΙ 3

 

Θεωρώ την παραδοχή μια από τις μεγαλύτερες αρετές του σωστού ανθρώπου. Αν δεν ξέρεις να παραδέχεσαι την ικανότητα και την αξία των άλλων, μόνο κομπλεξικός ανθρωπάκος μπορείς να υπάρξεις. Εσείς....

Κάτι τέτοιες ώρες με πιάνει το δαιμόνιο μου: έξι ήθελα να γράψω κι έγραψα ένα ανάποδο εννιά!

Χαμένος χρόνος. Πόσες φορές έχω σκεφτεί αν πραγματικά έχω χάσει χρόνο, παλεύοντας με άσχετα πράγματα, με άσχετους ανθρώπους, σε λάθος τόπους, σε λάθος αγάπες. Έχασα το χρόνο μου μαζί σου, λέμε. Γιατί όμως λέμε πως είναι χαμένος χρόνος; και ποιος είναι αυτός; Υπάρχει πραγματικά ο χαμένος χρόνος;

Ο καθένας μας γνωρίζει πότε χάνει το χρόνο του άσχετο πάλι αν δε θέλει να το παραδεχτεί. Εγώ το έχω παραδεχτεί. Ακόμα όμως δεν μπορώ να του ξεφύγω και νευριάζω όταν αντιλαμβάνομαι πως χάλασα λίγη ώρα ανόητα. Καλησπέρα σας!

Τα λεφτά πρέπει να κυκλοφορούν. Όπως και οι ωραίες γυναίκες.

Η πιο άσχημη μέρα είναι εκείνη που σκέφτεσαι πως δεν αξίζει να ζεις.

Λοιπόν, φιλαράκια και φίλες, νομίζω, τελικά πως το facebook, μας κάνει περισσότερο εγωιστές απ όσο είμαστε. Αποκτήσαμε προσωπική οθόνη, κάμερα κλπ. Για σκεφτείτε το;

ΡΕ παιδιά μην το παραχέζουμε τώρα με τα βιογραφικά και τις πληροφορίες! γράφει ο άλλος πως τον ενδιαφέρουν [στα ενδιαφέροντα του] οι γυναίκες και ξαφνικά κάνει αίτηση φιλίας σε μένα...Μήπως μοιάζω με γυναίκα;

Όταν διαβάσεις όλα, όσα λένε για τη ζωγραφική, μάλλον θα σταματήσεις να ζωγραφίζεις!

Μια από τις πιο ωραίες μέρες της ζωής σου είναι κι εκείνη που συγχωρείς τον εαυτό σου.

Γαμώ την καταδίκη μου! Είμαι σήμερα καταδικασμένος να πάω για μπάνιο στη Βάρκιζα κι ύστερα για ούζα! Πάντα έχει κάτι αυτή η Βάρκιζα που μ αρέσει, μεταξύ μας μ αρέσουν όλα τα σε -ίζα. Μαρκίζα, το τραγούδι της Αλεξίου, Μαριλίζα, μια παλιά γκομενούλα, κτλ. Τα ούζα θα τα συνοδεύει χταποδοαρκίζα, αστακοκαραβιδοκίζα. Και μια σκίζα από παλιά.

Τρίχες. Δε βρήκα ποτέ έναν άνθρωπο να μιλήσω σωστά μαζί του.

Οι ωραίοι έχουν χρέη.

Ξέρω όμως και μερικούς κακάσχημους με χρέη, μου είπε μια φίλη που έχει σφιξίματα με τους Μπελμοντό.

Το θέμα είναι πως αν χρωστάς- άσχημος ξεάσχημος, τα πράγματα είναι ζόρικα.

Για μερικούς το χρέος είναι αρρώστια αξεπέραστη, γι αυτό την κάνουν από εκεί που ήρθαν.

Υπάρχουν μερικές φορές που περιμένω κάτι

κι άλλες φορές που δεν περιμένω τίποτε

Και οι δυο είναι τόσο δυνατές

που δεν ξέρω ποια να διαλέξω.

