η πιο ωραία ζωή είναι η ψεύτικη και οι περισσότεροι των ανθρώπων ανόητοι…

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη
Ο σημερινός ήρωας του βιβλίου, είναι ο Γιάννης Παράμετρος. Ένας άνδρας γύρω στα 50, όμορφος, με δική του φιλοσοφία, με ιδέες ιδιότροπες θα μπορούσε να πει κάποιος, που λατρεύει το αλκοόλ και φοβάται το νερό και τα ύψη. Διαβάζοντας το βιβλίο κατέληξα ότι ο Γιάννης σπάνια λύγιζε, ποτέ δεν έκλαιγε, δεν αγαπούσε και δεν αγαπιόταν. Άνθρωπος από μάρμαρο; Ίσως, ο κάθε αναγνώστης θα κρίνει με τα δικά του μέτρα και σταθμά και θα δώσει χαρακτηριστικά στον ήρωα Γιάννη.
Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία του, την πορεία του στη ζωή, τους ανθρώπους που κατά καιρούς τον πλαισίωσαν και τις επιλογές του που διαμόρφωσαν τη ρότα της ζωής του.
Θα μας γνωρίσει την πόρνη Ντίνα, τον Μούργο που περιμάζεψε από τον δρόμο, τους περίπου 300 συναδέλφους του με τους οποίους συνυπήρξε για ένα διάστημα της ζωής του, τον Μπράτσο και τον πολύτιμό θησαυρό του, αλλά και τον αστυνόμο Σαμψωνίδη που η ιδιαίτερη επικοινωνία τους και ίσως η εμμονή ενός εκ των δυο, θα κρατήσει χρόνια.
Ο Γιάννης βίωσε πολλά στη ζωή του, δάμασε ή και όχι τις αδυναμίες του, δοκίμασε τις αντοχές του, ρίσκαρε με το αζημίωτο και δεν σταμάτησε να αναζητά ψήγματα ελπίδας αλλά και το βαθύτερο νόημα της ύπαρξής του.
Μια ανατροπή ενός τρακτέρ, μια πυρκαγιά που καίει μέρες, η αδυναμία στη Μαλαματίνα το εθνικό ποτό των μπατίρηδων, η εργασία ως σερβιτόρος, η ενασχόληση με το διάβασμα, ένα λιτό, εκκλησιαστικό βιβλιοπωλείο και η θρησκόληπτη Ευγενία που ζει κάτω από το περιοριστικό καθεστώς μιας μάνας, είναι σημεία του βιβλίου που απομονώθηκαν στη μνήμη μου και αναζητούσαν τη σύνδεσή τους με τη συνέχεια του βιβλίου.
Θα διαβάσουμε για μια παλιά μηχανή Χάρλεϊ που αλλάζει χέρια, για τον συνεταιρισμό με τον Βίκινγκ Μιχάλη ο οποίος φορά τραγιάσκα και ποτέ δεν την αποχωρίζεται, για μια δουλειά που πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο, αλλά και για τις κακές σχέσεις του με την Ευτέρπη που δεν προβλέπεται να βελτιωθούν.
…η πιο ωραία ζωή είναι η ψεύτικη και οι περισσότεροι των ανθρώπων ανόητοι…
Τι είναι αυτό που αναζητά ο Γιάννης;
Υπάρχει κάτι το οποίο μπορεί να σταθεί ικανό και να τον κάνει να αποκτήσει συναισθήματα;
Έχει ηθικούς φραγμούς ικανούς να τον σταματήσουν;
Γιατί δεν νιώθει σύνδεση με τίποτα και με κανέναν;
Πως αναγνωρίζεται η αγάπη και πως μπορεί να γίνει αποδεκτή;
Ποια η θέση του χρήματος στη ζωή;
Πολλές ερωτήσεις γεννιούνται αβίαστα κατά την ανάγνωση, επωάζουν και κάποιες από αυτές βρίσκουν απαντήσεις. Κάποιες άλλες, χρειάζεται να σκάψεις πιο βαθιά, να ψυχολογήσεις με επιμονή τον χαρακτήρα του ήρωα και ίσως, φτάσεις να βρεις τα απόκρυφα σημεία της ψυχής του.
Σειρά έχει η Μόνικα που εισβάλει στον πεδίο των επιχειρηματιών, ένα ταξίδι στη Σαντορίνη για σκέψη και περισυλλογή, η επωνυμία Only You και η Ρόσα Πάβλοβα που μπλέκεται στα πόδια του πρωταγωνιστή μας, η Βαλκυρία του Βάγκνερ, αλλά και η γκαλερί του Καραμπεριά.
Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Κώστα Πλιάτσικα, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
…είμαι ένας άγνωστος μέσα σ’ έναν κόσμο όπου όλοι προσπαθούν να γίνουν διάσημοι. Εγώ δεν έχω κανέναν προορισμό…
Έρωτες, ποτό, μπαρ, γυναίκες, κραιπάλη, τζόγος, ενοχές, χαμένοι θησαυροί, οικογένεια, λιμάνια αλλά και φυλακές, είναι σταθμοί του Γιάννη που λάξευσαν τον χαρακτήρα του.
Θα βρει ένα απάνεμο λιμάνι να καταλαγιάσει τους χτύπους της καρδιάς του;
Θα βρει το άλλο του μισό;
Την ψυχή που θα κουμπώσει ακριβώς με τη δική του;
Κανείς δεν ξέρει. Ίσως ακόμα, ούτε ο ίδιος…
Κλείνοντας, θα θέσω άλλο ένα διπλό ερώτημα στον αναγνώστη, ικανό για περισυλλογή και σκέψη.
Ο Γιάννης Παράμετρος, θα μπορούσε να έχει κοινά με τον Αϊνστάιν και ποια τελικά είναι η παράμετρος του Αϊνστάιν την οποία επιλέγει ο συγγραφέας για τίτλο του βιβλίου του;
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Μόνο κάτι πουλιά πέταγαν δώθε κείθε. Τα πουλιά, σκέφτηκε, είναι από τα πιο άσχημα είδη που υπήρχαν σ’ αυτόν τον κόσμο. Ούτε τ’ αγαπούσε, ούτε τα μισούσε. Ο Γιάννης Παράμετρος δε μισούσε τίποτε. Απλώς αγαπούσε περισσότερο τα δέντρα ακόμα πιο πολύ κι απ’ τους ανθρώπους: τα πεύκα, τις ελιές, τα πλατάνια, όλα τα δέντρα. Ακόμα κι όσα είχαν αγκάθια για να προστατευθούν από την κακία των ανθρώπων.
Ο Μάικ περίμενε να γίνει κάποτε η μεγάλη επανάσταση των φτωχών. Έλεγε ότι τίποτε καλό δεν μπορείς να βρεις πίσω από τα κάγκελα και πως καμία φυλακή δεν είναι καλύτερη από τις άλλες.
Είναι ωραία η ζωή; αναρωτιόταν συχνά ο Γιάννης Παράμετρος. Δεν ήξερε ν’ απαντήσει με σαφήνεια. Ότι είναι κακιά η ζωή, το έβλεπε, το ζούσε: άνθρωποι είχαν βγάλει τις καρδιές άλλων συνανθρώπων τους ως θυσία σε θεούς· άλλοι τους τηγάνιζαν σε καυτό λάδι, άλλοι τους τύφλωναν, τους σταύρωναν, τους παλούκωναν, τους έριχναν μια σταγόνα στο κρανίο μέχρι να τρελαθούν. Δεν χρειαζόταν περισσότερες αποδείξεις γι’ αυτό.
«Η ζωή είναι ωραία», απαντούσε ο Μάικ.
Γιατί σκοπός του ανθρώπου είναι η ελευθερία που δεν φυλακίζεται, ακόμα και πίσω από τα πιο ισχυρά δεσμά.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.
Ο Κώστας Πλιάτσικας γεννήθηκε το 1954 στη Θεσπρωτία και ζει στην Αθήνα. Είναι αυτοδίδακτος ζωγράφος και συγγραφέας. Έχει κάνει αρκετές ατομικές εκθέσεις και πολλά έργα του κοσμούν σπίτια και δρόμους ανά την Ελλάδα. Διατηρεί εργαστήρι ζωγραφικής στην οδό Μαυρομιχάλη 102, στα Εξάρχεια.
Εργάστηκε σε εφημερίδες, στο σκίτσο και στη γελοιογραφία. Άρθρα, διηγήματα και γελοιογραφίες του έχουν φιλοξενηθεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Εξέδιδε και διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό «Δρόμος», αργότερα το «ΔΙΑΣΧΙΖΩ», το οποίο συνεχίζει την πορεία του ηλεκτρονικά. Έχει καταπιαστεί σχεδόν με όλα τα είδη λόγου: σενάριο, μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, θέατρο, δοκίμιο.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος εκδοτική.