 

ΤΈΧΝΗ...3

  

 

 

 

ΠΟΙΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΈΡΕΙ Η ΤΈΧΝΗ; Στην πραγματικότητα μόνο τους δημιουργούς κι αυτούς που ασχολούνται γύρω απ αυτήν για να οικονομήσουν. Από τους άλλους, τον πολύ κόσμο, ουσιαστικά ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα. Και η ζωγραφική ιδιαίτερα αυτή και η λογοτεχνία βρίσκονται σε τρομακτικά χαμηλό επίπεδο όσον αφορά τη στατιστική κι ας μιλήσω για τα Εξάρχεια όπου ζω τα τελευταία είκοσι χρόνια. Διατηρώ το εργαστήρι ανοιχτό, ο κόσμος που περνά έχει άμεση αντίληψη τι γίνεται, βλέπει τα έργα και τον ζωγράφο να εργάζεται ζωντανά, για να μην πω live και χάσω τον ειρμό της σκέψης μου, κι έτσι η επαφή μπορεί να είναι απόλυτα άμεση. Απ ότι έχω υπολογίσει περίπου 2% δείχνουν ενδιαφέρον! κι αυτοί ποικίλλουν όσον αφορά την κοινωνική τους τάξη. Και τα επαγγέλματα τους. Για ποια τέχνη να ενδιαφέρεται ο Μπάμπης ο ταξιτζής; ο Μανώλης ο χασάπης, ο ψιλικατζής, ο δικηγόρος, αυτοί οι δικηγόροι και οι γιατροί είναι οι πιο α-κουλτουρωτοι άνθρωποι! ο Γιάννης ο σεκιουριτάς, και η μανικιουρίστα, ο καφετζής που μου είπε πως έχει ν ανοίξει βιβλίο πενήντα! χρόνια, οπότε καταλαβαίνετε για ποιο ανώτερο βιοτικό μιλάμε, για ποιο μορφωτικό επίπεδο των Ελλήνων σε μια, υποτίθεται από τις πιο κουλτουριάρικες συνοικίες της Αθήνας. Οι άνθρωποι, βέβαια, δεν ξέρουν, δεν γνωρίζουν, και πως να τους ενδιαφέρει κάτι για το οποίο έχουν πλήρη άγνοια; στις λογοτεχνικές βραδιές, συνήθως παρίστανται κάποιοι φίλοι του παρουσιαζόμενου και στις εκθέσεις ζωγραφικές το ίδιο και το ίδιο κοινό, που χρόνια τώρα συναντάς σ αυτούς τους χώρους και ιδιαίτερα στις ομαδικές όπου οι παρουσιαζόμενοι ζωγράφοι και ζωγράφες, αλληλολιβανίζονται μεταξύ τους! μιλάω τώρα για το πλήθος των εκδηλώσεων και όχι για κάποιες λίγες που έχουν την τύχη και το χρήμα να διαφημίζονται μέσω του τύπου, της τηλεόρασης και του διαδικτύου κι ακόμα ένα ατού το όνομα του γκλαμουρίστα καλλιτέχνη, του ευνοούμενου από το κοινό. Χειρότεροι ακόμη είναι οι πολιτικοί που έχω συναντήσει εδώ γύρω. Αμόρφωτοι, ακαλλιέργητοι, άμουσοι, υπερφίαλοι, ξερόλες. Έτσι, λοιπόν, απομένουν μόνο οι φοιτητές, η νεολαία γενικότερα, που όμως και αυτοί μη νομίζετε πως έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Στα ίδια επίπεδα κινούνται άιντε ν ανέβουν δυο-τρεις ποσοστιαίες μονάδες, τα δε νεότερα παιδιά του Γυμνασίου-Λυκείου, άστα να πάνε! δε γνωρίζουν τίποτε για τις τέχνες και μιλάω για τις κάπως πιο προβεβλημένες, ζωγραφική και Λογοτεχνία και ίσως, μόνο η μουσική έχεις ένα μεγάλο κοινό-μιλώντας βέβαια για την λαϊκή μουσική. Με αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να συζητήσεις τίποτε περί τέχνης, περί ιδιαίτερης ιστορίας και πολιτικής, όχι πολιτικολογίας σ αυτή ο Έλληνας είναι εξπέρ, όπως και για τον σινεμά, καθόλου το θέατρο και αν τους πεις κάτι για Λυρική σκηνή μόνο έμετο δεν κάνουν!